web only

Πριν από μερικές εβδομάδες, επιχειρήσαμε μια γενική προσέγγιση του ζητήματος της εσωτερικής αποσταθεροποίησης και της σχέσης της με τα εθνικά συμφέροντα (https://booksjournal.gr/gnomes/5972-esoteriki-apostatheropoiisi-kai-ethnika-symferonta). Στο σημερινό κείμενο επανερχόμαστε, εστιάζοντας αποκλειστικά στην ελληνική πολιτική σκηνή και στη διαχρονική λογική που διαμορφώνει αυτή τη συζήτηση.

Διάλογος για τη βία, την αλήθεια και το όριο του διαλόγου ανάμεσα στον Ξενοφώντα Α. Μπρουντζάκη και την Τεχνητή Νοημοσύνη

Γνωστοί και μη εξαιρεταίοι οι βιβλικοί Γραμματείς και Φαρισαίοι, και μέρες που είναι τι πιο φυσικό να μας έρχονται στο νου τέτοιες συμπεριφορές, διαβάζοντας για τους πολιτικούς οι οποίοι ως σύγχρονοι γραμματείς και φαρισαίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους από αγανάκτηση για την καταστροφή της δημοκρατίας μας εκ μέρους της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, λόγω των τριών δικογραφιών της Ευρωπαίας Εισαγγελέα που πρόσφατα απεστάλησαν στη Βουλή.

Γιατί οι μελλοντικές εγγυήσεις ασφάλειας για την Ουκρανία αποτελούν ένα κρίσιμο αλλά δευτερεύον ζήτημα

Δύο ειδήσεις σχεδόν ταυτόχρονες, στην ίδια γεωγραφία, στην επικράτεια του Ιράν. Κι όμως, ανήκουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την αξία της ζωής.

Σε μια περίοδο διεθνών εντάσεων και ενεργών πολεμικών συγκρούσεων, η εσωτερική συνοχή κάθε χώρας αποτελεί βασικό όρο εθνικής στρατηγικής. Το εσωτερικό μέτωπο συγκροτείται ως θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται η ικανότητα μιας χώρας να αντιμετωπίζει εξωτερικούς κινδύνους και να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της.

The Books’ Journal Notebook: Κομψά και πρακτικά σημειωματάρια για σημειώσεις, σκέψεις και ιδέες, κατάλληλο για μελέτη, εργασία και καθημερινή χρήση, ετοιμάστηκαν και κυκλοφορούν από τα γραφεία του περιοδικού μας και από επιλεγμένα βιβλιοπωλεία. 

Τα τελευταία χρόνια αναδύθηκε  στη χώρα ένα παράξενο ανθρωπολογικό είδος: οι «αναξιοποίητοι της ιστορίας».

Πρόκειται για συμπολίτες μας  που τιμήθηκαν με υψηλές θέσεις στον δημόσιο βίο. Οι οποίοι όμως, αφού εισέπραξαν όλες τις τιμές της εξουσίας, μόλις αφυπηρέτησαν, συμπεριφέρονται ωσάν η «Θεία Πρόνοια» να όρισε  το αντίθετο: ότι πρέπει να βρίσκονται μονίμως σε ανώτερα και ανώτατα πολιτικά και πολιτειακά αξιώματα.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι, πριν παρακολουθήσω το ντοκιμαντέρ του Αλεξη Παπαχελά για τη 17 Νοέμβρη, κατέκρινα σκληρά την επιλογή του να δώσει βήμα λόγου, στον Δημήτρη Κουφοντίνα, τον «αρχιεκτελεστή» της οργάνωσης, τον επονομαζόμενο και «φαρμακοχέρη». Τώρα όμως, που το είδα, συνειδητοποιώ ότι έκανα λάθος.

Η στάση της ελληνικής Αριστεράς απέναντι στο κράτος και την ασφάλεια αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της πολιτικής της ταυτότητας. Από τον Μεσοπόλεμο έως σήμερα, η ελληνική Αριστερά τείνει να αντιμετωπίζει το κράτος όχι πρωτίστως ως μηχανισμό προστασίας της εθνικής κυριαρχίας αλλά ως πεδίο κοινωνικών συσχετισμών και ταξικών αντιθέσεων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια της ασφάλειας αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο από εκείνο που κυριαρχεί στην παραδοσιακή κρατική στρατηγική.