Κερδάμε και το γλεντάμε στη Μύκονο

Λόγω της ιδιαιτερότητάς μου να χρησιμοποιώ ξενόγλωσσα ημερολόγια δεν έχω καταφέρει ποτέ να εντάξω στο επίσημο καλεντάρι των αργιών μου αυτή του Αγίου Πνεύματος, οπότε εκ των προτέρων και κάθε φορά με ξαφνιάζει το κύμα φυγής που σηματοδοτεί την έναρξη του καλοκαιριού. Ωστόσο, η φετινή μαζική φυγή είχε κάτι το διαφορετικό, κάτι που ξενίζει περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά.

Ίσως, να σχετίζεται με την εξέλιξη της περίφημης διαπραγμάτευσης που φυσιολογικά έπρεπε να απασχολεί το σύνολο των πολιτών. Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει πως ήταν μια στιγμή ανεμελιάς πριν τη βουτιά στη νέα περίοδο προσαρμογής που θα φέρει η όποια συμφωνία. Ωστόσο, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν επιβεβαιώνει αυτή την προσέγγιση. Για μεγάλη μερίδα των πολιτών, αρκετοί εκ των οποίων δεν διστάζουν κιόλας να το εκφράσουν, οι εταίροι μας θα υποχωρήσουν και η συμφωνία θα είναι όπως ακριβώς τι θέλουμε. Αυτή είναι η φιλοσοφία του «κερδάμε» και δεν χρειάζεται να υποχωρήσουμε, είναι η λογική πως διαπραγματευόμαστε τόσο σκληρά που οι «ξένοι» θα υποχωρήσουν γιατί έχουν να χάσουν περισσότερα από εμάς. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους είπαν να γιορτάσουν τη νίκη που ζυγώνει στη Μύκονο με σαμπάνιες και πάρτι.

Υπάρχει και άλλη μία κατηγορία ανθρώπων που γλέντησε με την καρδιά της το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται ακόμη πίσω, στην εποχή της χρυσής φυσαλίδας, και δεν θέλουν να κατανοήσουν το βάθος και την έκταση της κρίσης. Και αυτοί πανηγυρίζουν, μόνο που το κάνουν μόνιμα εγκλωβισμένοι σε μία Ελλάδα που έπεσε με έντονο γδούπο, αλλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν.

Τέλος, υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι βρίσκονται σε τραγική κατάσταση, οι άνθρωποι που είχαν δομήσει την επίπλαστη ευημερία τους στα φτηνά δανεικά και στο πλαστικό χρήμα, εθισμένοι σε σημαντικό βαθμό σε αυτή τη ζωή που στύβουν κάθε οικονομική τους δυνατότητα για να μπορέσουν να διατηρήσουν το φαντασιακό βιοτικό επίπεδό τους.

Εκπρόσωποι και των τριών αυτών κατηγοριών βρέθηκαν σε γειτονικές ξαπλώστρες  στην Ψαρού. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς έχουν τις ελπίδες τους στη διαπραγμάτευση, κάνουν πολύ θόρυβο, μπορεί να είναι αγανακτισμένοι, πιθανόν να μιλούν για την ανθρωπιστική κρίση και για τις περικοπές, όμως δεν έχουν συναντήσει παρά στο δρόμο κάποιον που πραγματικά ζει ανθρωπιστική κρίση. Αλλά αυτός δεν κάνει θόρυβο. Ψάχνει να βρει το φαγητό της ημέρας, δεν κερδάει και δεν πανηγυρίζει. Αναζητεί μία ελπίδα αισιοδοξίας και σίγουρα δεν ήταν στη Μύκονο.