Παρί Σαιν Ζερμαίν – Ίντερ Μιλάνου

Σε ένα σπάνιο κονσένσους μεταξύ ποδοσφαιρομανών που δεν χάνουμε ευκαιρία να διαπληκτιζόμαστε για τα πιο ασήμαντα και μηδαμινά, ο ημιτελικός θεωρείται από τους κορυφαίους στα 70 χρόνια της μεγάλης ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Μόνο ένας άλλος ημιτελικός  έβγαζε τα γκολ από το κέρας της Αμάλθειας. Λίβερπουλ και Ρόμα μας φιλοδώρησαν με 13 γκολ το 2018 αλλά δεν υπήρχε δράμα γιατί ξέραμε το αναπόφευκτο αποτέλεσμα: η Λίβερπουλ επικράτησε 7-6.

Στη φετινή πορεία προς τον τελικό, η Παρί Σαιν Ζερμαίν εκτέλεσε την αφρόκρεμα της Πρέμιερ Ληγκ. Λίβερπουλ, Άστον Βίλα, Άρσεναλ υπέκυψαν η μία μετά την άλλη στο εκρηκτικό ασφυκτικό παιχνίδι της ομάδας του Λουί Ενρίκε. Ο αποκλεισμός τριών ελίτ αγγλικών ομάδων ήταν επανάληψη του Μπρέξιτ μόνο που σε αντίθεση με το 2016 επιβλήθηκε έξωθεν ενάντια στη θέληση των Άγγλων και είχε παριζιάνικη υπογραφή. Η μόνη στιγμή που οι μπλε ζορίστηκαν ήταν στη ρεβάνς του Λονδίνου ενάντια στη Βίλα η οποία σκόραρε 3 γκολ σε 23 λεπτά μειώνοντας σε 5-4. Αν οι Άγγλοι ισοφάριζαν και πήγαιναν στην παράταση θα είχαν ψυχολογικό πλεονέκτημα και το Παρίσι θα κινδύνευε να αποκλειστεί. Αυτό υπενθυμίζει το πόσο δύσκολο και απίθανο είναι για οποιονδήποτε να φτάσει σε τελικό. Στο Champions League δεν ισχύει Fortuna audaces iuvat. Στο ποδόσφαιρο η τύχη βοηθά τους τυχερούς.

Οι δύο ομάδες κουβαλάνε διαφορετικές γενεαλογίες. Έχοντας κερδίσει το κύπελλο πρωταθλητριών τρεις φορές (1964, 1965, 2010) μαζί με άλλα τρόπαια, η Ίντερ ανήκει στις γαλαζοαίματες δυναστείες της Ευρώπης. Πολλοί προέβλεπαν ότι δεν θα ξεπερνούσε το εμπόδιο της Μπαρτσελόνα που βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα, πήρε το ισπανικό νταμπλ και θριάμβευσε και στις τέσσερις φετινές αναμετρήσεις ενάντια στο αιώνιο αντίπαλο δέος της Ρεάλ (μια από τις οποίες με 4-0). Αλλά οι σκληροτράχηλοι Νερατζούρι (μαύρο και σκούρο μπλε είναι παράξενα χρώματα για ομάδα) έπαιξαν σαν ίσος προς ίσο απέναντι στην Μπαρτσελόνα και απέδειξαν ότι ανήκουν στους who is who.

Οι Παριζιάνοι μονοπωλούν την Ligue 1 αλλά στην Ευρώπη παραμένουν nouveaux riches αν σκεφτούμε τα 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ που ξόδεψαν την τελευταία δεκαετία με στόχο το βαρύτιμο κύπελλο, μέχρι στιγμής χωρίς αντίκρισμα (το ποσό περιλαμβάνει την απόκτηση Νεϋμάρ το 2017 για 222 εκατομμύρια και Εμπαπέ το 2018 για 194 εκατομμύρια τα οποία ήταν απλώς οι μεταγραφές – μισθοί και μπόνους, έξτρα). Προφανώς οι πρίγκιπες του Κατάρ, που είναι τα αφεντικά της Παρί Σαιν Ζερμαίν, θέλουν διακαώς το έπαθλο για να το δείχνουν στα pool party τους. Αν το Champions League το αποφάσιζαν ευρωβουλευτές, η Παρί Σαιν Ζερμαίν θα είχε ήδη κερδίσει.

Η αποχώρηση των τριών –Μέσσι, Νεϋμάρ, Εμπαπέ– και ο ερχομός του Λουί Ενρίκε ως κόουτς το 2023 βελτίωσαν τους μπλε που τώρα παίζουν σαν 11άδα. Έχουν στεγανή άμυνα με τον Χακίμι που βγαίνει μπροστά (σκόραρε αποφασιστικό γκολ ενάντια στη Βίλλα και είναι δεύτερος σε ασίστ) και ελίτ μεσαίους όπως ο Βιτίνια που σουτάρουν από κάθε γωνία και από κάθε σημείο του γηπέδου. Πιέζουν ασφυκτικά, μονομαχούν για κάθε φάση και επαναποκτούν την μπάλα σε κλάσματα δευτερολέπτου εξαπολύοντας αστραπιαίες αντεπιθέσεις φωτιά με Ντεμπελέ από δεξιά, Κβαρατσκέλια αριστερά και Ντουέ ανάμεσά τους. Η επικράτησή τους απέναντι σε Λίβερπουλ και Άρσεναλ ήταν επίδειξη ολοκληρωτικού φούτμπολ. Φέτος επιστρέφουν δεύτερη φορά σε τελικό μετά το ντεμπούτο του 2020 όπου έχασαν 1-0 από την Μπάγερν.

Οι τελικοί Champions League είναι ξεχωριστά συναρπαστικοί όταν το κατεστημένο συναντάει νεόφερτο και οι Πυθίες πιάνουν δουλειά για να προβλέψουν τον νικητή. Στους τελευταίους 17 τελικούς έχουν κερδίσει Ρεάλ, Μπαρτσελόνα ή όποιος τους νίκησε σε νοκ άουτ φάση. Τέτοιες στατιστικές μπορεί να μην είναι σιδερένιες νομοτέλειες αλλά μας λένε κάτι. Στην προκειμένη περίπτωση, αυτό σημαίνει ότι η Ίντερ θα ανεβεί στον ευρωπαϊκό θρόνο για 4η φορά, αφού κατάφερε να εξουδετερώσει την Μπαρτσελόνα.

Τι γίνεται όταν ο νεόφερτος χτυπάει την πόρτα δεύτερη φορά; Μόνο Άγιαξ και Τσέλσι κέρδισαν στη δεύτερη εμφάνιση ενώ ηττήθηκαν στην πρώτη. Το 1969 ο Άγιαξ (με τον 22χρονο Κρόυφ) έχασε 4-1 από τη Μίλαν αλλά κέρδισε το 1971 (σε βάρος των δικών μας ηρώων του Γουέμπλεϊ και ξεκίνησε την χρυσή εποχή του με νίκες σε τρεις συνεχόμενους τελικούς). To 2008 η Τσέλσι έχασε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στα πέναλτι αλλά τη δεύτερη φορά νίκησε την Μπάγερν ενάντια στα προγνωστικά (2012 στην Allianz Arena).

Στην άλλη πλευρά του νομίσματος βρίσκονται δύο ισπανικές ομάδες. Βαλένθια και Ατλέτικο έχασαν και την πρώτη και την δεύτερη φορά. Η Ατλέτικο έχει το θλιβερό προνόμιο να έχει χάσει σε τρεις τελικούς, κάτι που θυμίζει την πορτοκαλί γρουσουζιά της Ολλανδίας στα Μουντιάλ (τρεις τελικοί, τρεις ήττες).

Παρά την πλούσια ιστορία της, η Ίντερ επιστρέφει και αυτή σε τελικό έπειτα από πρόσφατη ήττα (έχασε από τη Σίτι με 1-0 το 2023). Παραδόξως, Ίντερ και Παρί Σαιν Ζερμαίν δεν έχουν συναντηθεί ποτέ πριν σε Champions League, γεγονός που σημαίνει ότι ο φετινός τελικός θα δημιουργήσει κάτι καινούργιο. Και αν το παιχνίδι πάει στα πέναλτι θα απολαύσουμε την αγωνία δυο κορυφαίων γκολκίπερ, Τζιανλουίτζι Ντοναρούμα και Γιαν Σόμμερ.

Ποιος θα κερδίσει; Η Ίντερ έχει το πλεονέκτημα του αποκλεισμού της Μπαρτσελόνα αλλά μέχρι στιγμής ο αέρας του 2025 ευνοεί πρωτιές. Η Τότεναμ κέρδισε Europa League για πρώτη φορά. Η Κρύσταλ Πάλας πρώτο τίτλο στην ιστορία της. Η Μπολόνια επίσης το πρώτο της κύπελλο. Η Νιούκασλ το πρώτο της κύπελλο από το 1955. Η Royal Union St-Gilloise είναι πρωταθλήτρια Βελγίου έπειτα από 90 χρόνια. Μέχρι και ο Χάρι Κέιν, αφού είδε και αποείδε με τα Σπιρούνια, μετακόμισε στη Βαυαρία όπου φέτος κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα. Είναι σειρά των Παριζιάνων για τη δική τους πρώτη;