Λόγια της πλώρης

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Σήμερα ζούμε την τελευταία Δευτέρα με μνημονιακή κυβέρνηση· αύριο θα ζήσουμε την τελευταία Τρίτη με μνημονιακή κυβέρνηση — και ούτω καθεξής.

Από βδομάδα, και για ένα μακρό διάστημα, θα ζήσουμε με Αριστερή-αντιμνημονιακή κυβέρνηση: την πρώτη μας Δευτέρα, τον πρώτο μας μήνα — κ.ο.κ.

Έπειτα θα ξανάρθει μια μνημονιακή κυβέρνηση να ανατάξει ό,τι ανατάσσεται. Θα τις στηρίξουμε όλες: εργαζόμενοι, αγαπώντας, φεύγοντας — κ.ο.κ.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Είδαμε χτες τη «Μαγεία στο σεληνόφως» του Γούντι Άλεν, ίσως τη χειρότερή του ταινία — αν την υπέγραφε άλλος, δεν θα ξανάβρισκε δουλειά ποτέ.

Βέβαια η στήλη δεν ασχολείται με το σινεμά, ή με την Τέχνη γενικώς, κι ας το 'θελε. Μα έρχεται κρύο, παγωνιά, και η Τέχνη θα 'ναι αποκούμπι.

Και, μιας και ο λόγος για τον Γούντι Άλεν, ας θυμίσουμε τις «Μπανάνες», που είναι ό,τι πιο κοντά στην Επανάσταση του ΣΥΡΙΖΑ μπορώ να σκεφτώ.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι οι καταγέλαστες εξαγγελίες τού ΣΥΡΙΖΑ —ανεδαφικές, μη εφαρμόσιμες, καρτουνίστικες—, αλλά το ότι πιάνουν τόπο.

Όλα θυμίζουν ένα πανηγύρι ματαιοδοξίας: άλλοι χορεύουν έξαλλα, άλλοι χαζεύουν τις παράδοξες ατραξιόν και άλλοι πίνουν κρασί από την κάνουλα.

Στητός, γκρίζος, αμίλητος, αθέατος, κάποιος στέκει και κοιτά. Έχει χίλια ονόματα. Του αρέσουν τα πανηγύρια — τον τρέφουν. Τον λένε και Πόνο.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Την αλλαγή τη θέλουν πολλοί. Και θα την έχουν, όσο και αν φωνάζουμε εμείς μέχρι την τελευταία στιγμή — τα ζάρια πέσανε, και πέσανε με κρότο.

Θα είναι όντως αλλαγή; Ναι: μια αλλαγή που, με ρούχα πολυφορεμένα, θα ξεγυμνώσει διά της λαϊκής βουής και αντάρας τούς πάντες. Θα ’χει κρύο.

Ποτέ τόσο λίγοι δεν θα κάνουν τόσο μεγάλο κακό σε τόσο πολλούς σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Το «λίγοι» όχι με την έννοια του «ευάριθμοι».

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Δύο εβδομάδες μέχρι τις Διερευνητικές, δύο εβδομάδες για να στριμωχτούμε στη σκολιά οδό των Επαναληπτικών, δυο βδομάδες εθνικής ξεγνοιασιάς.

Ζούμε (πράγμα καλό για την ψυχική μας υγεία) σε καθεστώς κενού αέρος, χωρίς αντίληψη του ασθμαίνοντος χρόνου: το αντίθετο του μιθριδατισμού.

Η Αλήθεια, αγέρωχη, μοιραία, μακιγιάρεται στο καμαρίνι της. Σήμερα χτυπά το πρώτο κουδούνι, στις 25 το δεύτερο, την 1η Μαρτίου το οξύ τρίτο.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Δύο εβδομάδες μέχρι τις Διερευνητικές, δύο εβδομάδες για να στριμωχτούμε στη σκολιά οδό των Επαναληπτικών, δυο βδομάδες εθνικής ξεγνοιασιάς.

Ζούμε (πράγμα καλό για την ψυχική μας υγεία) σε καθεστώς κενού αέρος, χωρίς αντίληψη του ασθμαίνοντος χρόνου: το αντίθετο του μιθριδατισμού.

Η Αλήθεια, αγέρωχη, μοιραία, μακιγιάρεται στο καμαρίνι της. Σήμερα χτυπά το πρώτο κουδούνι, στις 25 το δεύτερο, την 1η Μαρτίου το οξύ τρίτο.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η Ευρώπη μάς γέννησε. Ένα μικρό περιφερειακό καταφύγιο, ένα κοινό λίκνο, για μια κοινή προϋπόθεση: το άπαν τού Ρομαντισμού. Το είπαν Ελλάδα.

Υπήρξαμε απαραίτητοι γι' αυτή τη μεγαλειώδη, επική δημιουργία. Από τα χρόνια των εξεγέρσεων του 19ου αι. ώς τη χάραξη του κοινού νομίσματος.

Η ζωή, γεμάτη ευκαιρίες θανάτου, είναι πολύ μεγαλύτερη από όλους μας. Είναι μεγαλύτερη και από μια χώρα με φτιαχτό παρελθόν. Ανήκουμε αλλού.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Θα σας πω κάτι, και πάρτε το σοβαρά: αναφορικά με τις 25, κανείς από εσάς δεν μπορεί να επηρεάσει κάποιον, και κανείς δεν θα επηρεάσει εσάς.

Κι έμειναν δύο εβδομάδες μέχρι τις 25: δύο εβδομάδες γεμάτες. Κανείς μπορεί να διαβάσει μέχρι και το «Πόλεμος και Ειρήνη» σ' αυτό το μεταξύ.

Μπορεί βέβαια να το διαβάσει και μετά τις 25: δεν χάθηκε και ο κόσμος. Ωστόσο, αν το κάνει, κάτι θα 'χει κερδίσει. Το αντίστροφο δεν ισχύει.

Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη

Στέλνουμε ευχές στα προσωπικά μηνύματα, σαν να χτυπάμε ο ένας τον άλλο στις πλάτες, προσπαθώντας να μοιραστούμε ένα κουράγιο που δεν έχουμε.

Και, ναι, είναι ωραίο να ξέρεις πως θα χάσεις (για την ακρίβεια: πως έχασες) κι ωστόσο να το πηγαίνεις ώς το τέλος — είναι ωραίο: ρομαντικό.

(Έτσι μεγαλώσαμε. Ή έτσι φτιαχτήκαμε. Ποιος ξέρει). Κι όλο στο τέλος, αφού χαμογελάσουμε με την ήττα, λέμε: «Μα ας μην έχει πολλή βία μετά».

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ελάχιστοι μπορούν να μιμούνται φωνές άλλων. Και όλοι τους το κάνουν όπως οι γελοιογράφοι: υπερτονίζοντας ένα ή δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Η γελοιογραφία —εικαστική, τρόπον τινά, εξέλιξη του μίμου: του παλιού Joker του βασιλιά— έχει αναβιβαστεί σε αιχμηρή πολιτική δημοσιογραφία.

Γελούμε με τις μιμήσεις, πικραινόμαστε με τα πολιτικά σκίτσα. Κι η «Αριστερά» βρήκε στο πρόσωπο του Χάρρυ Κλυνν τον πιο άξιο γελωτοποιό της.