web only

Ας ξεκινήσουμε με την εικόνα της κινηματογραφικής κριτικής και των παρουσιάσεων και κριτικών των ταινιών στο ίντερνετ, σήμερα. Στο ίντερνετ υπάρχουν πολλά κινηματογραφικά άρθρα με λάθη και ελλείψεις, υπάρχουν όμως και πολλά αξιοσημείωτα. Είναι ένα τεράστιο παράθυρο στον κόσμο, από το οποίο βλέπεις πολλά αξιόλογα και σημαντικά πράγματα, αλλά και πολλά μετριότατα.

Στο μνημόσυνο του Διονύση Σαββόπουλου, την Κυριακή 30/11 στο Πρώτο Νεκροταφείο, δεν υπήρχαν κάμερες, κομματάρχες και παράγοντες που γύρευαν κάτι να εισπράξουν. Ούτε οι «άδειες καρέκλες» (όπως παρατήρησε στα Νέα ο Μιχάλης Μητσός) όσων απουσίασαν επιδεικτικά από την κηδεία του για να δείξουν μια κάποια νομιμοφροσύνη απέναντι σε σαθρά στερεότυπα. Πλάι στην Άσπα και τον Ρωμανό, ο οποίος σχεδίασε τόσο ωραία τον τάφο του πατέρα του, βρέθηκαν κυρίως άνθρωποι που συνδέθηκαν μαζί του. 

Ήταν σπουδαίος, ακόμα και για εκείνους που τον γνώρισαν μόνο από τον κινηματογράφο – εν προκειμένω, από την ταινία Ερωτευμένος Σαίξπηρ για την οποία τμήθηκε με Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου, αλλά κι από το θεατρικό  Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί, που επίσης έγινε ταινία το 1990. Πρόκειται για τον Τομ Στόπαρντ, σπουδαίο βρετανό θεατρικό συγγραφέα, εξέχοντα και επιδραστικό, βαθύ γνώστη του Σαίξπηρ, του Μπέκετ, του Πίντερ, του Τζόυς, βραβευμένο όχι μόνο μια φορά με το σπουδαίο θεατρικό βραβείο Τόνυ, ο οποίος πέθανε στις 29 Νοεμβρίου 2025, σε ηλικία 88 χρόνων.

Την Πέμπτη, 11/12, ειδικά για αυτή την εκδήλωση στις 6 το απόγευμα, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο προσκεκλημένος του Ηλία Κανέλλη στο Ωδείο Αθηνών. Είναι η τρίτη εκδήλωση του πρώτου κύκλου δημόσιων συζητήσεων «Κι αυτοί είναι η Ελλάδα - Συζητήσεις στο Ωδείο Αθηνών» που συνδιοργανώνουν το Περιοδικό των Βιβλίων, The Books’ Journal, και το Ωδείο Αθηνών, στους χώρους του Ωδείου.

Ο Θεόδωρος Ρηγόπουλος, βαφτιστήρι του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ήταν ο  γραμματέας της οικογένειας των Κολοκοτρωναίων και του Νικηταρά, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.

Η πραγματική γεωπολιτική ιστορία πίσω από τις αυταπάτες

Από τον 19ο αιώνα μέχρι και σήμερα, ένα μέρος της ελληνικής δημόσιας σφαίρας κινείται σαν να κουβαλά μέσα της μια κληρονομημένη έλξη προς «τη μεγάλη προστασία της Ανατολής». Η Ορθόδοξη Εκκλησία, με την οργανική της συνέχεια προς το Πατριαρχείο και την παλιά βυζαντινή οικουμένη, καλλιέργησε επί δεκαετίες ένα ήπιο αλλά σταθερό ρεύμα ρωσοφιλίας. Η Ρωσία, «η άλλη ορθόδοξη αυτοκρατορία», παρουσιάστηκε σαν φυσικός συγγενής, ένας αδελφός λαός που θα προστάτευε το Γένος. Αυτή η κουλτούρα διαχύθηκε από το εκκλησιαστικό σώμα προς την κοινωνία και στο φαντασιακό πολλών ταύτισε την πίστη με μια ασαφή γεωπολιτική προσμονή. Έτσι, σταθεροποιήθηκε ένα υπόστρωμα ευνοϊκό για κάθε μελλοντική φιλορωσική αφήγηση.

Το «σπίτι» στη συλλογή διηγημάτων Το κουμπί της Τασούλας Τσιλιμένη^[1]: Θεματικές πτυχές και διαστάσεις

Τασούλα Τσιλιμένη, Το κουμπί και άλλες ιστορίες, Καστανιώτη, Αθήνα 2017, 122 σελ.

To 2017 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων της Τασούλας Τσιλιμένη, Το κουμπί και άλλες ιστορίες από τις εκδόσεις Καστανιώτη.^[2] Μία συλλογή από δεκατρία σύντομα κείμενα, που έχουν χαρακτηριστεί από την κριτική και ως ιστορίες βραχείας φόρμας.^[3]