Η Ανθή Μαρωνίτη είχε γεννηθεί και σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη και από το 1972 έζησε μόνιμα στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως επιμελήτρια λογοτεχνικών και φιλολογικών εκδόσεων, συνεργαζόμενη μεταξύ άλλων με το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Λίγο πριν κόψει το χαμόγελο (Άγρα, 1997), Ο ρυθμός ζεστός (Άγρα, 2000), Ξύλα υγρά (Άγρα, 2002), Τρεις φωνές (Άγρα, 2004), Το ακόντιο (Κέδρος, 2006), Κάπως έτσι (Κέδρος, 2009), Χρωμοσώματα – Της απώλειας (Άγρα, 2012), Η μόνη της περιουσία (Άγρα, 2015), Τα μικρά που δεν πρόλαβες (Άγρα, 2018) Αναπόδραστη μνήμη (2020). Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα σουηδικά, στα γερμανικά, στα γαλλικά και στα αγγλικά.
Ακολουθούν δύο ποιήματά της, ενδεικτικά τους ύφους της.
ΑΝΑΠΟΔΡΑΣΤΗ
Να ένα νήμα
να το ξετυλίξεις
αναμνήσεις σαν πρόθυμες εικόνες
δεν ντύνονται με λέξεις
το νήμα ανασύρει
κάτι θαμμένο
δεν το αφήνεις
παρουσίες φαντάσματα
βοηθάει η ένταση
αναπόδραστη μνήμη
ευεργετική
επώδυνη
πάντα πέρα από τα όρια
Ανθή Μαρωνίτη, Αναπόδραστη μνήμη, Άγρα, 2020
ΑΝΑΙΡΕΣΗ
Ι
Προπαντός μην κοιτάξεις πίσω
Τα μαύρα νερά που ο πόθος
στο φως και στη ζεστή ανάσα άνοιγε
ανέβαινες λάμποντας πένθιμα
οδηγημένη από τη φωνή του
Τραγούδι αρχινισμένο από παλιά που
σαν αέρας στιλπνός εκεί κάτω
φύσηξε — και οι σκιές μαλάκωσαν.
Προπαντός μην κοιτάξεις πίσω
μην πεις — να
τα μικρά λευκά της πόδια
στο κόκκινο χορτάρι έρχονται
Γιατί ο πόθος
πόθος φονιάς
από βλέμμα πόθου νικήθηκε.
ΙΙ
Θα μπορούσε να είχε συμβεί σε αμμουδιά μυστική
ή στο δρόμο για το σπίτι
θα μπορούσε ακόμη, σε μπαλκόνι
πνιγμένο στο γιασεμί
Είτε να τον παρέσερνε ρυθμός ταξιδιού
ξένος στο αίσθημά του —
που να μην ένιωθε το κάλεσμα του σώματος
και μέσα στην ηδονή της έπαρσης
να προφέρει το τέλος.
Ανθή Μαρωνίτη, Ο ρυθμός ζεστός, Άγρα, 2000
Η Ανθή Μαρωνίτη ήταν σύζυγος του Δημήτρη Μαρωνίτη και μητέρα της καθηγήτριας ιστορίας Νίκης Μαρωνίτη και της δημοσιογράφου-βιβλιοκριτικού Εριφύλης Μαρωνίτη. Θερμά συλλυπητήρια.