Έτσι αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στην Ελλάδα το 1974 αλλά, ώς σήμερα, υπάρχει μια υπολογίσιμη όσο και θορυβώδης μειοψηφία που βρίσκει φιλόξενα Μέσα Ενημέρωσης να προβάλουν τις απόψεις της «ότι η χούντα δεν τελείωσε το 1973»! Όντως δεν τέλειωσε το 1973 αλλά το 1974. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι το ιστορικό λάθος. Είναι η αδυναμία να αντιληφτούν την πραγματικότητα εκτός ιδεολογικού πλαισίου. Μένουν φυλακισμένοι στην ιδεολογία τους. Μοιάζουν με τους ισοβίτες που κοιτούν τη ζωή αποκλεισμένοι πίσω από τα κάγκελα.
Φανταστείτε να ξυπνούσαμε ένα πρωί και η μοναδική πηγή ενημέρωσης για το τι συνέβη στην χώρα τα τελευταία 50 χρόνια να ήταν ο μεταπολιτευτικός Ριζοσπάστης. Τι συμπέρασμα θα έβγαζε κανείς που θα είχε έστω και 0,1% σχέση με την πραγματικότητα; Το καλύτερο όμως είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων πολιτών έχει εθιστεί στην αχαριστία και στον καταγγελτικό λόγο. Όταν έγινε το υπέροχο μετρό της Αθήνας, την επομένη, όλοι οι τσομπανόβλαχοι της χώρας ειρωνεύονταν ότι δεν είχαν μεριμνήσει να κάνουν τουαλέτες! Γιατί πώς θα μεταβεί ο καλομαθημένος πολίτης που πληρώνει τους φόρους του από την Εθνική Άμυνα στο Σύνταγμα δίχως τουαλέτα δίπλα του; Τι κι αν στο χωριό του η τουαλέτα ήταν 200 μέτρα μακριά, στο χωράφι; Χάλια και το μετρό, λάθος και το αεροδρόμιο στα Σπάτα, άχρηστη η Αττική Οδός, χιόνισε και αποκλείστηκαν τα αυτοκίνητα. Πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά μετά από μεγάλη χιονόπτωση να εγκλωβίζονται τα αμάξια! Αχρείαστη η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, θα καταστραφούν τα αρχαία στο μετρό Θεσσαλονίκης που έσταζε βροχή από την πρώτη μέρα. Καταστράφηκαν οι αγρότες από την ΕΕ αλλά ξεφτίλισαν όλα τα πακέτα Ντελόρ στα Καγιέν, στις Ρωσίδες και στα σκυλάδικα και το κράτος δεν τους συμπαραστάθηκε. Κι όταν ο Πάγκαλος είπε τη μεγάλη και μοναδική αλήθεια για το μεγάλο φαγοπότι, ότι, ρε παιδιά, ησυχάστε, «μαζί τα φάγαμε», παρεξηγήθηκε το ανδρόγυνο δημοσίων υπάλληλων στην τράπεζα και στη ΔΕΗ που κάθε Χριστούγεννα ενθυλάκωναν 15. 000 ευρώ συν ένα χριστουγεννιάτικο ταξίδι δώρο στη Βιέννη να ακούσουν την όπερα!
Αυτός ο ευγενής λαός, αυτό το καλλιεργημένο πλήθος με την υψηλή αίσθηση της δικαιοσύνης που έβγαζε άδεια για 100 τ.μ. και έχτιζε (ένα… σπιτάκι) 500 τ.μ., ένα από τα εκατομμύρια παραδείγματα, ζήτησε δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Πριν δεν είχε ζητήσει δικαιοσύνη για τη δολοφονία των παιδιών της Μαρφίν που τόλμησε η Κωνσταντόπουλου σε ένα ρεσιτάλ απύθμενης χυδαιότητας να χαρακτηρίσει προβοκάτσια, ούτε για την αθλιότητα της Νοβάρτις (που σήμερα ενώνει πρώην θύματα και θύτες στον κοινό αγώνα ενάντια στη «χούντα Μητσοτάκη»!), ούτε για το Μάτι.
Το λαό, αυτή τη φορά, τον συγκίνησε το Μακελειό. Το Μακελειό συγκίνησε οχτώ κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου και σχεδόν όλη τη σοβαρή δημοσιογραφία που παρλαπιπίζει ανεξέλεγκτα και πουλά κάθε φαντασιοπληξία και κάθε κακόβουλο ψεύδος με απόλυτο κυνισμό. Τα ΜΜΕ συγκινήθηκαν από τον πόνο μιας μάνας και μερικών άλλων συγγενών οι οποίοι, χρησιμοποιώντας το ασήκωτο και βαρύτατο πένθος τους, τρομοκρατούν τη δικαιοσύνη και κατά συνέπεια την απρόσκοπτη λειτουργία της Ελληνικής Δημοκρατίας, απαιτώντας στην ουσία να αποδώσουν οι ίδιοι δικαιοσύνη. Μια ιδιότυπη αυτοδικία στο όνομα του πένθους. Οι υπερευαίσθητοι Δικηγορικοί Σύλλογοι προσέλαβαν ειδικό εμπειρογνώμονα να ερευνήσει (με ποιους κανόνες, με ποια δικαιοδοσία και με ποια άδεια πρόσβασης στα στοιχεία) την πυρόσφαιρα – κι επειδή δεν άρεσε το πόρισμα στον πρόεδρο, το έκρυψε! Ένα γαϊτανάκι απόλυτης κομματικής τυμβωρυχίας, κακοποιητικής αλλοίωσης στοιχείων, συνειδητής παραπλάνησης του κοινού, καθοδηγούμενης και συνειδητής παραπληροφόρησης που φτάνει στα όρια της εθνικής προδοσίας, αν δεχτούμε και τη ρωσική εμπλοκή στη διασπορά fake news σε βάρος των θυμάτων ενός τραγικού δυστυχήματος, όπου αναδεικνύεται ότι συγκαλύπτεται από ΟΛΟΥΣ τους θλιμμένους ο κατεξοχήν υπεύθυνος, ο σταθμάρχης («ο συνάδελφος»...) και η δημοσιοϋπαλληλική συνδικαλιστική αλητεία που αποτελεί την ιερή αγελάδα της χώρας!
