Λόγια της πλώρης

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Καταρχάς, για τους μικρούς μας φίλους, ξαναλέω πως προτιμώ να πέσει η κυβέρνηση παρά να χάσει τη ζωή του ο τραγικός, πλην φασίστας, Ρωμανός.

Κατά δεύτερον, να θυμίσω ότι η πολιτική βία είναι φασιστική (χωρίς «ναι μεν, αλλά») και ότι ο μεσσιανισμός είναι ύπουλη νόσος κατά της ζωής.

Τρίτον και ούλτιμο: θα υπερασπίζουμε τη ζωή, την ελευθερία και το δικαίωμα στην ευτυχία μέχρι ο Ρουπακιάς εντός σας μας λιανίσει τα σπλάχνα.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Για να φυλάξω τα νώτα μου, θα έλεγα πως ο πρωθυπουργός είναι ή πλημμελώς ενήμερος ή βλαξ. Αλλά είμαι σίγουρος πως είναι βλαξ — και δη μέγας.

Προσωπική του βλακωδεστάτη ιδέα είναι η στελέχωση υπουργείων και λοιπών μηχανισμών από σκοταδιστικά σκύβαλα του παρελθόντος τύπου Αθανασίου.

Θαρρεί πως με δαύτους θα κλέψει τις ψήφους των άρρωστων κηφήνων που προτιμούν τους χρυσαυγίτες. Τι βλακεία, ολίγιστε Μεσσήνιε. Τι αίσχος!

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Είδα χτες τη φωτογραφία ενός αναπτήρα με ένα σύνθημα σταμπαρισμένο πάνω του: «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά. Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».

Με πόνεσε η ήδη πιασμένη καρδιά μου. Πρόχειρα-πρόχειρα: γονείς Ρωμανού, βλακώδης αύξηση ΦΠΑ σε ξενοδοχεία-βιβλία, Μπέντζαμιν Μπάτον Τσίπρας.

Είναι αυτή η στιγμή που λες, «Θε μου, τι αμαρτίες πληρώνω;» Η στιγμή που ανατριχιάζεις σκεπτόμενος τις όντως αμαρτίες σου. Και το βουλώνεις.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ηθικολογικό ή μη, μπροστά στα μείζονα φτάνει σαφώς μια στιγμή που γίνεται φανερό πως όλοι είμαστε φορείς του ιού της ανθρώπινης ανεπάρκειας.

Είτε είσαι ξένος, είτε πόρνη, είτε ληστής της συμφοράς, είτε τομάρι ναζί, το πρόσωπό σου μετρά κάποτε για μένα λιγότερα κι από ένα σκουπίδι.

Θα χαρώ να φύγεις, να χαθείς, να φυλακιστείς, να σφαχτείς — αρκεί μόνο να μ' αφήσεις λίγο μοναχό, να αφουγκραστώ το ρόγχο των πνευμόνων μου.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η απόφαση για την εξόντωση του τραγικού Ρωμανού εκπορεύεται από κάποιον πρωθυπουργικό σύμβουλο τύπου Φαήλου — αν όχι από τον ίδιο τον Φαήλο.

Είναι αυτή η εθνικώς άρρωστη στάση που αποζητά πέραν πάσης λογικής, ανθρωπιάς ή και ηθικής ανωτερότητας τον εκ θεμελίων αφανισμό του εχθρού.

Οι ανοησίες περί ειδικού καθεστώτος στις Φυλακές τύπου Γ δεν έπεισαν κανένα και αποσύρθηκαν. Σώστε τον φυλακισμένο, σώστε τη Δημοκρατία μας.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη 

Το μισό δισ. από τα έργα που δεν θα γίνουν στην οδό Πανεπιστημίου και στο παραλιακό μέτωπο να το διεκδικήσουμε για τις αυριανές καταστροφές.

Δεν ξέρω αν φτάσουν. Μα θα είναι μια αρχή — μια σιρμαγιά. Είμαι δε σίγουρος πως οι δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες θα συνδράμουν περαιτέρω.

Μετά από την ανασυγκρότηση της χώρας, μπορούμε να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για το εάν το κράτος πρέπει να δολοφονεί ανθρώπους όπως ο Ρωμανός.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Δεν βρήκα αδικαιολόγητη την επιφυλακτικότητα και το φόβο πολλών χρηστών τού Facebook, που έπεσαν εκ νέου θύματα μιας εντελώς γελοίας φάρσας.

Τόσα και τόσα δημόσια πρόσωπα, πολιτικοί επί παραδείγματι, έπεσαν θύματα κακόβουλων χωρατών φανερά μεγαλύτερης ολκής, όρα Κουβέλης/ψεκασμοί.

Ή βλέπε τη σιγουριά πολιτευτών της ριζοσπαστικής λεγομένης Αριστεράς, που στ' αλήθεια πιστεύουν όσα πρεσβεύουν. Όντως: δεν μας κάνουν πλάκα.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Σκυθρωποί, μαζεμένοι, διαβάζουμε όλοι τα περί Μηλιού-Σταθάκη. Παρά ταύτα, το πρόβλημα δεν αφορά τους δύο ή εν συνόλω τον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι βέβαια.

Πορευόμαστε ακίνητοι τόσα χρόνια σε περιβάλλον οργανικής σήψης: δεν είναι κάτι από το οποίο γλιτώνεις έτσι απλά, ή θέμα που σηκώνει γελάκια.

Και οι ευθύνες βαραίνουν όλους μας, period. Μια κυβέρνηση παλαβών δεν θα 'ναι επίτευγμα του Τσίπρα αλλά αποτυχία συνολική — κυρίως δική σου.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Στο σπίτι ζω με κάποιον που δεν του αρέσουν τα βιβλία μου, δεν βλέπει τις ταινίες μου, δεν καπνίζει τη μάρκα μου και δεν πίνει το κρασί μου.

Ο ίδιος ισχυρίζεται πως σε μένα δεν αρέσουν τα βιβλία του, οι ταινίες του, τα τσιγάρα του κι αυτό το κρασί που συνηθίζει να πίνει τα βράδια.

Μα μένουμε μαζί, κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι, τρώμε στο ίδιο πιάτο. Μια μέρα θα καπνίσω κρυφά ένα από τα δικά του· ας πιει απ' το κρασί μου.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Καθώς εργάζομαι πολύ για τα προς το ευ ζην, όλο γκρινιάζω που δεν έχω χρόνο να παρακολουθώ την επικαιρότητα, να κατεβάζω ιδέες για τη στήλη.

Από την άλλη, είναι κάτι μέρες, ή περίοδοι, που τα θέματα περισσεύουν και σπαρταρούν σαν τυχερή ψαριά. Μα και πάλι: η πηγή τους είναι κοινή.

Δε θα σας πω πως είναι ο συντηρητικός μικροαστισμός της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς τού ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ο συντηρητικός μικροαστισμός όλων μας.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Διάβασα πλήθος σχόλια για το πόσο άσχημοι, τρελοί και freaks είναι πολλοί φίλοι των Ανεξαρτήτων Ελλήνων που είχαν Συνέδριο προχθές στο ΟΑΚΑ.

Έγιναν άλλωστε και φωτορεπορτάζ: σε πρώτο πλάνο πόζαραν εν αγνοία τους οι πιο χαρακτηριστικοί των τρελών, των άσχημων, και φασιστών εντέλει.

Ήμουν κι εγώ εκεί, όλος φόβο, αδύναμος, ξεδοντιασμένος, πλημμυρισμένος Παπαδάκη. Και πήγα να με νιώσουν — όχι να με δείχνουνε με το δάχτυλο.

Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη

Ελλάς: η χώρα που, αν βρεθεί σκελετός αρχαίου ή απολίθωμα προϊστορικού ζώου στα χώματά της, θα τους δώσει υπηκοότητα, ιθαγένεια και σύνταξη.

Θα βαφτίσει, δε, τα αγρίμια «Μαμούθ των Τρικάλων», «Ντόντο της Νισύρου», «Δράκο της Κοντοβάζαινας». Και θα το εννοεί: θα τα θεωρεί ελληνικά.

Αν πάλι είσαι «ξένος» και γεννηθείς ή μεγαλώσεις στην αγία γη, θα σε ξευτελίσει, θα σε γδάρει, θα σε διαολοστείλει — ιθαγένεια δεν παίρνεις.