Κριτική θεάτρου

Έντουαρντ Άλμπι, Τρεις γυναίκες. Σκηνοθεσία, σκηνικά, σχεδιασμός φωτισμού: Robert Wilson, διασκευή: Charles Chemin. Παίζουν: Ρένη Πιττακή, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λουκία Μιχαλοπούλου, Αλέξης Φουσέκης. Διάρκεια: 100 λεπτά. Δεύτερη χρονιά στο Δημοτικό Θέατρο Ολύμπια (οδός Ακαδημίας, Αθήνα)

Οι Τρεις Γυναίκες του Άλμπι επαναλαμβάνουν την επιτυχημένη παράσταση που σκηνοθετεί ο Ρόμπερτ Γουίλσον (μέσω Πετσότι) στο θέατρο Ολύμπια για εφέτος. Διαβάζω πως το έργο ανεβαίνει σε διασκευή του Τσαρλς Σέμιν. Άλλο ένα θεατρικό έργο που, εκτός από τις καθιερωμένες πλέον μυλόπετρες της σκηνοθεσίας, πέρασε και από τα χέρια κάποιου διασκευαστή (που προφανώς αναλαμβάνει να διορθώσει τον συγγραφέα). Το όλο πράγμα άλλωστε διασκευή είναι τελικά.

Στο κλείσιμο αυτής της δύσκολης χρονιάς για το Φεστιβάλ Αθηνών, βρέθηκαν δυο παραστάσεις που όχι μόνο σπάνε την νόρμα της αρχαίας κωμωδίας, αλλά φέρνουν κάτι νέο στο τραπέζι. Αποφεύγουν την ευκολία, πέφτουν στη φάρσα με σκοπό. Είναι παραστάσεις του καιρού τους, χωρίς να αρθρώσουν ούτε μια κουβέντα γι’ αυτόν. Βαθιά πολιτικές χωρίς γροθιές στον αέρα και αριστοφανικές στην ουσία τους.  Το καλύτερο απ’ όλα; Όπως κι ο Κουν πριν απ’ αυτούς, οι δύο σκηνοθέτες τους δεν νοιάστηκαν καθόλου αν θα είναι αρεστοί.

Blitz, 6 a.m. How to disappear completely, Θεατρική παράσταση που ανέβηκε από τις 8 Οκτωβρίου στη Στέγη Γραμμάτωνκαι Τεχνών και στη συνέχεια θα μεταφερθεί σε διάφορες άλλες σκηνές - με πρώτη, τη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Συγκαταλέγομαι στους θεατές που εκτιμούν τους καλλιτεχνικούς πειραματισμούς και τις μεταμοντέρνες προσπάθειες διάρρηξης των καθιερωμένων. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθώ να πιστεύω πως οι καθιερωμένες φόρμες μπορούν να σπάζουν, να αμφισβητούνται, να εκτρέπονται μόνο από όσους τις κατέχουν σε επαρκή βαθμό και συνάμα διαθέτουν ένα σχέδιο. Ειδάλλως απλώς επιστρέφουμε σε ένα αφελή αυθορμητισμό και σε κακέκτυπα του σουρεαλισμού.