Λόγια της πλώρης

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Είδαμε μέσα σε τρία-τέσσερα ξενύχτια το σκοτεινό, σχεδόν μετααποκαλυπτικό «True Detective» — μόλις τις προάλλες κυκλοφόρησε στα βιντεοκλάμπ.

Έμαθα και για τον νέο «Fear Of Missing Out» (φόβο να μένεις έξω από τα πράγματα). Όντως: όταν πέρσι το 'βλεπαν όλοι, ένιωθα μόνος. Και βλαξ

Βέβαια η φλώρικη απέχθειά μου για το παράνομο downloading θα νικά πάντα τον FOMO. Και η Τέχνη, δόξα τω Θεώ, δεν γερνά ποτέ, δεν παλιώνει.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Φτηνές και κιτς οι Καρυάτιδες της Αμφιπόλεως μας λένε οι νεοναζί των social media (και των Μέσων που —όχι δα περιέργως— τους παρέχουν βήμα).

Τραγικές υπάρξεις, μόνες, κοντοστούπικες, σερνάμενες σε λύματα θλίψης, κακομοιριάς, που πλατσουρίζουν θεόστεγνες στο σμήγμα του μίσους τους.

Ας διαβάζουμε, ας αγαπάμε, ας αγκαλιάζουμε τον άλλο, ας μεθάμε με ό,τι υπάρχει και ό,τι ζει — η ζωή χωρά τούς ναζί, μα χωρά και την ομορφιά.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Προσκύνημα του Τίμιου Ξύλου χθες στη Σαλονίκη, του Αυθεντικού (Προσοχή στις Απομιμήσεις), λαϊκή ποδηλατοδρομία και τέτοια. Αχ αυτή η πόλη...

Και να ρωτάνε για νιοστή φορά τον Μπουτάρη σε συνέντευξή του για το αλκοόλ, τα τατουάζ του, το Gay Pride. Αχ αυτός ο ανάστροφος λαϊκισμός...

Τουλάχιστον, ο τάφος στην Αμφίπολη —άλλο σρεντιγκεριανό κουτί— φιλοξενεί/δεν φιλοξενεί τον που θα μας κάνει περήφανους. Αχ αυτό το «αμφί»...

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η κυριότερη σημασία που έχουν οι λογής λίστες στα Δίκτυα (για μας εδώ: των βιβλίων) είναι που μας θυμίζουν όλον αυτό τον λησμονημένο πλούτο.

Η μνήμη —βέβαια και η αμνησία— είναι κοινή: συντηρείται από όλους μας μαζί. Σκαλίζοντας τις λίστες, βρίσκεις τον εαυτό σου νέο, αδαή, πλήρη.

Και, τι θαύμα! γυρνώντας στα παλιά παυσίλυπα βιβλία, κατατροπώνεις αναίμακτα έπαρση, φαιδρότητα και θεόπικρες ειδήσεις — νεότερος, αντέχεις.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Μες στον γενικό χαμό, με τα δημοψηφίσματα που αγαπούν τα τυλιγμένα με σημαιούλες εθνοπρεζάκια, μιλάμε για δουλειές. Τα βράδια. Στα μηνύματα.

Επειδή μια στάλα μάς κόβει και ξέρουμε πως δεν είναι στο χέρι μας, βάζουμε πιο πολλά κιλά φαντασία απ' όση θα 'θελε: είναι ο πασατέμπος μας.

Κι αποξεχνιόμαστε με κρασί και βιβλία και όνειρα, και χτίζουμε τις Νέες Νέες Υόρκες μας, εδώ στη Σαλονίκη, κάτω στην Αθήνα, και άλλοι αλλού.

Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη

Αν ο Τσίπρας πρόκειται να μας κυβερνήσει αύριο, είναι καλό να 'ναι ένας άλλος Τσίπρας από τον χθεσινό Τσίπρα: με Άθω, Βατικανό — και Ευρώπη.

Ούτε ιδιαίτερη ταραχή χρειάζεται για τις κορόνες λατινοαμερικάνικου μεγαλείου που εξαπολύει από καιρού εις καιρόν: συγγνωστές μέθοδοι άγρας.

Εν πάση περιπτώσει, δεν χρειάζεται φόβος, σύμμαχοι και σύντροφοι. Έτσι κι αλλιώς, αύριο-μεθαύριο θα 'μαστε χους. Ας το πάρουμε όθεν ελαφριά.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται ή εκρηκτικά, με μιαν ανακάλυψη-επινόηση-εφεύρεση, ή όπως οι σταλακτίτες, με πείσμα, «στοχοπροσήλωση» κι επιμονή.

Ώς πριν 3-4 χρόνια, η ιδέα του ποδηλάτου ως εναλλακτικού μέσου μετακίνησης ήταν γελοία — όχι πια. Ο δε Ποδηλατόδρομος Αθηνών τα αλλάζει όλα.

Για να χαραχτούν τα 27 χλμ. Κηφισιά-Φάληρο, πολλοί αψήφησαν βλαστήμιες και κινδύνους, επέμειναν, επένδυσαν — νίκησαν. Εντέλει, όλα αλλάζουν.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Βρόμικες μέρες, σπιλωμένες από τόσο πολλές, τόσο δυνατές φωνές, τόσες τσιρίδες, τόσο βάναυσο, οξύ λόγο. Εν αρχή ην ο δριμύς, στριγκός λόγος.

Και νά: μια παράγραφος σ' ένα βιβλίο, δυο νότες, η φωνή στο ράδιο — όλα όσα πρωτακούς και θυμίζουν ταραγμένες, αλεξικέραυνες μέρες εφηβείας.

Όλα όσα είσαι και ξανασυναντάς, και μένεις χάσκοντας μπρος στην αλεξικέραυνη μαγεία τους. Εν αρχή, βασική, κυρία, ην ο θαυμασμός. Αντέχουμε.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Όσο πληθαίνει και λυσσά η βρομιά του Ισλαμικού Παρακράτους, που πρώτα του θύματα έχει τους μουσουλμάνους όπου γης, ας ουρλιάξουμε όλοι μαζί:

Δώστε άδεια να ανεγερθεί το ιερό τέμενος των Αθηνών! Είναι ηθική υποχρέωσή μας, & το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε για τους συμπολίτες μας.

Κι αν δεν σας νοιάζουν οι αθώοι, σκεφτείτε έστω τούτο: είναι ό,τι μόνο μπορούμε να κάνουμε για να πλήξουμε κατάκαρδα το βρομοναζιστικό ISIS.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ο Τσίπρας δήλωσε παοκσής. Τι άλλο; Είναι αδιόρθωτος λαϊκιστής και η ομάδα του Σαββίδη είναι πιο ελκυστική σήμερα από τον ΑΡΗ τής Γ' Εθνικής.

Είναι επίσης —ανέκαθεν— ομάδα του Δημοσίου. Οπότε, ο ευειδής μέλλων πρώην πρωθυπουργός καλώς την επέλεξε για να ξεκινήσει τα μικρονοϊκά του.

Και λέω μικρονοϊκά για να μη χρησιμοποιήσω θολούς χαρακτηρισμούς για τον πιο λαμπρά σκοταδιστικό λόγο στη ΔΕΘ. (Φευ: παίζει χωρίς αντίπαλο).

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ούτε εχθές είδα τα της επικαιρότητος. Είχε γενέθλια ένας συναθλητής στο ντότζο —έκλεισε τα 51— και μας έβγαλε για τσίπουρο. Οπότε, τι να πω.

Έπειτα, όλη μέρα τρέχαμε με τον ηλεκτρολόγο, περιμέναμε έναν κούριερ, είδαμε δυο επεισόδια ενός περσινού σίριαλ, δουλέψαμε. Οπότε, τι να πω;

Γλίστρησε η ζωή μέσ' απ' τα χέρια μας ή τάχα γλιστρήσαμε εμείς μέσ' απ' τα δικά της; Θαρρώ εύκολη είναι η απάντηση· οπότε εγώ τι άλλο να πω;

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ενώ θαυμάζεις το στήθος της Κόρης της Αμφιπόλεως, και ζηλεύεις όσους τυχερούς το ξεσκονίζουν από το χρόνο, έρχεται το ΣτΕ να σε προσγειώσει. 

Συνηθίζει, σαφώς, κανείς το γεγονός ότι το σύστημα βολεύεται σε καιρούς κρίσης και θρασομανά, έχεις ακονίσει τις αντοχές σου, μα νισάφι πια. 

Κάποια στιγμή αγανακτείς από το φαρμάκι που επιμένουν να χύνουνε στις πληγές μας κι από την ασυδοσία που επιδεικνύουν μπροστά στο πτώμα μας.