2ο στάδιο – διάρκειας 4-5 μηνών. Τελικά επιβεβαιώνω ότι όντως γίνεται χαμός. Δεν ήταν μόνο η αρχική μου ιδέα αυτή. Σε αυτό το στάδιο πρέπει να παλέψω τις αρνητικές σκέψεις που μου λένε να το αφήσω και αναρωτιέμαι αν είμαι υπερφιλόδοξος. Εκεί βοηθάει η σοκολάτα για παρηγοριά.
3ο στάδιο – διάρκειας 6-7 μηνών. Μάλλον αρχίζω να καταλαβαίνω τις βασικές έννοιες και τις λέξεις κλειδιά. Λες μέσα σου «ας επικεντρωθώ σε αυτές, και αυτά που δεν καταλαβαίνω ας τα αφήσω», αποδεχόμενος την τεράστια περιπλοκότητα του πολιτισμού μας και της διανόησης.
4ο στάδιο – διάρκειας άλλων 6 μηνών. Αυτό είναι το πιο κρίσιμο γιατί βλέπω αν η αρχική ιδέα που είχα, το καινοτόμο ερώτημα ή τα καινοτόμα ερωτήματα, που μόνο εγώ θα θέσω, έχουν βάση και μπορούν να αναλυθούν. Τα βασικά έχουν γίνει κατανοητά. Προσπαθώ να βρω μέσα στα κείμενα μόνο αυτό το ερώτημα και τίποτε άλλο, προσπαθώντας να μη γίνω ματαιόδοξος, περιορίζοντας το εύρος της μελέτης.
5ο στάδιο – διάρκειας από 3 έως 6 μήνες. Έχουν περάσει 2 χρόνια, ήρθε η ώρα να γράψω την τελική μορφή του άρθρου ή κεφαλαίου για βιβλίο. Στην πορεία βλέπω ότι αυτό που τελικά γράφω είναι λίγο ώς πολύ διαφορετικό από αυτό που αρχικά σκεφτόμουν. Είναι αναπόφευκτο όμως. Δεν είναι κακό. Εστιάζω μόνο εκεί που προς το παρόν καινοτομώ, αλλά βλέπω ότι ίσως υπάρχουν και άλλα θέματα που μπορώ να αναλύσω στο μέλλον. Τα σημειώνω και αποδέχομαι το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να τα αναλύσει όλα γιατί, απλούστατα, η ζωή είναι μικρή. Κλαίω λίγο, αλλά το ξεπερνάω.
6ο στάδιο – στέλνω κομμάτι του κεφαλαίου ή του βιβλίου ως άρθρο σε περιοδικό και περιμένω μέσο όρο 3-4 μήνες. Μέσος όρος αποδοχής ας πούμε ότι είναι περίπου 10%-20% στα μεγάλα διεθνή περιοδικά. Στο ενδιάμεσο, είτε συνεχίζω να γράφω για το θέμα ή αλλάζω θέμα και βιώνω ακριβώς πάλι τα ίδια.
7ο στάδιο. Αυτό το στάδιο είναι ίσως το πιο δύσκολο, καθώς είναι το πιο ψυχοφθόρο. Διαβάζω τις κριτικές των κριτών που μπορεί να μου λένε σοβαρά πράγματα αλλά και ό,τι σαχλαμάρα τους κατεβεί και τότε βρίζω στην οθόνη. Αν δεν κοπώ και ο διευθυντής σύνταξης μου λέει ότι πρέπει να απαντήσω, συγκρατιέμαι να μη γράψω τις βρισιές που σκέφτομαι στην απάντηση και δίνω τεράστια μάχη να είμαι ευγενικός. Πριν γράψω το κείμενο, καλό θα είναι να έχω χτυπηθεί στο γυμναστήριο για να είμαι ήρεμος. Το περίεργο είναι ότι ο κριτής που θα πετάξει την ασυναρτησία μπορεί να κάνει και 1-2 σωστά σχόλια, τα οποία πρέπει να τα λάβω υπόψη και να κάνω τις ανάλογες αλλαγές στο κείμενο, παρ’ όλο που μου έχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι.
Απαντάω και περιμένω 3-4 βδομάδες. Αν το κείμενο γίνει δεκτό προς δημοσίευση φωνάζω πανηγυρίζοντας και όλοι αναρωτιούνται γιατί χαίρομαι, αφού δεν κέρδισα λεφτά! Όταν με ρωτάνε οι φίλοι πως είμαι, τους λέω «τέλεια. Έκανα άρθρο δεκτό σε μεγάλο περιοδικό» και συνήθως αλλάζουν θέμα αφού γι’ αυτούς δεν είναι σημαντικό από τη στιγμή που δεν έχω κερδίσει λεφτά! Όταν υπέγραψα συμβόλαιο με τον μεγάλο οίκο Routledge για τα δύο μου βιβλία, τους απαντούσα παρόμοια, «τέλεια. Υπέγραψα συμβόλαιο με μεγάλο ξένο οίκο» και όλοι ρωτούσαν «και πόσα λεφτά θα πάρεις;» Όταν τους έλεγα «τίποτα», άλλαζαν θέμα συζήτησης. Αν κοπώ, κυλάω στο βούρκο της σοκολάτας για να παρηγορηθώ, ώστε να στείλω το άρθρο σε άλλο περιοδικό με τον κίνδυνο φυσικά να ξαναζήσω πάλι τα ίδια.
