Λόγια της πλώρης

Toυ Κυριάκου Αθανασιἀδη

Είδα μια έγχρωμη φωτογραφία από τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα όπου ο Γεώργιος Παπανδρέου απηύθυνε το Λόγο της Απελευθερώσεως σαν αύριο το '44.

Το χρώμα είναι που την καθιστά τόσο κοντινή. Ούτε οι φυσιογνωμίες —δεν ξεχωρίζουν—, ούτε ο χώρος. Στο φιλμ, το χρώμα είναι τραχύς ρεαλισμός.

Λίγο μετά ξεκίνησε το Τέλος. Σχεδόν είμαστε εμείς εκείνοι που το έφεραν, σχεδόν είμαστε εμείς με το αίμα στα δόντια. Χρώμα, ρεαλισμός, αίμα.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Σκέψου όλα τα βιβλία που διάβασες, όλες τα φιλμ που είδες, όλα τα φιλιά που πήρες: έγινες εσύ με όλα αυτά, μα και να 'λειπαν ίδιος θα ήσουν.

Ογκόλιθοι ακριβής τέχνης, κι όλοι οι έρωτες μαζί, χάσκουν και κλείνουν τα μάτια ανήμπορα μπροστά σε ένα έξαλλο νυχτερινό όχημα που σε τρώει.

Και τι να σου κάνει ένα μακρινό καρδιοχτύπι, τι άμυνα να αντιτάξει το «Μαγικό Βουνό», απέναντι στον Σεφερλή, τον Παπαδάκη και τον Σκουρλέτη;

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η μανία με τα «Ελγίνεια», τη λέξη «Κωνσταντινούπολη», το επίθετο «ελληνικός» για τον τούρκικο καφέ — ιδού το πρωκτικό στάδιο του Ελληνισμού.

Χαμένες μέρες, πεταμένα χρόνια, ημιαμόρφωτες γενιές που βέβαια μαζικά θα επιβραβεύσουν τους πιο γνήσιους φορείς της κοπρολαγνίας: τους ναζί.

Η Γενιά του '30 ακόμα τυραννά τη γενιά των τριαντάρηδων, που η μισή φεύγει και η άλλη μισή θα μας θάψει. ΥΓ: Τα Μάρμαρα ανήκουν στην Αγγλία.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η «Αυριανή» ως διαρκής παίκτης του πολιτικού γίγνεσθαι, ή: Το χτες ήκιστα μασκαρεμένο από κλόουν σε άλλον κλόουν. Το σήμερα σαν μέγα τσίρκο.

Σκέψου όποτε ξαναμπείς σε ασανσέρ την προηγούμενη φορά που 'χες μπει: τότε ένιωθες να ζεις στο παρόν, ναι; Μα το παρόν είναι σκόνη, αιθέρας.

Ζούμε στο χτες, το σήμερα όλο απομακρύνεται σαν γρήγορο αυτοκίνητο που το κοιτάς ανάμεσα από το χορό των υαλοκαθαριστήρων, κι έξω να βρέχει.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Για να κρατώ την ψυχραιμία μου —σαν γκάνγκστερ που λίγο πριν την τελική σύγκρουση διαβάζει ένα αστυνομικό—, παρακολουθώ λίγους λογαριασμούς.

Το έξυπνο Μέσον, που με μαθαίνει, μου κάνει ανάλογες προτάσεις: την British Library, την Paris Review, τον Scholastic — τέτοια και παρόμοια.

Είναι ένας κόσμος άλλος, ιδεατός, ψεύτικος, μα προτιμητέος: τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης δίκην πλατωνικού Σπηλαίου όπου επιλέγεις να χαθείς.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Παγκόσμια οικονομική κρίση, επανακαθορισμός αξιών που κακώς θεωρούσαμε αδιαπραγμάτευτες, από κοντά νά και τα Grik rooms tolet που φαλίρισαν.

Και δώσ' του μες στον γενικό χαμό να πιστεύουν οι αγαθοί πως μπορεί να βρεθεί διέξοδος και λύση άλλη πέρα από την παλιά, την Ωραία και Μόνη:

Διαβάζετε και αγαπάτε, φίλοι, συνοδεία μουσικής και εικόνων. Όλα αυτά παίχτηκαν ξανά και θα ξαναπαιχτούν. Πάντα αύριο θα 'ναι μια άλλη μέρα.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Τιμώντας τη Βουλή, δεν κάθισα ν' ακούσω ψες. Αντιθέτως, καθώς ήρθαν κάτι λεφτά από το πουθενά (200 €), τα μοίρασα σε ληγμένους λογαριασμούς.

Δεν αμειβόμαστε κι απ' το Μέσο: όπως οι Συριζαίοι, έτσι κι εμείς το κάνουμε για το Καλό. Και δεν λείπουμε ούτε μέρα, έστω και με χωρίς θέμα.

Και μας αρέσει: μας τρώει. Το ξύσιμο είναι μια απόλαυση που ανήκει σε όσους βασανίζονται από φαγούρα και μόνο. Θα τρωγόμαστε ίσαμε το τέλος.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Την πατήσαμε με τον καημένο τον Λουκάνικο, που πέθανε μήνες πριν και τον κλάψαμε χτες. Μέσα σε όλα, θυμήθηκα κάτι από το '91, στη Στουρνάρα.

Καιγόταν η Πρυτανεία στο ΕΜΠ, μέναμε απέναντι, ένα πρεζάκι είχε ζαρώσει στην είσοδο με το σκύλο του και πέθαιναν μαζί και τους φέρναμε νερό.

Σώθηκαν με τα πολλά, ξημέρωσε, έφυγαν, ο σκύλος προπορευόταν, είχανε αίματα και οι δυο από μαχαίρι, κι εμείς τους κλαίγαμε πριν να πεθάνουν.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Είναι απολαυστικοί οι καβγάδες στα σόσιαλ γύρω από το Νόμπελ (που δεν θα πάρει ούτε φέτος ο Ροθ), όλο χιούμορ, φανατισμό και μπόλικο πείσμα.

Είναι επίσης να τις ζηλεύεις οι ανταποκρίσεις των φίλων και των διεθνών Μέσων από την Έκθεση της Φρανκφούρτης — πόσο θα 'θελα να 'μουν εκεί!

Όχι για τις συζητήσεις και τα βιβλία, όσο για να ξαναπιώ στο μαγαζί όπου παλιά χόρεψε για λίγο μπροστά μου μια Μαγυάρα που την έλεγαν Ζα Ζα.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η ζωή — τι όμορφη, τι πλούσια ποικιλία! Η Ραχήλ και ο Μουρακάμι, η Ψήφος Εμπιστοσύνης και μια υποψήφια Μις Κύπρος, ο θάνατος και η Αμφίπολη.

Ειδήσεις και νέα-παλιά πρόσωπα πέφτουν βροχηδόν, η όψη μας επανασχεδιάζεται ξανά και ξανά από τις ψηφίδες τους — είμαστε έργα πουαντιγισμού.

Κι όλα τα βιβλία που διαβάζουμε λιώνουν μέσα μας σα μαλλί της γριάς, σβήνουν σαν τσιγάρα. Ας είναι. Μένει η ζωή ως έχει: είμαστε η Timeline.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Κάποιος είπε ότι τα ψυχικά τραύματα που κομίζει μια σύγχρονη τεχνολογική επέλαση αντιμετωπίζονται σοφά με τον εναγκαλισμό μιας προηγούμενης.

Για μας που αγαπάμε την τεχνολογία, δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Όμως άλλα σοκ μάς απειλούν ψυχικά. Για να τα αντιμετωπίσουμε, γυρνάμε στο χθες.

Καλή η πολιτική· πιο καλό το «Twin Peaks». Καλοί όλοι τους· πιο καλός ο Πόε, που σαν σήμερα ψυχορραγώντας φώναξε: «Lord, help my poor soul!»

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Είναι εντυπωσιακό το πώς τόσο πολλοί άνθρωποι βλέπουν τους νέους πολιτικούς σχηματισμούς σαν απροσδόκητη χάρη μελλοθανάτου — το κάνω κι εγώ.

Το Ποτάμι ήταν η τελευταία (μέχρι την επόμενη) ευκαιρία για να αναθαρρήσουν πολύ περισσότεροι απ' όσοι τού αναλογούσαν — μεταξύ τους κι εγώ.


Μα, χάρη-ξεχάρη, κάποια πράγματα είναι ιερά, κάποιες γραμμές κόκκινες: ματωμένες. Όπως οι ξένοι: ο Άλλος. Μας τρομάζετε. Και τρομάζω κι εγώ.