ΣΥΡΙΖΑ

Οι μαρξιστές της παλαιάς σχολής ήταν δογματικοί και αυταρχικοί – με κύριο δείγμα την προσωπικότητα του σοβιετικού ηγέτη Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν. Όμως οι παραδοσιακοί μαρξιστές, σε αντίθεση με τους μεταμοντέρνους «διαδόχους» τους της woke κουλτούρας, είχαν ένα σεβασμό για την αντικειμενική πραγματικότητα, για τα γεγονότα. Τα αντέτειναν στη μυθοπλασία.

Ανεπαισθήτως έγινε ετούτο: μέσα σε πολυκατοικία κόκκινη, ολόλευκος εισήλθε ελέφαντας και κάθησε στρογγυλά.

Στο σημείο αυτό, να κάνω μια κοινότοπη δήλωση: αυτό που αποσυντίθεται τώρα δεν είναι το κόμμα όπως το φτιάχνει ο Στέφανος Κασσελάκης, αλλά αυτό που είχε φτιάξει ο Αλέξης Τσίπρας.

Αυτές τις μέρες η σκέψη μας είναι σε εκείνους τους διανοούμενους που τόσο πολύ είχαν ταυτιστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτούς που η άνοδος του κόμματος τους έφερε και τους ίδιους στον αφρό, σε αυτούς που όποιαν αβαρία και αν έκαναν, όποια μικρή ή μεγάλη υποχώρηση από το δέον, θαμπωμένος ο καθρέφτης τους από την αίγλη της ένταξης στην Αριστερά, δηλαδή από το μεγαλείο του ανθρώπου, πάντα τους έδειχνε ωραία ηρωικούς.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επισκέπτεται μια δημόσια υπηρεσία για να ενημερωθεί και για να ελέγξει. Αυτή είναι η κύρια αρμοδιότητά του. Όμως αυτός ειδικά ο Αρχηγός της Αξ. Αν. θέλει να ενημερωθεί χωρίς την παρουσία εκείνου που μπορεί σε βάθος να τον ενημερώσει – και, το κυριότερο, θέλει να ελέγξει δίχως την παρουσία του ελεγχομένου. Δίχως δηλαδή την παρουσία του αρμόδιου μέλους της κυβέρνησης.

(ή Η επανάληψη της ιστορίας σαν φάρσα)

Αν κάτι έχει ευτελιστεί στις εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η έννοια του «μέλους» του κόμματος.

Ο ιδρυτής, εκείνος που δημιούργησε το κόμμα, έχει γίνει το κόμμα. Δημιούργησε, με την έννοια πως έκανε αγνώριστο εκείνο που αρχικά παρέλαβε, αλλού το πελέκησε και το κουτσούρεψε, αλλού έκανε πανωσήκωμα και προσαρτήσεις: έφτιαξε ένα νέο σχήμα. Το έκανε κυβέρνηση και, παρ’ όλα τα ρεζιλεμένα αγγλικά στον Κλίντον και την αφασία στον Ομπάμα, του έδωσε και παρουσία διεθνή.

Αυτή η προνομιακή του θέση δημιουργεί μια ανωμαλία, κάνει παράδοξη την εσωκομματική δημοκρατία. Αν θελήσεις να διαφοροποιηθείς από τη γραμμή του ή και να τον αρνηθείς, ακόμα και όταν ξεκινήσεις να το κάνεις –όπως τώρα, γιατί θέλω την προεδρία σημαίνει προτείνω κάτι διαφορετικό, αλλιώς προς τι όλη αυτή η φασαρία– αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς ανοιχτά να το πεις. Εφόσον ο ιδρυτής είναι το κόμμα, το να πεις πως σε κάτι δεν έχει δίκιο, ή πως ο αρχηγισμός του βλάπτει το κόμμα, ακούγεται αντιφατικό και οιονεί προδοτικό.

Και αν τύχει η αντίθεση να τεθεί, συκοφαντικά όπως υποστηρίζεις και συνωμοσιολογικά, αρπάζεις την ευκαιρία για να κάνεις το ζήτημα νομικό, «πείτε μου που εγώ είπα ή έκανα αυτό», αφήνοντας πάλι αμνημόνευτον και ανώνυμο τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

Που, όπως συνήθως οι οικόσιτοι ελέφαντες, είναι ζήτημα πολιτικό: εδώ, όχι μόνο η διαφορά απόψεων με τον τέως πρόεδρο, αλλά κυρίως το ότι αυτός ο δημιουργός δεν έχει πάψει να μεριμνά για την πλάση του αλλά εξακολουθεί, ως deus absconditus πια, θεός κρυμμένος στην Αμερική, να την τελειοποιεί, δηλαδή να κουτσουρεύει και να προσθαφαιρεί· αυτή τη φορά εκείνο που θέλει να κοντύνει είσαι εσύ και η απήχησή σου στο κόμμα.

Όποιος  σε τέτοιες περιστάσεις επιλέγει να μείνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σιωπηλός, τη μάχη είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να την κερδίσει.

Εκλογές προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ. Να πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πρόεδρο, προσφάτως εκλεγμένο, με ποσοστό 99.5%.