Γιώργος Θυφρονίτης

Αν με ρωτήσετε ποιο θεωρώ ότι είναι το κύριο πολιτικό χαρακτηριστικό της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, που τη διαφοροποιεί από τις άλλες φιλελεύθερες δημοκρατίες, χωρίς δεύτερη σκέψη θα απαντούσα ότι είναι η εγκατεστημένη παραβατικότητα διαφόρων ομάδων δικαιωματιστών και «κοινωνικών αγωνιστών», συνεπικουρούμενη από κυβερνητική ανοχή. Οι παραβάτες, που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν την πλειοψηφία κάποιας κοινωνικής ομάδας (φοιτητές, αγρότες, μαθητές κ.ά.), καθαγιάζονται ως «αγωνιστές» και οι απαιτήσεις/διεκδικήσεις τους, όσο παράλογες κι αν είναι, χαρακτηρίζονται «δίκαια αιτήματα», ενώ η εκάστοτε κυβέρνηση δεν τα εκπληρώνει ως άτεγκτη, ανάλγητη και πουλημένη σε ιδιώτες.

Στο ψήφισμα του αγροτικού και κτηνοτροφικού συλλαλητηρίου της 11ης Νοεμβρίου, μεταξύ των άλλων αιτημάτων που το συντονιστικό διαβίβασε στον υπουργό, διαβάζουμε: «Άμεση καταβολή των ενισχύσεων και αποζημιώσεων (1,2 δισ. ευρώ) που εκκρεμούν σε ΟΠΕΚΕΠΕ και ΕΛΓΑ […] - Τα προβλήματα λειτουργίας, ειδικά στον ΟΠΕΚΕΠΕ, εξοντώνουν κυριολεκτικά τους αγρότες…».