Πάμε κουρασμένοι για διακοπές και επιστρέφουμε με υπερκόπωση

Κάποτε οι διακοπές ήταν μια ανάσα. Σήμερα είναι μαραθώνιος. Μετ' εμποδίων. Και χωρίς ανάσα. Ξεκινάς από τον Μάιο με την ελπίδα ότι φέτος θα τα κάνεις όλα αλλιώς. Θα πας νωρίς. Θα προλάβεις. Θα βρεις εισιτήρια σε λογικές τιμές, κατάλυμα κοντά στη θάλασσα και ταβέρνα που να μη χρειάζεται κράτηση μέσω Πρεσβείας. Και μετά έρχεται η πραγματικότητα.
Βρίσκεις εισιτήριο. Για Πάρο. Αλλά όχι για σένα. Για το σακίδιό σου. Για σένα δεν υπάρχει θέση. Όλα κλεισμένα. Εκτός αν θες να πας Τήνο μέσω Βρυξελλών και να περπατήσεις από το λιμάνι στην ενδοχώρα με γαϊδουράκι. Τελικά βρίσκεις θέση σε καταμαράν με άφιξη στις 3 το πρωί και τιμή σαν να ταξιδεύεις στη business για Βερολίνο.
Αυτό που στην αγγελία γράφει «παραδοσιακό κυκλαδίτικο σπίτι με θέα», στην πράξη είναι ένα μισογκρεμισμένο οίκημα με θέα στο μπαλκόνι του διπλανού Airbnb. Εντός, το ψυγείο κάνει περισσότερο θόρυβο από το λιμάνι, το κλιματιστικό μυρίζει τα καλοκαίρια του προηγούμενου ενοικιαστή και το μπάνιο έχει τέτοιο μέγεθος που πρέπει να μπαίνεις με κινήσεις μπαλαρίνας.
Προσπαθείς να κλείσεις τραπέζι σε αυτή τη μία ταβέρνα που «όλοι λένε ότι πρέπει να πας». Τηλεφωνείς. Σου λένε «έχουμε διαθέσιμο στις 24 Αυγούστου 2026». Αποφασίζεις να πας χωρίς κράτηση. Περιμένεις έξω, όρθιος, κάτω από τον ήλιο. Νερό δεν έχουν – «μόλις τελείωσε». Καρέκλα δεν έχουν – «περιμένουν να σηκωθούν οι άλλοι». Μόνο κουνούπια έχουν, και όρεξη. Τη δική σου.
Βρίσκεις παραλία. Τέλεια. Αλλά δεν έχεις ομπρέλα, ούτε ξαπλώστρα, τις έχουν εξαφανίσει  από τις 7.00 το πρωί κάτι οικογένειες με φουσκωτούς κύκνους και ψυγεία-ντουλάπες. Ψήνεσαι. Κάθεσαι σε πέτρα. Η άμμος καίει σαν το μάτι της κουζίνας. Περιμένεις να βουτήξεις. Δεν μπορείς, γιατί μπροστά σου έχει τρία Instagram reels και έναν φουσκωτό μονόκερο που κάνει διαλογισμό. Στο τέλος, βουτάς. Δροσίζεσαι. Βγαίνεις. Και καίγεσαι. Κυριολεκτικά.

Και όταν τελειώσουν οι υπέροχες διακοπές, ξεκινά η μεγάλη περιπέτεια της επιστροφής. Περιμένεις όρθιος μέσα στο λιοπύρι μια δυο ώρες πριν την άφιξη του πλοίου, ακολουθώντας τη φιλική  συμβουλή του φιλάνθρωπου πράκτορα, που θέλει να σε διώξει μια ώρα αρχύτερα να έρθει ο επόμενος. Το πλοίο όμως είχε καθυστέρηση γιατί στο λιμάνι της Μυκόνου δημιουργήθηκε  συνωστισμός και παραλίγο να έχουμε επανάληψη της μικρασιατικής καταστροφής με μυκονιάτικη έκδοση.

Τελικά το πλοίο εμφανίζεται με μεγάλη καθυστέρηση γιατί οι αγωνιστές της Σύρου ως Χούθι μαχητές επιχειρούν ρεσάλτα στα πλεούμενα μην και κρύβεται κανένας Ισραηλινός στο αμπάρι.

Στο μεταξύ σε τρώνε τα εξανθήματα από τα κουνούπια, βράζει ο εγκέφαλος από τη ζέστη  και βλέπεις οράματα το κρεβάτι σου με το κλιματιστικό και μια νέα αστυνομική σειρά του Νέτφλιξ  στην τηλεόρασή σου, έτοιμος να βάλεις τα κλάματα για τον απολεσθέντα παράδεισο.

Τελικά το πλοίο φτάνει με καθυστέρηση, φυσικά. Ο κόσμος πανικόβλητος. Εσύ με το κεφάλι κοκκινισμένο σαν αστακός, το παιδί που τσιρίζει από την απελπισία του στο καροτσάκι δίπλα,  και την ψυχραιμία σου τσαλαπατημένη από τις ορδές  που επιτίθενται στην μπουκαπόρτα του πλοίου να πιάσουν στασίδι.  

Γυρνάς πίσω. Με μαύρους κύκλους, μαύρισμα άνισο, και ψυχική κόπωση στα όρια της κατάρρευσης. Έχεις ξοδέψει τόσα όσα για να πάρεις ένα μεταχειρισμένο διαμέρισμα στο Κερατσίνι. Ορκίζεσαι ότι δεν θα το ξανακάνεις. Δεν αξίζει. Του χρόνου θα πας βουνό. Θα κάτσεις σπίτι. Θα κάνεις διακοπές του καναπέ.

Μέχρι που θα έρθει ο Μάιος. Και θα ξεκινήσεις να ψάχνεις πάλι. Γιατί είσαι Έλληνας. Και το καλοκαίρι, ακόμα κι αν σε σκοτώνει, το αγαπάς.