Ας τελειώνουμε με τα προσχήματα. Οι μουλάδες όπως και οι πλειονότητα των αυταρχικών καθεστώτων είναι κρατικοί δολοφόνοι. Το ιρανικό καθεστώς σκοτώνει γυναίκες με δικαστικές αποφάσεις, στο όνομα του Θεού, με την ψυχρότητα της γραφειοκρατίας που γνωρίζει ότι δεν θα λογοδοτήσει. Μόνο το 2024, τουλάχιστον 31 γυναίκες εκτελέστηκαν από το κράτος, ως παραδειγματικές θυσίες.
Για να μη μιλάμε γενικά, ιδού, ενδεικτικά, ονόματα, ηλικίες, «αδικήματα» τα τελευταία χρόνια:
- Σάιλα Τζαχέντ, 40 ετών. Εκτελέστηκε το 2010. Καταδικάστηκε για «ηθική διαφθορά» και μοιχεία. Το κράτος την απαγχόνισε για να επιβεβαιώσει ότι η γυναικεία σεξουαλικότητα ανήκει στο καθεστώς.
- Ζάχρα Μπαχράμι, 46 ετών. Εκτελέστηκε το 2011. Συνελήφθη μετά από αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις και καταδικάστηκε σε θάνατο για «διακίνηση ναρκωτικών» σε μια δίκη-παρωδία. Το μήνυμα ήταν σαφές: η πολιτική ανυπακοή των γυναικών τιμωρείται με θάνατο.
- Mάχσα (Τζίνα) Aμίνι, 22 ετών. Δεν εκτελέστηκε τυπικά — δολοφονήθηκε υπό κράτηση το 2022 από την Αστυνομία Ηθών επειδή «φορούσε λάθος τη μαντίλα». Ο θάνατός της πυροδότησε την εξέγερση «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Η απάντηση του καθεστώτος ήταν συλλήψεις, βασανιστήρια, νέες εκτελέσεις.
Στο Ιράν, η γυναίκα ζει σε καθεστώς ποινικοποίησης της ύπαρξής της. Το σώμα της είναι αποδεικτικό στοιχείο. Η εμφάνισή της αδίκημα. Η φωνή της πρόκληση. Η ζωή της διαπραγματεύσιμη.
Αυτό που εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες είναι γενοκτονία χαμηλής έντασης κατά των γυναικών. Όχι με μαζικές εκκαθαρίσεις μιας νύχτας, αλλά με συνεχή, θεσμική, καθημερινή βία εκφρασμένη μέσα από νόμους, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις. Μια γενοκτονία που δεν σοκάρει επειδή δεν κορυφώνεται. Και ακριβώς γι’ αυτό συνεχίζεται.
Στο μεταξύ στη Δύση παίζουμε με τις λέξεις. Στην Ελλάδα μάλιστα της πρωτοπορίας διεξάγονται ατελείωτες συζητήσεις για το πώς θα ονομάζονται οι δολοφονίες γυναικών. «Γυναικοκτονία» ή όχι; Ποιος όρος είναι πολιτικά ορθός; Ποιος ταιριάζει καλύτερα σε ψηφίσματα και αναρτήσεις;
Την ίδια στιγμή, η συστηματική εξόντωση των γυναικών στο Ιράν περνά σχεδόν απαρατήρητη. Οι ίδιες φεμινιστικές οργανώσεις που διεκδικούν ακρίβεια στη γλώσσα σαν υποχόνδριες φιλόλογοι σιωπούν μπροστά σε μια πραγματική, κρατικά οργανωμένη βία. Βασικός λόγος, η ιδεολογική αντιδυτική θεολογία τους. Διότι το ιρανικό καθεστώς δεν βολεύει: είναι θεοκρατικό, μισογυνικό, αλλά αυτοπαρουσιάζεται ως «αντιδυτικό». Και εκεί πολλές φωνές επιλέγουν τη σιωπή για να μη διαταράξουν κομματικές και ιδεολογικές ισορροπίες. Έτσι περνάμε ωραία εις τας εξοχάς.
Στο Ιράν βασανίζουν γυναίκες. Στη Δύση βασανίζουμε τις λέξεις.
Ας το πούμε καθαρά και επώνυμα: Είδατε κανένα αριστερό – ακροαριστερό κόμμα να διαμαρτύρεται έτσι για τα μάτια του κόσμου; Αντίθετα, το ΚΚΕ κατηχεί το ιεροταξικό του ποίμνιο πως όλα αυτά είναι ψέματα. Είδατε καμιά ΜΚΟ, την Πέρκα, τον Ιάσωνα να κινούν για την Τεχεράνη; Αντίθετα, κινήθηκαν προς «ανθρωπιστική βοήθεια» στα λημέρια της Χαμάς, που στηρίζει οπλίζει και χρησιμοποιεί το Ιράν για να σφάζουν βρέφη. Μήπως καμιά φεμινιστική οργάνωση – ή μήπως βρίσκονται σε χειμερία αφωνία στοχαζόμενες το μέλλον της ταυτότητας του κινήματος;
Πού είναι οι ελληνικές φεμινιστικές οργανώσεις όταν το κράτος του Ιράν εκτελεί γυναίκες; Πού είναι οι ανακοινώσεις, οι πορείες, οι καμπάνιες;
Γιατί η λέξη «γενοκτονία» γίνεται ταμπού όταν τα θύματα δεν χωρούν στο σωστό ιδεολογικό κάδρο;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι πολιτικό. Και η απάντηση — ή η απουσία της— καταγράφεται.
«Είμαι νεκρή εδώ και 47 χρόνια». Δεν αφορά μόνο το Ιράν. Αφορά εμάς, κυβερνήσεις, θεσμούς, οργανώσεις, που προτιμούν την ουδετερότητα όταν η ουδετερότητα (με την ειρήνη και τον άνθρωπο) ξέρουμε όλοι πως ισοδυναμεί με συνενοχή. Οι μουλάδες δεν χρειάζονται τη συναίνεσή μας για να σκοτώνουν. Αλλά η σιωπή μας τούς διευκολύνει.
Και όσο εμείς συζητάμε όρους, στο Ιράν οι γυναίκες συνεχίζουν να πληρώνουν με το σώμα τους και με τη ζωή τους.
Η υποκρισία της ελληνικής Αριστεράς έχει ξεπεράσει πια κάθε όριο αντοχής. Την ώρα που ο ιρανικός λαός σφαγιάζεται, που γυναίκες, νέοι και αντιφρονούντες συνθλίβονται από ένα θεοκρατικό καθεστώς τρόμου, εκείνη εφευρίσκει νομικίστικες δικαιολογίες περί «μη εφαρμογής του διεθνούς δικαίου», καταλήγοντας –για άλλη μια φορά– να υπερασπίζεται έναν ακόμη δολοφόνο δικτάτορα, πλάι στους μουλάδες.
Πρόκειται για πολιτική χρεοκοπία, για ηθική κατακρήμνιση – και το δίκαιο μετατρέπεται σε εργαλείο συγκάλυψης της βαρβαρότητας.
