Τζιν Χάκμαν: από τη δική μας ύλη

Προφανώς τα δύο Όσκαρ του, ο Popeye Doyle στον Άνθρωπο από την Γαλλία (πρώτος από τη γενιά του που κέρδισε) και ο καθρέφτης του κακού στους Ασυγχώρητους είναι αυτά που θα μονοπωλήσουν μνήμες και εικόνες. Αλλά τον θυμάμαι περισσότερο στο Mississippi Burning, εκεί όπου ενσάρκωσε ακεραιότητα (αυτό που σήμαινε ή νομίζουμε ότι σημαίνει η Αμερική) και δύναμη (η εστίαση της κάμερας όταν βάζει το ξυράφι στο λαιμό του κακού) και τρυφερότητα (στις λιγομίλητες σκηνές με τη ΜακΝτόρμαντ). Τον θυμάμαι να δίνει πρόσωπο στο άγχος του ενήλικα που πρέπει να σταθεί απέναντι ή δίπλα στους γονείς/στην προηγούμενη γενιά,  στο νεανικό του I Never Sang for my Father. Φυσικά στη Συνομιλία του Κόπολα, στη βύθιση στην παράνοια των παρασίτων ήχου και κόσμου. Στην άλλη βύθιση, στη φιλαργυρία, στην αγαπημένη μεγαλεπήβολη αποτυχία του Eureka. Να καθοδηγεί και να εμπνέει τους ταπεινούς αυτού του κόσμου ως προπονητής μπάσκετ στο Hoosiers. Στους ατέλειωτους δεύτερους, πραγματικά υποστηρικτικούς ρόλους του – είτε στο πώς φρόντισε τον ημιάγνωστο τότε Πατσίνο στη λούμπεν περιπλάνησή τους στο Σκιάχτρο, ή στην μπαρουτοκαπνισμένη αφέλεια που οδηγεί σε θάνατο στην  Αποστολή στη Νικαράγουα, ή στην κομψότητα με την οποία συνόδευε την Τζίνα Ρόουλαντς στο Μια Άλλη Γυναίκα, ή στις αποχρώσεις του μοχθηρού: είτε στυλιζαρισμένα στο Quick & the Dead, ή ασφυκτικά στο Αδιέξοδο και το Crimson Tide ή υποδόρια όπως στο Under Suspicion. Χωρίς σοβαροφάνεια, ευφυούς κωμικού χρονισμού, είτε στο πεντάλεπτό του στο Φρανκενστάιν Τζούνιορ ή ως ο κόμικς Λούθορ του Σούπερμαν ή ως ο πάτερ Τάνενμπάουμ. Απόδειξη ότι τα όνειρα του κινηματογράφου μπορεί να είναι φτιαγμένα από χώμα και νερό, από τη δική μας ύλη.