web only

Στο μεταπολιτευτικό μας οικοσύστημα καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες κάτι βαθιά ελληνικό στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα βιβλία, τις ιδέες και γενικότερα οτιδήποτε ξεφεύγει, έστω και ελάχιστα, από την εγκεκριμένη ηθική χορογραφία της εγχώριας διανόησης. Δίπλα στην κρίση παρασιτεί διαρκώς η μικροπρεπής επιτήρηση· μια σχεδόν ενστικτώδης ανάγκη να μετατραπεί το ασήμαντο στραβοπάτημα σε αφορμή δημόσιας αγανακτισμένης πόζας, η υποσημείωση σε ηθικό δράμα και το ανθρώπινο λάθος σε τεκμήριο πνευματικής ανηθικότητας.

Μιας και ολοκληρώθηκε άλλη μια Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, να επιτρέψω κι εγώ στον εαυτό μου μια μικρή απορία από εκείνες που δεν λύνονται ποτέ, απλώς περιφέρονται χρόνια στους διαδρόμους των παρουσιάσεων, ανάμεσα σε χλιαρά κρασιά, πάνελ και βλοσυρά βλέμματα κοινωνικής ευαισθησίας.

Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, INAT, https://in-at.gr/i-kyvernosa-aristera-tis-neas-epochis

Το μανιφέστο έχει συνταχθεί από επιτροπή επαϊόντων, ανθρώπων δηλαδή, με περγαμηνές, πολιτικής επιστήμης, ιστορίας, δημόσιας διοίκησης. Με διδακτορικά, οι περισσότεροι, καθηγητές πανεπιστημίου, και επικεφαλής τους, ο αγαπητός Γιώργος Σιακαντάρης, δόκτωρ κοινωνιολογίας, μελετητής και βαθύς γνώστης της ιστορίας, της φιλοσοφίας και των πολιτικών της σοσιαλδημοκρατίας. Είχα λοιπόν σοβαρό πρόβλημα. Μήπως υπερβάλω; Μήπως είναι αμετροεπές να εκφράζομαι με τόσο απαξιωτικό τίτλο για ένα πολιτικό κείμενο γραμμένο από άτομα που διαθέτουν, αναμφίβολα, ισχυρότατο υπόβαθρο στις κοινωνικές επιστήμες; Έτσι,  αποφάσισα να ανατρέξω σε ένα εξαιρετικό βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2019.

Το Κίεβο, η ΕΕ και η «Συμμαχία των Προθύμων» πρέπει να προετοιμαστούν για πολλές νέες προκλήσεις μόλις τελειώσει ο πόλεμος

Η πρόσφατη «παρέμβαση» του Ρουβίκωνα στο σπίτι της καθηγήτριας πολιτικής φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου, αποτελεί ένα ηχηρό σήμα κινδύνου για τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ακαδημαϊκή ελευθερία. Η στοχοποίηση της καθηγήτριας στον ιδιωτικό της χώρο, με πηχυαία γράμματα στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου μένει («ΒΑΝΑ ΚΑΘΑΡΜΑ – Φ.Ο. ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ»), δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως μαφιόζικου τύπου τραμπουκισμός. Δυστυχώς, οι πολιτικές πρακτικές του προσωπικού «ξεμπροστιάσματος» με την απειλή και, στη συνέχεια, τη χρήση βίας ως μηχανισμού πειθάρχησης, δεν είναι κάτι καινούργιο για την κοινωνία μας και ειδικότερα για τον ακαδημαϊκό χώρο.

Μια συλλογική προειδοποίηση προς τους αναγνώστες του βιβλίου The Russia-Ukraine War and its Origins: From the Maidan to the Ukraine War [Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας και οι ρίζες του: Από το Μαϊντάν στον πόλεμο της Ουκρανίας] (Palgrave Macmillan/Springer Nature, 2026). Αγγλικό πρωτότυπο κείμενο:  https://www.pravda.com.ua/eng/articles/2026/04/28/8032087/

Άλλη μια παρέμβαση του Ρουβίκωνα, μιας φοιτητικής ομάδας του όπως δηλώνεται, αυτή τη φορά στο σπίτι της ομότιμης καθηγήτριας Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου. Η συγκεκριμένη καθηγήτρια, όπως όλοι γνωρίζουμε, «δεν είναι η πρώτη φορά που κινεί το δημιουργικό ενδιαφέρον» της φιλοπροόδου, κατά τα λοιπά, συστημικής οργάνωσης νέων,  ενός μικρού κύκλου που λειτουργεί με την πειθαρχία κατηχητικού, τη βεβαιότητα δόγματος και το ζήλο νεοφώτιστου. Όπως δεν είναι και η πρώτη φορά που η διαφορετική άποψη μετατρέπεται σε αφορμή για επίθεση.

Όπως πάντα, καλά τα είπε ο Διονύσης Σαββόπουλος για τους βουλευτές μας και τις ευθύνες τους, εκτός από ένα: στο τραγούδι οι βουλευτές αποκαλούνται «εκπρόσωποι». Ορθά ή λανθασμένα; Και αν ισχύει το δεύτερο, πως πρέπει να αποκαλούνται;

Μελ Γκίμπσον, Αντιρρησίας συνείδησης (Hacksaw Ridge). Έγχρωμη αμερικανική πολεμική δραματική ταινία, παραγωγής 2016. Σενάριο: Άντριου Νάιτ - Ρόμπερτ Σένκαν. Πρωταγωνιστούν: Άντριου Γκάρφιλντ, Σαμ Γουόρθινγκτον, Βινς Βον, Τερέζα Πάλμερ. Διάρκεια: 139΄

Τέρενς Μάλικ, Μία κρυφή ζωή (A hidden life). Έγχρωμη αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 2019. Σενάριο: Τέρενς Μάλικ. Παίζουν: Όγκαστ Ντιλ, Βαλερί Πάχνερ, Ματίας Σένερτς, Μπρούνο Γκαντζ. Διάρκεια: 174΄

Αυτές τις μέρες, με τις καταιγιστικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, θυμήθηκα ένα διήγημα που έγραψα πριν από τρία χρόνια με τίτλο «Η λιποταξία». Είχε αφορμή τη μαζική επιστράτευση το καλοκαίρι του 2022 από τον ρώσο πρόεδρο Πούτιν και τη φυγή πολλών νέων ανδρών από τη χώρα προκειμένου να την αποφύγουν. Το γεγονός αυτό δημιούργησε για λίγο τη φρούδα ελπίδα πως ίσως ο πόλεμος τελειώσει.

Εν αρχή τα γεγονότα:

Στη δίκη των υποκλοπών είχαν συμβεί τα εξής: