Λόγια της πλώρης

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έρποντας, γλείφοντας και διά των κεράτων του, κάνει ό,τι μπορεί για να περάσει στη φοιτητιώσα νεολαία ότι τάχα συνιστά το 2ο Άκρο.

Μια Ανάγκη που καταλήγει γραφική, όταν τα μέλη του γράφουν: «Αγοράστε λαχνούς. Στο τέλος της εμποροπανήγυρης θα κληρωθούν σιγαστήρες όπλων».

Κι αυτό, στο κάλεσμα για «σιωπηρή διαμαρτυρία κατά τής βίας στα Πανεπιστήμια» σήμερα στις 11 στον Άγνωστο. Λίγοι αυτοί, λίγοι κι εμείς εκεί.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Μολονότι η Βουλή έχει ψηφίσει και μια και δυο φορές το νομοσχέδιο για τη ΔΕΗ, όσα κόμματα το ξέχασαν νιώθουν το χρέος να επικαλεστούν το 44.

Μολονότι τα ματς τού Μουντιάλ λίγους ψυχαγωγούν πλέον στ' αλήθεια —εχάθη κάθε έννομο συμφέρον—, πολλοί νιώθουν το χρέος να τα παρακολουθούν.

Μολονότι τίποτε ποτέ δε θα προλάβω κι όλα θα μείνουν να χάσκουν σα στόμα γέρου ξεδοντιάρη, νιώθω το χρέος να βρω κι άλλους 3x140 χαρακτήρες.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Μικρή ΔΕΗ: λίγα πράγματα που ξέρω γι' αυτήν. 1. Δεν τη θέλει η ΔΗΜΑΡ, άρα η ΔΗΜΑΡ εξακολουθεί να υπάρχει και άρα πηγαίνει όντως στον ΣΥΡΙΖΑ.

2. Το μονοπωλιακό κράτος-πατερούλης θα 'ναι εσαεί το ύστατο ρομαντικό κάστρο τής Αριστεράς, που ο κόσμος να χαλάσει & να 'ρθει τα πάνω κάτω.

3. Οι γλυκείς αυτοί συνδικαλιστές θα γευτούν το πικρό ποτήρι τής βουλευτικής έδρας, ώστε από άλλο μετερίζι να ξανασώσουν το δημόσιο πλούτος.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ξέρω κάτι χωροφύλακες, όχι κοντούς, όχι με ψαλιδισμένο μουστακάκι, όχι με τη στολή να πλέει στο σώμα τους, όχι με το πηλήκιο στραβοφορεμένο.

Δεν είναι καρικατούρες μπάτσου, δεν είναι αστείοι, δεν κυνηγούν κλεφτοκοτάδες, δε ρίχνουν μπαταριές με χοντρό αλάτι, δεν είναι ανελλήνιστοι.

Είναι οι χωροφύλακες των πανεπιστημίων, της Καμάρας, των Εξαρχείων, ήδη επί τριάντα χρόνια στην κορυφή τής ιεραρχίας μιας φαιοκόκκινης ΕΛΑΣ.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Οι επιθέσεις των αναρχοναζί, όπως αυτή στον Μαραντζίδη —μαύρες χάντρες στο κομπολόι τής βίας—, ξεπερνούν αριθμητικά τα χρυσαυγίτικα πογκρόμ.

Φυσικά, τα μεν τα μισούμε δικαίως σαν κάτι όλως απάνθρωπο: σατανικό. Τις δε τις θεωρούμε κομμάτι τής καθημερινότητάς μας — κάτι που γίνεται.

Χάρη στην ανοχή μας, τα μεν θα ξεπεράσουν τις δε, θα γίνουν καθημερινότητα — κάτι που γίνεται. Όταν, και για όσο, θα ξεχωρίζουν μεταξύ τους.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Αν μια φωτογραφία των μελών τής ΠΟΕ-ΟΤΑ να «καίν' το νόμο για τη διαθεσιμότητα» άξιζε 1.000 λέξεις, δε θα ήταν καν ενός άρθρου τού Κασιμάτη.

Αν μια ενδιαφέρουσα παράσταση-για-ένα-ρόλο μπορεί να συνταχθεί σε κόμμα χειροπιαστό, ελέγξιμο, χρήσιμο, θα φανεί στη σκληρή πολιτική πράξη.

Έτσι πάει (ανέκαθεν — μα πια όλα είναι τόσο φανερά, σαν ήλιος που σου τσουρουφλίζει τα μάτια): μ' ένα βηματάκι μπρος, με μια κατρακύλα πίσω.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ήταν ένα Μουντιάλ που στηρίχτηκε στα social media. Πρώτη φορά τόσο πολύς άσχετος κόσμος ασχολήθηκε τόσο πολύ με την μπάλα. A brave new world.

Από το τσουνάμι στην Ινδονησία μέχρι το Παγκόσμιο στη Βραζιλία, όλα έχουν αλλάξει: προσδιοριζόμαστε πλέον τελείως διαφορετικά από ό,τι πριν.

Παρ' όλ' αυτά τα προβλήματα παραμένουν ίδια. Π.χ., το θέμα τής Κεντροαριστεράς. Γιατί δεν ενώνεται; τι θ' απογίνει; Έχουμε όλοι κατααγχωθεί.

Toυ Kυριάκου Αθανασιάδη

Εξαιρετικοί, με μεστό πολιτικό λόγο, οι εκπρόσωποι κομμάτων που κάλεσε ο Νίκος Μπίστης για να χαιρετίσουν το ιδρυτικό συνέδριο του Ποταμιού.

Εξίσου γλυκυτάτη με τον προσεταιρισμό του είναι & η φοβική αποδόμηση του Ποταμιού εκ μέρους των δύο λιστών, της εκ δεξιών & της εξ ευωνύμων.

Τι μέλλει γενέσθαι; Ω, τίποτε, τίποτε. Έτσι θα 'μαστε & στο επόμενο Μουντιάλ, μόνοι, ξένοι —έτοιμοι να βαφτούμε τα χρώματα του πολέμου μας.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Άπαντες σοκαρίστηκαν επειδή ο Μπουτάρης με το γαργαντουικό ποσοστό είπε «βουλγαρόγυφτοι & ρομά που [...] κινούνται συνοριακώς ανεξέλεγκτοι».

«Τι λόγια είν' αυτά», «Αν το 'λεγε κάνας Δεξιός τι θα λέγαμε» κ.τ.σ. Το ότι είδε με τα ίδια του τα μάτια άσχετες σκουπιδιάρες το 'χαψαν.

Ο Δήμαρχος της Σαλονίκης δείχνει να πιστεύει —στα σοβαρά— ότι ξένος δάκτυλος μαζεύει, όχι χαλκό ή ανακυκλούμενα υλικά, αλλά τα αποφάγια μας.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η ζωή κυλά όμορφα, με λογής γκρουπ στο Facebook να συμπονούν τον άτυχο Τζέι ή να λοιδορούν τον Κατσουράνη & με όλους μας να παίζουμε e-τόπι.

Παράλληλα, ο σαρκασμός & η ιδεοληπτική μνησικακία καλά κρατούν, ενώ οι ομάδες (συμφερόντων· ή απλώς γούστων) σκάβουν τα νέα χαρακώματά τους.

Γιατί ξέρουμε πως όλα θα λήξουν μ' ένα σφύριγμα, το ίδιο που θα μας ξαναρίξει στην αρένα, να αναμετρηθούμε πάλι απ' την αρχή. Όλοι με όλους.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Με το Τζήμερο βλέπουμε πόσο νέες, πόσο ρηχές είναι οι ρίζες τού Φιλελευθερισμού στη χώρα: ακόμη κι αυτός μπορεί να περάσει για φιλελεύθερος.

Με την πομφόλυγα που αμόλησε για τα «πρεζόνια» & τους 2 τόνους πιασμένη ηρωίνη, οι κρυπτοφασίστες άνοιξαν μια βαθύτατα συντηρητική συζήτηση.

Περιμένουμε πολύ περισσότερη νόθευση των φιλελεύθερων ιδεών, μέχρι να κάτσει η σκόνη & το προσκλητήριο να μετρήσει τους ελάχιστους παρόντες.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Στον ιδεολογικά αχανή μικρό χώρο τής καθ' ημάς Σοσιαλδημοκρατίας, όποιος τύπος της επελέγη από την ηγεσία και τη συγκυρία κούρασε κι εφθάρη.

Το αίμα στο σώμα τής χώρας από την πολύχρονη σκληρή Δεξιά διακυβέρνηση χάρισε στη ΣΔ πειθήνιους οπαδούς κι ένα ΠΑΣΟΚ γεραρό ακόμη και νεκρό.