Γνώμες

Ο Αλέκος Παπαδάτος σχολιάζει με τον τρόπο του Charlie Hebdo την εισβολή στα γραφεία του εντύπου ισλαμοφασιστών και τη δολοφονία 12 ανθρώπων. 

Νοηματοδοτημένη συνύπαρξη μετά τη δολοφονία των αντικομφορμιστών από τον τριπαρισμένο ισλαμιστικό ολοκληρωτισμό.

 Η επίθεση αυτή δεν πρέπει να γίνει ένα ακόμα εργαλείο για την άνοδο της άκρας δεξιάς στη Γαλλία, ούτε και ένα ακόμα στίγμα για τους μουσουλμάνους που υφίστανται άδικα τις συνέπειες της ισλαμοφοβίας.

Μνήμη Ζορζ Βολίσνκι

Ένας βιαστικός αποχαιρετισμός στον Ζορζ Βολινσκί, έναν «δικό μας» οπαδό της ελευθερίας, που χαρακτήρισε τα νεανικά μας χρόνια κι είναι ανάμεσα σε εκείνους που μας διαμόρφωσαν. 

Μόλις είδαμε την καρδιά του κτήνους να αποκαλύπτεται σ’όλη της τη σχιζοειδή φρίκη, μέσα στην καρδιά της Ευρώπης. Σήμερα οι εργαζόμενοι της Charlie Hebdo φίλησαν το σύντροφό τους, ή το παιδί τους για τελευταία φορά, δίχως οι ίδιοι να το ξέρουν, και βάδισαν στον τόπο του χαμού τους, επειδή τόλμησαν να εκφράσουν ελεύθερα την άποψή τους. Επειδή τόλμησαν να έχουν άποψη διαφορετική από αυτή των φονιάδων τους.

Οι σκιτσογράφοι και οι δημοσιογράφοι του Charlie Hebdo είναι μάρτυρες για την ελευθερία. Ξεχωριστές προσωπικότητες του δημόσιου λόγου, αλλά πρωτίστως γενναίοι άνθρωποι, αψήφησαν την απειλή και δημοσίευσαν τα περίφημα σκίτσα του Μωάμεθ, τις επικηρυγμένες από το φανατικό Ισλάμ εικονογραφήσεις ενός «φανατικού Θεού», ενός θεού του θανάτου.

Και ξαφνικά, διαπιστώσαμε πως η πολιτική ζωή στην Ελλάδα είναι γεμάτη από τέρατα. Τέρατα ανεξέλεγκτα που δεν μένουν πλέον στην «αθώα» και «γραφική» διακωμώδηση της πολιτικής καθημερινότητας. Αποδείχτηκε πως οι «ψεκασμένοι», εκτός από το να βγάζουν λαϊκίστικες αντιμνημονιακές κορώνες, καθώς και να γεμίζουν τις σελίδες των παραπολιτικών εφημερίδων και να προσφέρουν υλικό για χιουμοριστικά βιντεάκια, μπορούν και να οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές. Μπορούν μάλιστα να το κάνουν κόντρα στα παραδοσιακά κυβερνητικά κόμματα, κόντρα σε μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, άλλωστε αυτή η κόντρα εξυπηρετεί το επαναστατικό τους παραμύθι, το κάνουν όμως ακόμη και κόντρα στη θέληση της πλειοψηφίας των πολιτών, όπως αυτή είχε εκφραστεί υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και κατά της διάλυσης της Βουλής και των πρόωρών εκλογών.

Μπήκε σωστά στο αρχείο η υπόθεση της υποτιθέμενης δωροδοκίας Χαϊκάλη; Τι υποστηρίζει σχετικά το πόρισμα του αντεισαγγελέα Παναγιωτόπουλου και ποια μπορεί να είναι η κριτική του; [ΤΒJ]

Το βαθύ κράτος έκοψε τον Ξανθιώτη Μπουρχάν Μπαράν από το Ποτάμι. Πώς ο μειονοτικός ψυχίατρος Μπουρχάν Μπαράν βρέθηκε εκτός ενός κόμματος που θα το ανέμενε κανείς ευαίσθητο με τις κάθε είδους μειονότητες.

Λίγο μετά τη δεύτερη ψηφοφορία για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ σχολίασε: «Φαίνεται πως ένας μεγάλος αριθμός βουλευτών δεν δίνει λευκή επιταγή στην κυβέρνηση να εφαρμόσει τα μέτρα. Όλα δείχνουν πως και στην τρίτη ψηφοφορία δεν θα πιαστεί ο αριθμός των 180. Οι εκλογές είναι μονόδρομος. H υποψηφιότητα Δήμα συγκέντρωσε σήμερα 168 ψήφους εκ των οποίων δύο χιτλερικές».

Μια και είθισται στο τέλος κάθε έτους να γίνεται επισκόπηση της χρονιάς, μπορώ να πω ότι για μένα τουλάχιστον το 2014 υπήρξε εξαιρετικά ενδιαφέρον. Όχι απαραίτητα ευχάριστο, αλλά ήταν ένα έτος που προσέφερε πολλά ερεθίσματα για προβληματισμό για το πού πηγαίνει ο κόσμος μας.

Το σημαντικότερο πάντως είναι πως αυτή η πολλαπλά ρατσιστική δήλωση Καμμένου δεν προκάλεσε ούτε ένα απλό δελτίου τύπου κανενός άλλου κόμματος: ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι και λοιπά κόμματα δεν έδειξαν να έχουν κανένα πρόβλημα…