Ουκρανία

Βρισκόμαστε στα 1827, στο Μωριά, Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ο τουρκοαιγύπτιος στρατηγός Ιμπραήμ έχει σχεδόν σβήσει κάθε εστία αμφισβήτησης της εξουσίας του Σουλτάνου από κάτι ξυπόλητους που, αδιαφορώντας για την ευθύνη που αναλάμβαναν έναντι της διεθνούς ευταξίας, δήλωναν «λαός» και «έθνος».

«Οι Αμερικανοί προκάλεσαν τον Πούτιν. Βάζουν την Ουκρανία να ζητήσει ένταξη στο ΝΑΤΟ, τι να κάνει και ο πασών των Ρωσιών, να μην αντιδράσει;»

Το παραπάνω είναι το συριζαϊκό αφήγημα. Πόσο καλό! Πόσο σοσιαλιστικά επιστημονικό! Πόσο βούτσειο, βίτσειο και γιαννοΜήλιο μαζί.

Ας αρχίσουμε από τα καλά νέα. Η δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία δεν έφθασε ώς εδώ  για να πέσει από έναν μικρομεσαίο KGBίτη. 

Με στολές καμουφλάζ μπροστά σε σακιά με άμμο, έξω από το κτίριο της όπερας της Οδησσού, πέντε μέλη της μπάντας του ουκρανικού Ναυτικού έπαιξαν, στις 8 Μαρτίου, με τα πνευστά τους το πασίγνωστο τραγούδι του Αμερικανού Μπόμπι Μακ Φέριν, “Don’t worry, be happy”. Τι δουλειά είχαν πανύψηλοι ξανθοί Ουκρανοί να παίζουν αμερικανικό φάνκυ και τζαζ του μαύρου Μακ Φέριν; Γιατί δεν το έριξαν στο μινόρε με μπαλαλάικες, που εκφράζουν τόσο καλύτερα τον πόνο της μεγάλης σλαβικής ψυχής; Πού ακούστηκε, μεσούντος του πολέμου, να παίζουν  εύθυμα τραγούδια που υμνούν τη ζωή, αντί για πένθιμα εμβατήρια που συνοδεύουν το ξόδι των ανθρώπων; 

Οι Ουκρανοί προφανώς παίζουν και ακούν τη μουσική που τους αρέσει.  Είναι ελεύθεροι να την επιλέξουν, χωρίς να τους την υποδείξει κανείς. Βέβαια, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα, την επιλογή τους την πληρώνουν ακριβά - με επιθετικό πόλεμο εναντίον τους από τη Ρωσία. 

Μπορούν ωστόσο να παρηγορηθούν. Τη Δευτέρα 14 Μαρτίου στην  Αθήνα οργανώνεται αντιπολεμική συναυλία στο Σύνταγμα και, μέχρι στιγμής, έχει ανακοινωθεί ότι θα συμμετάσχει, μαζί με άλλους καλλιτέχνες, η τραγουδίστρια Νατάσα Μποφίλιου, η οποία έχει «ολιστική» άποψη κατά του πολέμου. Ο πόλεμος είναι κακό πράγμα, πώς να το κάνουμε! Αν μάλιστα είναι και «ιμπεριαλιστικός», όπως όλοι οι πόλεμοι, τόσο πιο δυνατά τον αποκηρύσσουμε. Είμαστε «μαζί με τους λαούς». 

Και εγώ είμαι γενικά «με τους λαούς», αλλά στην προκειμένη περίπτωση με τον ουκρανικό λαό και με όσους Ρωσους δεν στηρίζουν τη δικτατορία του Πούτιν. Είμαι επίσης με τους μουσικούς που πήραν θέση στο πλευρό των Ουκρανών, από την Αμερικανίδα Πάτι Σμιθ, που σε συναυλία της τραγούδησε τον ουκρανικό εθνικό ύμνο στα αγγλικά, και όσους ακύρωσαν τις συναυλίες τους στη Ρωσία, τους Αμερικανούς Green Day, τον δικό μας (Αυστραλό) «Νικόλα» Κέιβ και τους Bad Seeds, τον Αμερικανό Ίγκυ Ποπ, τους εγγλέζους «μεταλάδες» Iron Maiden, τον 30χρονο σταρ της βρετανικής ποπ Λούι Τόμλινσον, τους αμερικανούς «φονιάδες» Killers, τους Σκωτσέζους Franz Ferdinand (με επικεφαλής το ελληνόπουλο Άλεξ Καπράνος).

Kαλά καταλάβατε, είμαι ιμπρεσάριος όλων αυτών των μουσικών και τους υπηρετώ, όπως υπηρετώ -κατά την Μποφίλιου- τον «μακκαρθισμό φυλλάδων», όπως είναι η επιθεώρηση The  Books’ Journal, γνωστή ως μίσθαρνο όργανο του ΝΑΤΟ, των Αμερικανών και των εχθρών του Τσαϊκόσφκι.   

Το πρόσωπο που γνωρίζει ο Νίκος Κοτζιάς και συναντάται με τη Χρυσή Αυγή

Το κείμενο του Δημήτρη Π. Τριανταφυλλίδη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο τεύχος #52 του Books’ Journal (Φεβρουάριος 2015), το πρώτο τεύχος με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αναφερόταν στην επίσκεψη στην Ελλάδα, σε ανύποπτο χρόνο, του Αλεξάντρ Ντούγκιν, και στη διάλεξη που έδωσε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, σε μάθημα του Νίκο Κοτζιά, ήδη υπουργού Εξωτερικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η ιδεολογική και πολιτική σχέση του οποίου με τον Ντούγκιν, ιδεολογικό εκφραστή του Πούτιν, ακόμα παραμένει μυστηριώδης. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο εκείνο, επειδή αυτές τις ημέρες θα ακούσουμε συχνά το όνομα αυτού του ανθρώπου (ιδεολογικά συγγενούς με τον περίφημο Μαλοφέγεφ που προσπαθούσε να φτιάξει τηλεόραση που να προβάλει τη ρωσική οπτική με τον Κώστα Βαξεβάνη), εκτός των άλλων θεωρητικού του ρωσικού αντιδυτικισμού και της υπονόμευσης του δημοκρατικού μοντέλου του δυτικού κόσμου.

Τα ράφια των φαρμακείων της Δύσης έχουν αδειάσει από χάπια ιωδίου τις τελευταίες μέρες. Όλοι τρέχουν να τα προμηθευτούν για να προστατευτούν από έναν πιθανό πυρηνικό πόλεμο. Όμως πληρώνουν ιώδιο και αγοράζουν ασπιρίνη: το ιώδιο είναι για τον πυρηνικό πόλεμο ότι είναι η ασπιρίνη για τον καρκίνο.

Ας κάνει ό,τι θέλει ο Χίτλερ, δεν θα μας παρασύρει εμάς σε ψεύτικες συγκρούσεις. Είμαστε κομμουνιστές εμείς, εμείς έχουμε θεωρία, δεν πάμε όπου να ναι σαν τίποτε τυφλοί οπαδοί. Δεν θέλουμε εμείς ανάμειξη, εμείς κοιτάμε τη δουλειά μας, την ταξική πάλη (τον καιρό του Ρίμπεντροπ - Μολότωφ).

Βάλετε «Πούτιν» στη θέση του «Χίτλερ» και στη θέση τού «κομμουνιστές» κρατήστε το ίδιο, ή βάλετε «Χρυσαυγίτες, ή «Ξανθογενικοί», ή ό,τι όμοιο. Θα χρειαστούν και κάποιες οριακές παρεμβάσεις στο σκεπτικό.