web only

«Το πάρκο παραμένει στην μνήμη μου όσο κανένα άλλο πάρκο που έχω επισκεφθεί στη ζωή μου. Η πεμπτουσία ενός πάρκου είναι όπως όταν κάποιος κοιτά έναν πίνακα ή ονειρεύεται, να βρίσκεται σε έναν τόπο που όμως δεν μπορεί ποτέ να πάει».

Χένρι Μίλλερ για τον Εθνικό Κήπο (1939)

 Ο Εθνικός Κήπος είναι ένα σπουδαίο δείγμα  αρχιτεκτονικής τοπίου του 19ου αιώνα. Σε πείσμα της υδροκέφαλης αστικοποίησης της πρωτεύουσας, έχει κατορθώσει να  διατηρήσει αναλλοίωτα τα βασικά χαρακτηριστικά του. Η εξέλιξη και η πορεία  του συνδέονται άρρηκτα με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους και με την ανάπτυξη της Αθήνας σε σύγχρονη (!) ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Η εμβέλεια του Εθνικού Κήπου ξεπερνά τα όρια της χώρας μας.

Η Marvel και η Ντίσνεϊ, τελικά, θα πορευτούν μαζί, όχι μόνο στον κόσμο της οπτικοακουστικής επιχειρηματικότητας αλλά και στα κόμικς. Κι αυτό, όπως φαίνεται, θα έχει συνέπειες στο σύμπαν της Ντίσνεϊ, στην επιτηδευμένη αθωότητα του ντισνεϊκού κώδικα.

Στην πρόσφατη συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έπεισε για την εμβάθυνση στις θέσεις του.  Ιδιαίτερα στο ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων έφασκε και αντέφασκε διαρκώς, ανακάτευε τα οικονομικά, τα γεωγραφικά και τα αξιοκρατικά κριτήρια, επαναλαμβάνοντας τις ίδιες παγ(ι)ωμένες και σαφώς ξεπερασμένες  θέσεις που έχουν ξεμείνει από προηγούμενους αιώνες και προσιδιάζουν σε άλλα καθεστώτα.

Ο Μανώλης Κ. Χατζηγιακουμής ήταν πολλά μαζί. Ο κλασικός φιλόλογος, ο νεοελληνιστής, ο ακάματος  ερευνητής της Βυζαντινής Μουσικής Παράδοσης, ο Δάσκαλος, ο αυστηρός επιστήμων και πάνω απ’ όλα ένας σπουδαίος άνθρωπος.

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια το κείμενο της παρέμβασης του υπουργού Εξωτερικών, καθηγητή συνταγματικού δικαίου Γιώργου Γεραπετρίτη, στη συζήτηση της Βουλής, της Πέμπτης 15 Φεβρουαρίου 2024, για το νομοσχέδιο με αντικείμενο τα ομόφυλα ζευγάρια, που πλέον είναι νόμος του κράτους. «Το να αγνοεί το δίκαιο την πραγματικότητα», είπε ο υπουργός, «δεν είναι απλώς μια υπεκφυγή είναι η μεγαλύτερη θεσμική υποκρισία που μπορεί να υπάρξει η οποία κρατά κοινωνικές ομάδες στην αφάνεια». [Το κείμενο είναι απόσπασμα από τα Πρακτικά της Βουλής]

Α, ο Δημήτρης Φύσσας. Ο γενναίος φίλος με το ποδήλατο, που με τόλμη άφησε πίσω την παλιά ζωή του κι έχτισε μια καινούργια, κάνοντας αυτοκριτική για τη φοιτητική του ζωή και τα κνίτικα που πίστευε και υπηρέτησε στη νιότη του με ένα σπουδαίο βιβλίο, το Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος, ένα what if για την Ελλάδα που έγραψε το 2005 και απαντούσε στο ερώτημα τι θα μπορούσε να έχει συμβεί αν το 1947 η χώρα είχε μπει σε σοβιετική τροχιά.