web only

Ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προκάλεσε «πολιτικό σεισμό» με τις πρόσφατες δηλώσεις του για τα γεγονότα του 1922. Για πρώτη φορά,  επισήμως και δημόσια, ένας τόσο υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Κρεμλίνου παραδέχτηκε όχι απλά την ιστορική αλήθεια, αλλά την ενεργό συμμετοχή της Σοβιετικής Ρωσίας στην ενίσχυση του στρατού του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Όχι ότι δεν το γνωρίζαμε ή ότι εκπλαγήκαμε...

Θα θυμάστε την ταινία La vita è bella στην οποία ο Ρομπέρτο Μπενίνι υποδυόταν έναν Ιταλοεβραίο, που όταν αυτός και ο μικρός του γιος μεταφέρθηκαν σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης χρησιμοποίησε τη φαντασία του για να πείσει το παιδί του ότι η φρικτή πραγματικότητα που τους περιέβαλε δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι;

Στις 27 Ιανουαρίου 2026, στην Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος, για την οποία έγινε εκδήλωση στον Ελληνικό Κόσμο της οδού Πειραιώς, κεντρικός ομιλητής ήταν ο εκδότης του Books' Journal, Ηλίας Κανέλλης. Δημοσιεύουμε σήμερα την ομιλία του.

Λίγα χρόνια πριν, η εικόνα ενός βρετανού πρωθυπουργού στο Πεκίνο θα τροφοδοτούσε εύκολα αφηγήσεις για «γέφυρες» ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή, για «χρυσές εποχές» επενδύσεων και για μια Βρετανία ικανή «να παίζει πάνω από το βάρος της». Σήμερα, η ίδια εικόνα λειτουργεί πιο πολύ ως υπενθύμιση του πόσο έχουν στενέψει τα περιθώρια ελιγμών.

Γενική παραδοχή είναι, πως  η  Αντιπολίτευση στην Ελλάδα πάσχει, κατακερματισμένη  σε μικρά αριστερά και δεξιά κόμματα και από το ΠΑΣΟΚ.

Πριν καμιά δεκαριά χρόνια βρέθηκα σε χωριό της ορεινής Αρκαδίας. Τη χρονιά εκείνη η παραγωγή κάστανων ήταν στα κάτω της. Κυκλοφορούσε η φήμη ότι ευθυνόταν κάποιος ιός που κατασκεύασαν, ποιοι άλλοι, οι Αμερικάνοι για να πλήξουν την παραγωγή κάστανων της Αρκαδίας! Τι κι αν εξηγούσα στους αγρότες της παρέας ότι η επιστήμη δεν έχει τη γνώση να σχεδιάσει ιούς με προβλέψιμες ιδιότητες. Τι κι αν τους εξηγούσα ότι ακόμη και αν μπορούσαμε να το κάνουμε οι δαπάνες θα ήταν τεράστιες με μη προφανές όφελος. Τι κι αν δεν ήταν σαφές στο μυαλό τους για ποιο λόγο έκαναν κάτι τέτοιο οι Αμερικάνοι. Η πεποίθησή τους για τον κατασκευασμένο ιό παρέμενε ακλόνητη. Και βεβαίως το γεγονός ότι ασχολούμαι επαγγελματικά με τη βιολογία και την έρευνα, τους άφηνε παγερά αδιάφορους. Εκνευρίστηκα, θύμωσα, μου χάλασε η διάθεση. Λάθος, μέγα λάθος!

Γιατί μισεί τόσο πολύ την Ευρώπη ο Ντόναλντ Τραμπ; Γιατί την αντιμετωπίζει με τέτοια περιφρόνηση και εχθρότητα;

Η Μαρία Καρυστιανού, τραγική μητέρα θύματος του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών και —κατά πολλούς— ανερχόμενη πολιτικός της αναπαλαιωμένης καθαρσης, έφερε ξανά στο προσκήνιο το θέμα των αμβλώσεων. Ένα θέμα που, νομικά και κοινωνικά, έχει επιλυθεί στην Ελλάδα εδώ και περίπου 40 χρόνια. Τότε δεν υπήρχαν social media. Υπήρχε δημόσια σφαίρα με φίλτρα, με εφημερίδες, με χρόνους ωρίμανσης και δημόσιο διάλογο στη Βουλή.

Ενώ πολλά έχουν γραφεί για τη στάση ξένων πολιτικών απέναντι στη χώρα μας και το λαό της κατά την περίοδο των μνημονίων, λίγα έχουν γίνει γνωστά για το πώς είδαν και, κυρίως, τι έκαναν κάποιοι ξένοι επιστήμονες για να μην καταστραφεί τότε η επιστημονική έρευνα στην Ελλάδα.^[1]

Οι προβλέψεις του νόμου που  ρυθμίζουν την ευθύνη και τη φροντίδα των παιδιών έναν μόνο σκοπό υπηρετούν: την προστασία του συμφέροντος της –κατά νόμον– «αυτού Μεγαλειότητος» του ανηλίκου.  Όπου το «συμφέρον του ανηλίκου» εκλαμβάνεται με  όλες τις νοητές μορφές: ηθικές, ψυχικές, ψυχαγωγικές, εκπαιδευτικές, κοινωνικές και οικονομικές.