Ο Διαφωτισμός εκπροσωπεί την ακρίβεια, την αλήθεια, αλλά κυρίως την κίνηση. Ο ριζοσπαστισμός εκπροσωπεί την ανάδειξη του λάθους εντός της αλήθειας. Ο ριζοσπαστισμός χωρίς τον Λόγο είναι ακραίος, είναι αναλήθεια και μονομέρεια.  Είναι μια αδιαμεσολάβητη σχέση και κάθε τέτοια σχέση είναι αντιδημοκρατική. Ο Λόγος με τη σειρά του χωρίς την ανάδειξη των λαθών του είναι κοινότοπος,  πληκτικός. Όταν απ’ αυτόν απουσιάζει εντελώς το ριζοσπαστικό πνεύμα, τότε η κίνησή του υποκαθίσταται από την αδράνεια και το συμβόλαιό του γίνεται σύμβαση.

Εν όψει του επικείμενου αγώνα της Εθνικής Ελλάδας με τους πιστωτές της χώρας βλέπω μια σχεδόν μεταφυσική βεβαιότητα ότι ο Βαρουφάκης, ο Μέσι της κυβέρνησης, θα κάνει τα μαγικά του και θα ντριπλάρει όλους τους αντιπάλους του, παρά τα απαράδεκτα σκληρά τάκλιν που του ρίχνουν. Και θεωρείται δεδομένο ότι, ακόμη κι αν υστερούμε σε κάποιους τομείς, στο τέλος θα νικήσουμε, διότι στο ψυχωμένο παιχνίδι των Ελλήνων κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί.

H νέα διαχωριστική γραμμή που τέμνει την ελληνική κοινωνία, πιθανώς κι άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, είναι εθνικισμός / απομονωνισμός vs νεωτερικότητα και προσαρμογή στις απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου. Ας μη χάνουμε το χρόνο μας, λοιπόν, με τις παρωχημένες έννοιες Αριστερά και Δεξιά που έχουν απαξιωθεί εκ των πραγμάτων. Καιρός να βρούμε άλλες.

Από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου έως τη διακυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, όλοι βαφτίζουν περήφανη την εξωτερική πολιτική της χώρας. Τι μπορεί άραγε να σημαίνει ο προσδιορισμός της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας ως περήφανης; 

Όχι μόνο η συνεργασία αλλά και οι συμμετέχοντες στο υπουργικό συμβούλιο δίνουν το στίγμα της «νέας εποχής». Δυστυχώς... [ΤΒJ]

Κάποτε η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, είναι φάρσα από την αρχή («για πρώτη φορά»).

Για όσες και όσους νομίζουν ότι τα έχουν δει όλα. Ή όταν η πολιτική αντιμετωπίζεται σαν ένα παιχνίδι χωρίς συνέπειες. [ΤΒJ]

Οι τελευταίες εκλογές 2015 επιβεβαίωσαν μία υπαρκτή τάση στο εκλογικό σώμα που είχε καταγραφεί ήδη από το 2012, δηλαδή στην τιμωρία και την απόρριψη των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας και στην αναζήτηση ενός άλλου φορέα που έδινε τέρμα στα δεινά του μνημονίου.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ αποτελεί για κάποιους ολέθρια απόφαση της πολιτικής ηγεσίας. Είναι όμως φυσική συνέπεια της πορείας των ευρωπαϊκών χωρών προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση η οποία, πέρα από οικονομικές συνέργειες, παρέχει όραμα, κατεύθυνση, ελπίδα. Παρά τις σημερινές αντιξοότητες για την Ελλάδα, η πορεία αυτή πρέπει να συνεχιστεί.

Όποιοι μας κυβερνήσουν αύριο πρέπει να ασπάζονται (έστω καθυστερημένα) τον ορθολογισμό που προέβλεψε την δημοσιονομική μας κατάρρευση, όχι τις παρωχημένες θεωρίες που την προκάλεσαν. Πρέπει να είναι ικανοί τεχνίτες, να ξέρουν τους Ευρωπαίους εταίρους μας και να μπορούν να τους καταλάβουν, ουσιαστικά να καταφέρουν να βγάλουν από την μύγα ξύγκι. Γιατί μύγες θα έχουμε στα χέρια μας, όχι παχιές αγελάδες. Εν τέλει, αν κάποιος δεν μας φαίνεται κατάλληλος για πρωθυπουργός, σε τέτοιες συνθήκες πιθανότατα δεν θα είναι!

Λίγες μόνο ημέρες μας χωρίζουν από την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2015 οπότε και θα διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές στη χώρα μας, 18 μήνες νωρίτερα από το προβλεπόμενο, καθώς η παρούσα Βουλή δεν κατάφερε να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η αντιπολίτευση, η οποία ζητούσε σε κάθε ευκαιρία εδώ και καιρό τη διεξαγωγή τους, κατάφερε τελικά να τις προκαλέσει θεσμικά και με την πολύτιμη συμβολή των 16 ψήφων του νεοναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής καθώς η υποψηφιότητα του κυβερνητικού συνασπισμού (ΝΔ & ΠΑΣΟΚ) συγκέντρωσε 168 αντί των 180 ψήφων που χρειάζονταν στην 3η ψηφοφορία της 29ης Δεκεμβρίου 2014. Έτσι, οι έλληνες ψηφοφόροι θα προσέλθουν στις κάλπες για να εκλέξουν τους 300 εκπροσώπους τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο για 4η φορά μέσα σε 5 χρόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει μιαν εθνική μειονότητα σε άλλη χώρα επειδή είναι ελληνική αλλά δεν στηρίζει δύο εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα επειδή δεν είναι ελληνικές, τη μακεδονική και την τουρκική.