ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΧΙΟΝΙΟΥ
Δεν απομένει
Παρά μόνο
Το περίγραμμα
Των τόσο
Γνώριμων
Πραγμάτων,
Όπως το πρώτο –
Πρώτο σχέδιο μιας εικόνας
Πάνω σ’ ένα άσπρο
Φύλλο χαρτί
Τώρα η ασπρίλα του χιονιού
Ή του πάγου
Ξανακερδίζει
Όλο το
– Προσωρινά –
Χαμένο έδαφος
Απ’ το εργοστάσιο πλαστικών
Τη Notre-Dame
Τις πυραμίδες.
Ο Νίκος Φωκάς προσπαθεί να μιλήσει –με ειλικρίνεια, νιώθω– για κάτι που προηγείται του πολιτισμού και της γλώσσας. Προσπαθεί δηλαδή να μιλήσει για «το μέτρο της κραυγής μας» – τίτλος συλλογής του που με κράτησε από την πρώτη στιγμή. Το πριν από τον πολιτισμό έρχεται να συναντήσει το πριν από τη ζωή και την αρχή της ζωής – η ιστορία του ανθρώπου συναντά την ιστορία του ενός ανθρώπου.
ΕΤΟΙΜΟΓΕΝΝΗΤΟ ΒΡΕΦΟΣ 6.8.45
Βλέπω στο ανοιγοκλείσιμο της μήτρας
Ένα ρηχό σχηματισμό από σύννεφα
Με τόπους σκούρους μέσα στο λευκό·
Προστέθηκαν στον κόσμο προς το μεσημέρι
Πριν προστεθώ σ’ αυτόν ακόμα.
Μοιάζουν με ειρηνικούς καπνούς
Φτασμένους ίσως απ’ τα πέρατα της γης
Από μιαν έκρηξη που δεν ακούστηκε.
Δεν ξέρω αν το φαντάζομαι ή αν όντως με προτρέπουν
Να γυρίσω στο αγέννητο.
Και δίπλα στο αγέννητο ή νεογέννητο βρέφος, νιώθω και τον πρωτόγονο άνθρωπο. Διαβάζω εδώ ένα αίτημα που δεν μου είναι καθόλου μακρινό.
ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΣ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ
Καθώς η νύχτα άρχιζε πάντα απ’ τη μεριά του δάσους
Σκοτεινιάζοντας τα πρόσωπα ολοένα
Εμπιστευόμασταν ολοένα περισσότερο τις φωνές
Κι εμπιστευόμασταν ότι τα χαρακτηριστικά
Θα προκύψουν και πάλι την άλλη μέρα.
Ύστερα σταματούσαν κι οι φωνές μια μια
Όπως πριν αρχίσει η μουσική,
Μια μουσική που θ’ άρχιζε οπωσδήποτε, το ξέραμε,
Με τύμπανα που ξαναφέρναν συμβολικά τον ήλιο
Πάνω στο σκούρο της νύχτας – σαν εναλλακτική εμπειρία
Γιατί όπως και να κάναμε βρισκόμασταν έτσι κι αλλιώς
Πάνω σ’ ένα από δύο φόντα· φως ή σκότος –
Για δράση και ζωή, για φόνο ή έρωτα…
Και να πώς ζήσαμε! Δεν ζητάμε παρά να συνεχιστεί
Η εναλλαγή νύχτας και μέρας – τίποτ’ άλλο.
