web onlly

Σάββατο σήμερα και, συνοδεία καφέ, πρωινή ανάγνωση του (ηλεκτρονικού) τύπου (iefimerida):

Φρανκενστάιν (Frankenstein). Έγχρωμη αμερικανική ταινία, παραγωγής 2025, σε σκηνοθεσία Guillermo del Toro. Σενάριο του σκηνοθέτη, βασισμένο στον Φρανκενστάιν της Μαίρης Σέλλεϋ. Παίζουν: Oscar Isaac, Jacob Elordi, Mia Goth, Christoph Waltz. Διεύθυνση φωτογραφίας: Dan Laustsen. Μοντάζ: Evan Schiff. Μουσική: Alexandre Desplat. Παραγωγή: Double Dare You, Demilo Films, Bluegrass 7. Προβάλλεται στο Netflix.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ούτε όρεξη ούτε ιδιαίτερη περιέργεια να δω τον καινούργιο Φρανκενστάιν. Ασφαλώς θα ήταν ένα οπτικό αριστούργημα – αυτό είναι αναμενόμενο από έναν δημιουργό σαν τον Ντελ Τόρο. Η ιστορία όμως είναι χιλιοειπωμένη. Από την εποχή του βωβού κινηματογράφου μέχρι την πρώτη δεκαετία του νέου μιλένιουμ, το σελιλόιντ έχει αποτυπώσει δεκάδες παραλλαγές του μυθιστορήματος της Μαίρης Σέλλεϋ. Το θέμα έμοιαζε εξαντλημένο: τρόμος, φρίκη, ρομαντισμός, στοχασμός, αλληγορία — όλα φαινόταν να έχουν ειπωθεί. Κι όμως, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο κατορθώνει να ξαναδώσει σε αυτό το παλιό και πολυχρησιμοποιημένο υλικό πνοή. Όχι μόνο οπτικά ή τεχνολογικά, όπως θα περιμέναμε, αλλά με βάθος. Ο καινούργιος Φρανκενστάιν μιλάει όχι για την ύβρη αλλά για την ορφάνια· όχι για τη φρίκη αλλά για τη μοναξιά· όχι για τον Θεό αλλά για τον άνθρωπο — και για την ανάγκη του να αγαπηθεί.

«Η Washington Post δεν θα υποστηρίξει κανέναν προεδρικό υποψήφιο σε αυτές τις εκλογές. Ούτε σε οποιεσδήποτε μελλοντικές προεδρικές εκλογές. Επιστρέφουμε στις ρίζες μας να μην υποστηρίζουμε προεδρικούς υποψηφίους. […] Γνωρίζουμε ότι αυτό θα ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους, όπως ως σιωπηρή υποστήριξη ενός υποψηφίου, ή ως καταδίκη ενός άλλου, ή ως αποποίηση ευθύνης. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Εμείς πάντως δεν το βλέπουμε έτσι.».

~ Ουίλιαμ Λιούις, εκδότης και διευθύνων σύμβουλος της Washington Post

*

H Έντνα Ο’ Μπράιαν, ιρλανδή συγγραφέας το έργο της οποίας είναι στρατευμένο στην υπόθεση του μαχόμενου φεμινισμού, πέθανε στις 27 Ιουλίου 2024 σε ηλικία 93 χρόνων. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες συγγραφείς, το έργο της οποίας ασχολήθηκε με τη ζωή των γυναικών και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κατάστασης που άλλαξε την προσέγγιση της εθνικής πεζογραφίας.

Όσοι με ξέρετε, ξέρετε πως o Μ. Καραγάτσης είναι (ναι, ακόμη) ένας από τους αγαπημένους μου έλληνες πεζογράφους λόγω της γλαφυρής πένας του και της ικανότητάς του να ανατέμνει τον ανθρώπινο ψυχισμό και να μιλά ωμά για αυτά που στην εποχή του «έπρεπε» να μένουν κρυφά. Διάβασα το άρθρο γνώμης (και όχι λογοτεχνική κριτική – τη διαφορά μεταξύ των οποίων όπως φαίνεται πολλοί αδυνατούν να αντιληφθούν) της συγγραφέα (για όσους δεν το γνωρίζουν, όπως προκύπτει από πολλές άθλιες επιθέσεις που δέχτηκε, ναι είναι συγγραφέας και όχι «κριτικός επειδή δεν μπόρεσε να γίνει συγγραφέας», όπως υποστηρίζουν) Ρένας Λούνα με μεγάλη περιέργεια.

Οι δικοί μας άνθρωποι είναι οι άνθρωποι των βιβλιοπωλείων. Αυτοί που ξέρουν τα πάντα για τις εκδόσεις, που μπορούν να σε βοηθήσουν σε ό,τι ζητάς, είτε είσαι άνθρωπος της δουλειάς είτε ένας περίεργος που μπήκε σε βιβλιοπωλείο για πρώτη φορά.

Ο Θοδωρής Κυβελέας ήταν ένας από τους πολύτιμους αυτούς ανθρώπους που εργάστηκε υπηρετώντας το πάθος του, τη γνώση και τα επαγγέλματα γύρω από τη γνώση, στα οποία συγκαταλέγονται τα επαγγέλματα του βιβλίου. Η είδηση της απώλειάς του είναι οδυνηρή, επειδή σηματοδοτεί την απώλεια ενός ανθρώπου της οικογένειάς μας.

Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με έγγραφό της το οποίο διαβιβάζεται στη Βουλή ζητά να δοθεί η σχετική άδεια ώστε «να εξεταστούν με την ιδιότητα του υπόπτου έντεκα βουλευτές των Σπαρτιατών για το αδίκημα της εξαπάτησης εκλογικού σώματος, καθώς φέρονται να ανήκαν μεν στο κόμμα Σπαρτιάτες με επικεφαλής τον Β. Στίγκα, αλλά στην πραγματικότητα να είχαν τη στήριξη και την απόλυτη καθοδήγηση του Κασιδιάρη, έγκλειστου καταδικασμένου πρώην ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής».