Τεύχος 174

Οδυσσέας Ελύτης: «σχέδιο» ιστορίας του ενιαίου ελληνικού ποιητικού λόγου

Τέσσερα σχόλια για τον Οδυσσέα Ελύτη

Στα παρακάτω σχόλια θα ήθελα να συγκεντρώσω ορισμένες σκέψεις και ευρήματα που έκανα τα τελευταία χρόνια πάνω στο έργο του Ελύτη. Ας με συγχωρέσουν οι αναγνώστες αν απουσιάζει η οργανική σχέση μεταξύ τους. Ελπίζω πως έχει το νόημά του να τα παρουσιάσω συναθροισμένα και πως κάτι έχουν να πουν στους φίλους του ποιητή.

Περί επιθετικών μεταρρυθμίσεων και σκληρής λιτότητας τύπου Μιλέι

Φραγκίσκος Νικολαΐδης, Θάνος Τσίλης, Έχεις ήδη πεθάνει, Eλληνοεκδοτική, Αθήνα 2024, 80 σελ. 

Θανάσης Πέτρου, Οι όμηροι του Γκαίρλιτς, Ίκαρος, Αθήνα 2000, 104 σελ.

Jean-Marc Jancovici - Christophe Blain, Ένας κόσμος χωρίς τέλος, μετάφραση από τα γαλλικά: Φωτεινή Βλαχοπούλου, Κριτική, Αθήνα 2024, 198 σελ.

Η γλώσσα των κόμικς, η γλώσσα της αφήγησης με εικόνες, χρησιμοποιείται όλο και πιο συστηματικά σε εξιστορήσεις πολύπλοκων θεμάτων – ιστορικές αναπαραστάσεις, νουάρ πλοκές αλλά και αφηγήματα συνειδητότητας για τα μεγάλα θέματα της εποχής μας. Η ελληνική εκδοτική αγορά όλο και πιο συχνά δίνει χώρο στα graphic novels, που θεωρούνται η ενήλικη εκδοχή των κόμικς. Από την πρόσφατη παραγωγή, παρουσιάζονται εδώ δυο ελληνικά βιβλία κι ένα ξένο: ένα νουάρ που παραπέμπει στον Γιάννη Μαρή, μια ιστορία με φόντο τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο – και ένα αφήγημα με οικολογικό μήνυμα. [ΤΒJ]

Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που στηρίζουν το θεοκρατικό και δολοφονικό καθεστώς του Ιράν – ένα καθεστώς που έπνιξε στο αίμα τις διαδηλώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων οι οποίοι ζήτησαν δημοκρατία, ελευθερία, δικαίωμα στο αύριο και πήραν ως απάντηση πισώπλατους πυροβολισμούς, μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, καταδίκες για προδοσία και εκτελέσεις; Οι δήθεν ευαίσθητοι οι οποίοι, στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν ήταν με τον αμυνόμενο αλλά «με τον άνθρωπο» γενικά και αφηρημένα, στην περίπτωση του Ιράν θυμήθηκαν την αυτοδιάθεση των κρατών – και υποστηρίζουν ότι η καταπάτηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων των πολιτών του Ιράν είναι εσωτερική υπόθεση και δεν πρέπει η Δύση και η Διεθνής Κοινότητα να παρέμβουν.