web only

Ιρλανδία και Ελλάδα: παράλληλες πορείες προς την εκκοσμίκευση. Σκέψεις με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Ιρλανδία.

Η προσφορά του Λουκά Παπαδήμου. Με αφορμή την επίθεση του πρωθυπουργού κατά των "τραπεζιτών" από το διάγγελμα εχθροπάθειας της Ιθάκης. 

Η αποποίηση των ευθυνών είναι σύνηθες ελληνικό φαινόμενο. Δεν είναι δυνατόν να έχουν χαθεί 96 άνθρωποι και όλα να έχουν γίνει σωστά. Σκέψεις ένα μήνα μετά την καταστροφή.

Η σπουδαία αμερικανίδα τραγουδίστρια Αρίθα Φράνκλιν πέθανε στις 16 Αυγούστου και, όπως ήταν αναμενόμενο, την είδηση του θανάτου της ακολούθησε ποταμός δηλώσεων και σχολίων στον αμερικανικό και τον αγγλοσαξονικό κυρίως κόσμο – στον ελληνικό κόσμο τα σχόλια ήταν σημαντικά λιγότερα.

Μία δεκαετία αργότερα από την Ηλεία, από το φυσικό τέκνο εκείνης της κυβέρνησης αντικρίζουμε τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες παραλείψεις και φυσικά τις ίδιες δικαιολογίες. Ασύμμετρη απειλή, ανόθευτη συνωμοσιολογία, η εκδίκηση του Θεού, παρόμοιες προκάτ αντιδράσεις. Λες και δεν πέρασε μια μέρα. Η φρασεολογία της εθνικής ταπείνωσης είναι κοινή. Η νοοτροπία είναι ίδια. Το αποτέλεσμα ίσως χειρότερο.

Πέθανε, στις 20 Ιουλίου 2018, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σταύρος Τσακυράκης, σε ηλικία 67 ετών, από καρκίνο. Στη διάρκεια της χούντας είχε έντονη αντιδικτατορική δράση, συνελήφθη, βασανίστηκε και φυλακίστηκε. Υπήρξε γραμματέας του Ρήγα Φεραίου. Το επιστημονικό έργο του περιστράφηκε γύρω από τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, και ιδίως γύρω από το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Ήταν μέλος της επιστημονικής επιτροπής του Books’ Journal και από τους θερμότερους υποστηρικτές του εγχειρήματός μας.

Ήταν από τα πολιτιστικά γεγονότα του Ιουνίου. Το δέκατο Φεστιβάλ Λογοτεχνία Εν Αθήναις είχε περισσότερες από 70 εκδηλώσεις σε 15 χώρους πολιτισμού στην Αθήνα, την Λευκάδα και την Κρήτη. Διαλέξεις, παρουσιάσεις βιβλίων, εργαστήρια δημιουργικής γραφής, εκθέσεις ζωγραφικής, μουσικές εκδηλώσεις εκπαιδευτικά προγράμματα, προβολές ταινιών. Και κυρίως, η λογοτεχνία της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Λατινικής Αμερικής. [TBJ]

Με την ανάλυση που ακολουθεί, επιχειρώ μια πρώτη αποτίμηση της Τελικής Συμφωνίας για το Μακεδονικό που υπογράφηκε στις Πρέσπες στις 17 Ιουνίου του τρέχοντος. Εκκινώ από τα κύρια σημεία της συμφωνίας, αλλά επεκτείνομαι και σε πιο τεχνικά ζητήματα που, μέχρι σήμερα, δεν έχουν συζητηθεί επαρκώς. Επιδίωξη μου είναι να συμβάλω με τρόπο εποικοδομητικό -τώρα ιδίως που οι τόνοι πέφτουν- στο διάλογο και στη νηφάλια αξιολόγηση της συμφωνίας.

To μάθαμε κι αυτό, από τα πλέον επίσημα χείλη, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: το ΟΧΙ στο ευρωπαϊκό σχέδιο εξυγίανσης των δημοσιονομικών της Ελλάδας το 2015 σήμαινε ΝΑΙ στην Ευρώπη! 

Σήμερα η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αποτελεί ολοένα και περισσότερο συνεχή πηγή αμφισβήτησης και απογοήτευσης. Οι σύνθετες, εδραιωμένες και διασυνδεμένες κρίσεις (τραπεζική, δημοσιονομική, αναπτυξιακή/επενδυτική, θεσμική, κοινωνική, δημογραφική, πολιτική) έχουν δημιουργήσει μια κρίση εμπιστοσύνης που όλο και περισσότερο υπονομεύει τη θέση της και το μέλλον της.