Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Γιατί να προσποιούμαστε; Έχουμε όλοι παίξει και χάσει αυτό το κακό, μίζερο, άνοστο παιχνίδι — κι ας το ξέραμε όλοι εξαρχής πως ήταν στημένο.
Μα είναι κατανοητό και ανθρώπινο: ήταν το μόνο παιχνίδι στην πόλη. Κι εμείς, αμετανόητοι τζογαδόροι που ’χουν να χάσουν τα πάντα, το ξέραμε.
Πάντα έτσι πάει, πάντα έτσι θα πηγαίνει: όσο υπάρχει παιχνίδι, θα παίζουμε, ακόμη κι αν είναι στημένο — αν είναι το μόνο παιχνίδι στην πόλη.