Ήρωας του βιβλίου είναι ο Λιόβα Οντόγιεφτσεφ, alter ego του συγγραφέα. Στην εναρκτήρια σκηνή του έργου τον βρίσκουμε νεκρό από πυροβολισμό. Στις σελίδες του βιβλίου θα ξετυλιχτούν τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατό του. Παράλληλα όμως, εδώ παρουσιάζεται μια ζωηρή εικόνα της κοινωνικής και πνευματικής ζωής της Ρωσίας κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Και πάνω απ’ όλα, συζητιέται το ουσιαστικό πρόβλημα της ζωής στη σοβιετική Ρωσία αλλά και κεντρικό κοινωνικό πρόβλημα όλου του 20ού αιώνα: η σύγκρουση της ατομικότητας με τον μαζάνθρωπο που κυρίως εξέθρεψαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Παρασυρμένοι από την ίδια δίνη της Ιστορίας, ο θείος Ντίκενς κι ο παππούς Οντόγιεφτσεφ αντιμετώπισαν την κοινή ιστορική μοίρα ακολουθώντας δρόμους διαφορετικούς, που είχαν ωστόσο μία αφετηρία. Φαινομενικά τίποτα δεν ένωνε τους δυο τους, έμοιαζαν με τα κλαδιά ενός δέντρου που απλώνονται σε αντίθετες κατευθύνσεις και ποτέ δεν συναντιούνται, καθώς τα χωρίζει ο κεντρικός κορμός. Τελικά όμως ο κορμός τα ενώνει. […] Καθένας τράβηξε το δικό του μονοπάτι, αυτό που ταίριαζε μονάχα σ’ εκείνον, που ήταν μοναδικό, συχνά κακοτράχαλο. […] Οι δύο άντρες υπερασπίστηκαν κάτι που ήταν κτήμα τους, και το έκαναν με τον ευλαβικό ζήλο και τη λυσσασμένη μανία ενός κουλάκου· όμως η περιουσία που θέλησαν να διαφυλάξουν δεν ήταν άλλη απ’ την προσωπικότητά τους.[1]
[1] Aντρέι Μπίτοφ, Οίκος Πούσκιν, μτφρ. Βιργινία Γαλανοπούλου, Gutenberg, Αθήνα 2025, σ. 173.
