Αγρότες

Πώς οι αγροτικές κινητοποιήσεις γκρεμίζουν τη λογική και υποδουλώνουν τη δημοκρατία

Πρόσφατα διάβασα μια ανάρτηση καθηγήτριας πανεπιστημίου με σοβαρό έργο και αδιαμφισβήτητη πνευματική συγκρότηση. Έγραφε πως «ο αγώνας των αγροτών είναι ιερός» και πως όλοι πρέπει να σταθούμε στο πλευρό τους. Μια φράση που προοριζόταν, υποθέτω, ως ηρωική ή ποιητική. Αλλά για μένα ήταν πολιτισμικό σοκ. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που διαβάζει Χάιντεγκερ στο πρωινό του, που γνωρίζει τις πιο απαιτητικές εκφάνσεις της φιλοσοφίας και της θεωρίας, με πλούσιο συγγραφικό έργο, να υποστηρίζει άκριτα ένα φαινόμενο που εδώ και πενήντα χρόνια αποτελεί σχολικό παράδειγμα συντεχνιακής αυθαιρεσίας, πελατειακών σχέσεων και συστηματικού εκβιασμού της κοινωνίας; Αν ένας τέτοιος άνθρωπος δεν βλέπει την πραγματικότητα, τότε ναι: έχουμε πρόβλημα. Όχι με τους «αμόρφωτους», αλλά με τους μορφωμένους.

Αν με ρωτήσετε ποιο θεωρώ ότι είναι το κύριο πολιτικό χαρακτηριστικό της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, που τη διαφοροποιεί από τις άλλες φιλελεύθερες δημοκρατίες, χωρίς δεύτερη σκέψη θα απαντούσα ότι είναι η εγκατεστημένη παραβατικότητα διαφόρων ομάδων δικαιωματιστών και «κοινωνικών αγωνιστών», συνεπικουρούμενη από κυβερνητική ανοχή. Οι παραβάτες, που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν την πλειοψηφία κάποιας κοινωνικής ομάδας (φοιτητές, αγρότες, μαθητές κ.ά.), καθαγιάζονται ως «αγωνιστές» και οι απαιτήσεις/διεκδικήσεις τους, όσο παράλογες κι αν είναι, χαρακτηρίζονται «δίκαια αιτήματα», ενώ η εκάστοτε κυβέρνηση δεν τα εκπληρώνει ως άτεγκτη, ανάλγητη και πουλημένη σε ιδιώτες.