Οι δολοφονίες των σκιτσογράφων από τους φανατικούς ισλαμιστές συνδέονται οργανικά με τις δολοφονίες Εβραίων από έναν συνεργάτη τους σ’ ένα σουπερμάρκετ δύο μέρες αργότερα. Αυτές οι δολοφονίες έχουν «μια σημασία, μια πολιτική, φιλοσοφική, μεταφυσική διάσταση. Οι διαπραχθείσες επιθέσεις […] συγκλίνουν στην ίδια ιδέα. Είναι αλληλένδετες, ενορχηστρωμένες, έχουν τον ίδιο στόχο. Όταν ο Κουλιμπαλύ σκοτώνει Εβραίους, δεν σκοτώνει μόνο Εβραίους, σκοτώνει τον Άλλο. Ο Εβραίος είναι ο Άλλος. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, σε όλες τις περιόδους της ανθρωπότητας, από την αρχαία Αίγυπτο μέχρι τη ναζιστική Γερμανία, από τα γκέτο της Πολωνίας μέχρι τις αποκλεισμένες συνοικίες του Μαγκρέμπ περνώντας από τα στετλ της Βεσαραβίας, ο Εβραίος είναι αυτός που είναι διαφορετικός, που διατηρεί την ταυτότητά του μέσα στις χιλιετίες, που αρνείται να αναμιχθεί. Είναι η ιδέα της αδάμαστης μοναδικότητας, άρα της διαφορετικότητας. Και το Charlie Hebdo είναι ο Άλλος. Αυτός που είναι ελεύθερος, αναρχικός, που εκφράζεται χωρίς υπεκφυγές κι ακόμα χειρότερα αψηφά αυτούς των οποίων η ολοκληρωτική σκέψη αρνείται τη διαφορετικότητα. Το νόημα αυτών των εγκλημάτων είναι ο αφανισμός του Άλλου, της διαφορετικότητας» (σ. 24-25).
Πώς μπορούμε ν’ απαντήσουμε στη φονική μανία αυτών των ανθρώπων, που μισούν το διαφορετικό και τελικά τη ζωή μέσα στην ποικιλομορφία της; αναρωτιέται ο Μαλκά. Δεν έχουμε άλλο τρόπο παρά βιώνοντας και υπερασπιζόμενοι τις ελευθερίες μας: «Εναπόκειται σ’ εμάς να γελάσουμε, να σχεδιάσουμε, να απολαύσουμε τις ελευθερίες μας, να ζήσουμε με το κεφάλι ψηλά, απέναντι σε φανατικούς που θα ήθελαν να μας επιβάλουν έναν κόσμο νευρώσεων και απογοητεύσεων, σε συμπαραγωγή με τους τυφλωμένους από αγγλοσαξονικό κοινοτισμό πανεπιστημιακούς και τους λόγιους, κληρονόμους αυτών που υποστήριξαν κάποιους από τους χειρότερους δικτάτορες του εικοστού αιώνα, από τον Στάλιν μέχρι τον Πολ Ποτ» (σ. 27).
