Λόγια της πλώρης

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η κατάρα, και η ευχή, του Χρυσαυγίτη: η διανοητική οκνηρία, η άρνηση, το μούδιασμα μετά τα αποτελέσματα, ό,τι σε κρατά μακριά από την κάλπη.

Ύπουλα, υπογείως, ανεπαισθήτως, νυχτερινά, έρποντας, γλείφοντας και διά των κεράτων τους, η χαρά τής βίας, το μίσος για τον Άλλο κατισχύουν.

Ο που αγαπά το χτύπημα στο τρεμάμενο σώμα του ανθρώπου δεν είναι αγράμματος, «πίθηκος», λούμπεν. Εξάλλου ο Λένιν ήτο πολύ καλής οικογενείας.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ο Σαμαράς είναι ο Σαμαράς. Δε μπορεί & δε γίνεται ν' αλλάξει. Μικρός πολιτικός, ταριχευμένος παλαιονεοδημοκράτης, φανατικός, καθόλου ευφυής.

Τα ποσοστά των ναζί είναι πελώρια. Απαγορεύεται να εφησυχάζει κανείς. Τα πράγματα είναι σκούρα, και είναι φαιά, και είναι επικίνδυνα. Άδικα.

Το αμεσοδημοκρατικό «δημοψήφισμα» για το νερό, η αναβίωση της Πλατείας, η αποχή, δεν είναι άσχετα με την άνοδο των ναζιστών, αλλά παράλληλα.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Σήμερα, ας ηττηθεί η αποχή. Εάν η Κρίση έχει κάποια καλά (που δεν έχει), ας είναι ένα απ' αυτά η βαρύτερη δουλειά των εφορευτικών επιτροπών.

Ζητούν ψήφο και κάποιοι ακίνδυνα γραφικοί συμπολίτες μας, θυμίζοντάς μας ότι οι Εκλογές είναι μια συμμετοχική ωραία γιορτή όλης της πόλης.

Με Μπέο & Μαρινάκη από τη μία, αλλά και με Καμίνη & Μπουτάρη από την άλλη, το ελληνικόν συναμφότερον καλά κρατεί. Είμαστε απ' όλα. Κουράγιο.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Περιφρονημένες πόλεις, καταρρέουσες γειτονιές, σκοτεινές, υγρές, γκρίζες: δεν τις καταντά κανένας Δήμαρχος έτσι, κανένα «σύστημα». Μα εμείς.

Οι Εκλογές για την Αυτοδιοίκηση είναι ευλογία όπως όλες οι Εκλογές, μα για τη γειτονιά μας διπλή: στο σπίτι μας δε χωρούν εθνικιστές και ναζί.

Όταν τους κλείσουμε με το καλό την πόρτα, θυμόμαστε πως εμείς, μόνο εμείς, ευθυνόμαστε για το σκοτεινό, το υγρό και το γκρίζο που καταρρέει.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Το να διεκδικεί ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης την προεδρία της Κομισιόν περιποιεί τιμή στη χώρα. Όταν αυτός αισθάνεται Ευρωπαίος.

Έχουν αλαλιάσει οι συμμορίτες της Χρυσής Αυγής με τον ιδιότυπο εισοδισμό που επιχειρεί ο Άρης στα βιλαέτια τους: απέβη στον υπ' αριθ. 1 αντίπαλό τους.

Ένας κλάδος τής Επιστημονικής Φαντασίας είναι ο «What If». Το Plan Z ας μείνει εκεί, και στο νου όσων αριστεροδέξιων Ελλήνων το λιγουρεύονταν.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ζέοντα και επίκαιρα τα θέματα που σχολιάζει η στήλη μας, ναι; Σε τρεις αράδες 140 χαρακτήρων εκάστη. Με διαλεγμένες λέξεις: words, words, words.

Και ξαφνικά σκέφτεσαι την αγωνία τού παγιδευμένου στο λαγούμι. Η ανάσα του πάνω-κάτω είναι μετρημένη: να 'χει τρεις ώρες μπροστά του; να 'χει τέσσερις;

Κι έπειτα ξανασκέφτεσαι τα ζέοντα, επίκαιρα θέματά σου: α! words, words, words. Σου πιάνεται η ανάσα. Νιώθεις ψεύτης. Και ξεχνάς το λαγούμι.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Θλιβερός, μεν, ο ευφυής Πάγκαλος, πιο θλιβεροί, δε, πελταστές όσοι στηλιτεύουμε τον άγριο σεξισμό του με ρατσιστικά για το πάχος του σχόλια.

Εβλήθη η χώρα από τις Κάννες, μα έτσι ακριβώς πληγωμένη, σαν άλλος Χρυσούς Φοίνιξ, αναγεννήθηκε — ένα μικρό-μεγάλο δυτικοκίνητο πραξικόπημα.

Πολλοί δε βγάζουμε νόημα με τις άνω ποταμών ρωσοφιλοεθνολαϊκιστικές κινήσεις τού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δε βγάζουν ούτε οι ίδιοι.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Τόσα χρόνια λειτουργεί, προσλαμβάνει και συνταξιοδοτεί κόσμο και κοσμάκη ο Οργανισμός Κωπαΐδας, κι ακόμα δε μάθαμε να βάζουμε διαλυτικά με τόνο.

Ωραίος, συμπαθής, νέος, ο Σακελλαρίδης κατηγορεί τον 9.84 για μεροληπτική προβολή τού Καμίνη. Αστήρικτα και αναίτια. Ωραίος, συμπαθής, γέρων.

Ο Βενιζέλος ίσως είναι ο μόνος στο άρθρο τού P. Spiegel που θα σκεφτόταν ποιος θα έπαιζε τον ίδιο, εάν ποτέ γινόταν σίριαλ όλο αυτό στο ΗΒΟ.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Είναι εξόχως ενδιαφέρουσα η εμμονή τού Άρη στο τζαμί. Δεν αποσκοπεί απλώς στο να προσεταιριστεί ψήφους τής Χρυσής Αυγής. Έχει ψυχαναλυτικό ενδιαφέρον.

Άριστα πράττουν και δεν κλείνουν τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκη 1997, ή είσαι ή δεν είσαι Συμβασιλεύουσα του πολιτισμού.

Ούτε αυτή η συγκυρία, των Εκλογών, φαίνεται να σηματοδοτεί το Τέλος τής Μεταπολίτευσης (και την «αφήγησή» της), ωστόσο πάντα ελπίζει κανείς.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Δεν είναι (ούτε θα αποδεικνυόταν, εν απευκταίω χρόνω) έξυπνο να αφαιρεί κανείς από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ τις όμορφες φαντασίες του Γλέζου.

Διαξιφισμοί, αντεγκλήσεις, ντιμπέιτ, φωνές, οργή. Θεμιτά όλα. Μα πίσω τους, κουλουριασμένο, το Μέγα Μίσος. Στο τέλος, είτε λιώνει είτε νικά.

Σήμερα Κυριακή άπαντα κλειστά. Ημέρα επαφής με το Θείο, ημέρα για μοσχαράκι, βόλτα, ουζάκια, νωθρότητα, ημέρα που παραμένει 4ο «κόμμα» η ΧΑ.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Το υπέροχο παρελθόν τού τόπου (άλλων ανθρώπων, δικών και ξένων), ένας πορφυρός χιτώνας σαν τατουάζ πάνω στον αμφιβληστροειδή χιτώνα: τυφλότης.

Η πόλη, ένα πελώριο σκηνικό για μία εν προόδω εικαστική εγκατάσταση όπου πρωταγωνιστούν φωτογραφίες υποψηφίων, περαστικοί, απορριμματοφόρα.

Το νερό είναι ιερόν τε και σεπτόν δημόσιον αγαθόν, αρκεί να μην έχει αλάτι εντός του, να μην κάνει κυματάκια και να μη γειτνιάζει με αμμουδιά.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Όσο φτωχό κι αν είναι το ποσοστό της Ελιάς, ένα είναι σίγουρο: ο Βαγγέλης Βενιζέλος δε θα γυρίσει στο ΑΠΘ — οι διαγκωνιζόμενοι συνταγματολόγοι ας ησυχάσουν.

Τα κομματικά σποτ, στοχεύοντας το συναίσθημα, το θυμικό, πάνω από τη λογική και τα λογιστικά, προσφέρουν το μέτρο τής πολιτικής μας επάρκειας.

Φυσικά είναι θέμα χρόνου να χρησιμοποιηθεί το «Φέρτε πίσω τα κορίτσια μας» ως επιχείρημα κατά τού τεμένους για τους Αθηναίους Μουσουλμάνους.