Ρωσία

«Οι Αμερικανοί προκάλεσαν τον Πούτιν. Βάζουν την Ουκρανία να ζητήσει ένταξη στο ΝΑΤΟ, τι να κάνει και ο πασών των Ρωσιών, να μην αντιδράσει;»

Το παραπάνω είναι το συριζαϊκό αφήγημα. Πόσο καλό! Πόσο σοσιαλιστικά επιστημονικό! Πόσο βούτσειο, βίτσειο και γιαννοΜήλιο μαζί.

Ας αρχίσουμε από τα καλά νέα. Η δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία δεν έφθασε ώς εδώ  για να πέσει από έναν μικρομεσαίο KGBίτη. 

Από τον Άντσο ντε Μελκ

Ονομάζομαι Άντσο ντε Μελκ και είμαι ένας άσημος αντιγραφέας σε ένα καθημερινό ειδησεογραφικό site. Στην δίνη της δουλειάς τα περισσότερα γεγονότα με προσπερνούν ή δεν τα κατανοώ πλήρως. Άκουσα, ωστόσο, τις προάλλες τον Γάλλο Πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν, μετά την συνομιλία του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, να λέει ότι «τα χειρότερα έπονται για την Ουκρανία». Τι να εννοούσε άραγε; Βάλθηκα να καταλάβω. Έψαξα (στην Wikipedia, για να εξομολογηθώ την αμαρτία μου) για να μάθω τι είχε συμβεί σε περιοχές όπου οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις έχουν πρωταγωνιστήσει στο πρόσφατο παρελθόν. Συγκέντρωσα ορισμένα αποσπάσματα από την Wikipedia που με βοήθησαν να καταλάβω πώς κάνουν πόλεμο οι ρωσικές δυνάμεις και -παλιά μου τέχνη κόσκινο!- τα αντιγράφω σε αυτό το χειρόγραφο, κάνοντας μία μικρή επιμέλεια στα κείμενα για καλύτερη κατανόηση. Τα δικά μου φτωχά σχόλια τα έβαλα σε αγκύλες και εμφανίζονται με διαφορετική γραμματοσειρά.

Το πρώτο τεύχος του Books' Journal μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 και το σχηματισμό κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ και με τον Πάνο Καμμένο κυβερνητικό εταίρο, το τχ. #52 (Φεβρουάριος 2015), κυκλοφόρησε με εξώφυλλο ένα στίχο του Καβάφη από το ποίημα «Σοφοί δε προσιόντων»: «Εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί». Ήταν ο τίτλος και η παραπομπή από το κομμάτι του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, που επισήμαινε τα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και κατέγραφε τους φόβους του γι' αυτήν, φόβοι που επιβεβαιώθηκαν όλοι. Ανάμεσα σε πολλές επισημάνσεις, ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος μιλούσε και για την υπερπατριωτική Αριστερά, τη φιλορωσική συνιστώσα της τότε κυβέρνησης που ήταν εδραία, κυρίαρχη, και εκτός των άλλων εκπροσωπούνταν από τον κορυφαίο υπουργό Εξωτερικών, τον Νίκο Κοτζιά. Δημοσιεύουμε το απόσπασμα με τις επισημάνσεις του συνεργάτη μας, και στη συνέχεια ολόκληρο το κείμενό του, ενδεικτικό της περιπέτειας στην οποία έμπαινε η Ελλάδα - αλλά και της φιλορωσικής κατεύθυνσης που είναι κυρίαρχη στην ελληνική Αριστερά, όχι μόνο στο ΚΚΕ αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ. Το κείμενο βοηθάει να κατανοήσουμε τη σημερινή στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αλλά και να αποτιμήσουμε τις ειδήσεις που ήδη κυκλοφορούν για την οργανωμένη απόπειρα διείσδυσης στα ελληνικά ΜΜΕ και στην ελληνική πολιτική και οικονομική ζωή της ρωσικής προπαγάνδας και των συμφερόντων που αυτή εξυπηρετεί.   

Το πρόσωπο που γνωρίζει ο Νίκος Κοτζιάς και συναντάται με τη Χρυσή Αυγή

Το κείμενο του Δημήτρη Π. Τριανταφυλλίδη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο τεύχος #52 του Books’ Journal (Φεβρουάριος 2015), το πρώτο τεύχος με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αναφερόταν στην επίσκεψη στην Ελλάδα, σε ανύποπτο χρόνο, του Αλεξάντρ Ντούγκιν, και στη διάλεξη που έδωσε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, σε μάθημα του Νίκο Κοτζιά, ήδη υπουργού Εξωτερικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η ιδεολογική και πολιτική σχέση του οποίου με τον Ντούγκιν, ιδεολογικό εκφραστή του Πούτιν, ακόμα παραμένει μυστηριώδης. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο εκείνο, επειδή αυτές τις ημέρες θα ακούσουμε συχνά το όνομα αυτού του ανθρώπου (ιδεολογικά συγγενούς με τον περίφημο Μαλοφέγεφ που προσπαθούσε να φτιάξει τηλεόραση που να προβάλει τη ρωσική οπτική με τον Κώστα Βαξεβάνη), εκτός των άλλων θεωρητικού του ρωσικού αντιδυτικισμού και της υπονόμευσης του δημοκρατικού μοντέλου του δυτικού κόσμου.

Νικολάι Γκόγκολ, Η λεωφόρος Νιέφσκι, μετάφραση από τα ρωσικά-επίμετρο: Βιργινία Γαλανοπούλου, Οροπέδιο, Αθήνα 2018, 87 σελ.

Η Λεωφόρος Νιέφσκι είναι μια μικρή νουβέλα που ασχολείται με μεγάλα θέματα, γραμμένη με το γνωστό σαρκαστικό χιούμορ του Γκόγκολ. Κεντρικός ήρωας του κειμένου είναι ένας δρόμος, η λεωφόρος Νιέφσκι της Πετρούπολης. Ένας ανώνυμος, σε πρώτο πρόσωπο, αφηγητής –ο αναγνώστης τον ταυτίζει με το συγγραφέα– ξεκινάει με τη λεπτομερή περιγραφή του δρόμου, αναφέρεται σε καταστρώματα, πεζοδρόμια, κτίρια, καθαριότητα, φωτισμό και τις γενικότερες συνθήκες που επικρατούν. Κυρίως όμως στην περιγραφή και στο κοινωνιολογικό προφίλ των ανθρώπων που τον διαβαίνουν κατά τις διαφορετικές ώρες της μέρας. Δημιουργείται έτσι στα μάτια του αναγνώστη μια εναργής, πλήρης και γοητευτική εικόνα της λεωφόρου και των ανθρώπων της. Οπτικοποιείται η καθημερινότητά της.

Ας κάνει ό,τι θέλει ο Χίτλερ, δεν θα μας παρασύρει εμάς σε ψεύτικες συγκρούσεις. Είμαστε κομμουνιστές εμείς, εμείς έχουμε θεωρία, δεν πάμε όπου να ναι σαν τίποτε τυφλοί οπαδοί. Δεν θέλουμε εμείς ανάμειξη, εμείς κοιτάμε τη δουλειά μας, την ταξική πάλη (τον καιρό του Ρίμπεντροπ - Μολότωφ).

Βάλετε «Πούτιν» στη θέση του «Χίτλερ» και στη θέση τού «κομμουνιστές» κρατήστε το ίδιο, ή βάλετε «Χρυσαυγίτες, ή «Ξανθογενικοί», ή ό,τι όμοιο. Θα χρειαστούν και κάποιες οριακές παρεμβάσεις στο σκεπτικό.