Κύριε Μιχαλολιάκο, πείτε μου, με το χέρι στην καρδιά

Και το ερώτημα που του θέτει, έχει άλλο σκοπό από το να υπονοήσει ότι αυτό το εμπάργκο, αυτή η άρνηση των υπόλοιπων μέσων ενημέρωσης να δώσουν βήμα στους υπόδικους πρώην βουλευτές της ΧΑ, έχει τελικά το αντίστροφο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα – και άρα είναι αυτός, ο Νίκος Χατζηνικολάου, εκείνος που υπερασπίζεται τη δημοκρατία στον τόπο;  Την ίδια στιγμή, όμως, πολύ χαριτωμένα του ζητάει να μην απαντήσει σαν «πολιτικάντης», αναγνωρίζοντάς έτσι σε αυτόν έναν πολιτικό – και όχι έναν κατηγορούμενο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Για τον διευθυντή της Real News, η Χρυσή Αυγή είναι ένα ακόμη κόμμα, όπως θα επιμείνει αμέσως μετά, σημειώνοντας: «όμως η εικόνα ενός πολιτικού κόμματος το οποίο τα άλλα κόμματα αποκλείουν, του δίνει έναν αντισυστημικό αέρα, να το πω έτσι…». Με αυτή τη φράση, ο Χατζηνικολάου, όχι μόνο επανατοθετεί τη Χρυσή Αυγή και τον αρχηγό της στο κάδρο των νόμιμων κοινοβουλευτικών κομμάτων, αλλά ενισχύει και εκείνο ακριβώς το προφίλ που έχει υιοθετήσει η ΧΑ προκειμένου να αποσπάσει τις ψήφους των απογοητευμένων πολιτών. Σε μια πολιτική κουλτούρα όπου ο αντισυστημισμός όχι μόνο δεν θεωρείται εχθρικός προς την δημοκρατία, αλλά εγγύηση ανεξαρτησίας και αντισυμβατικότητας, ο Νίκος Χατζηνικολάου αβαντάρει την ΧΑ παρουσιάζοντάς την ούτε λίγο ούτε πολύ σαν έναν outsider του πολιτικού συστήματος. Και εάν το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι σε αυτήν την ιστορική στιγμή απαξιωμένο, τότε τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το μοναδικό κόμμα που έχει μπει στο περιθώριο;

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος κατηγορείται για ένταξη και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση – αλλά ο δημοσιογράφος που του παίρνει συνέντευξη σε καμία στιγμή δεν φροντίζει να το θυμίσει στους ακροατές του. Ωστόσο, εφ’ όσον δεν θα μπορούσε να το παρακάμψει, αναφέρεται στο γεγονός κάνοντας λόγο για τη «δικαστική περιπέτεια» του αρχηγού της ΧΑ: «Τώρα εσείς, έχετε, αντιμετωπίζετε πολιτικά και τη δικαστική περιπέτεια […] Και θέλω να ρωτήσω δύο πράγματα: Πρώτον αν η δικαστική περιπέτεια θα έπρεπε ήδη να έχει ολοκληρωθεί…» Σε αυτό το σημείο ο Μιχαλολιάκος τον διακόπτει, προτού ο Χατζηνικολάου επανέλθει, για να τον ρωτήσει αν αισθάνεται «πολιτικός όμηρος με τη δίκη αυτή; Ότι κρατούν την ΧΑ σε ομηρία;» Θα έλεγε κανείς ότι όχι μόνο του υποβάλλει την απάντηση, αλλά και αφήνει περιθώρια να ερμηνεύσουμε το κατηγορητήριο κατά της ΧΑ ως πολιτική δίωξη.  Πράγμα που, όπως είναι αναμενόμενο, διατρανώνει ο αρχηγός της. Εκείνο που θα θέλαμε να ρωτήσουμε εμείς τον Νίκο Χατζηνικολάου είναι σε ποιους αναφέρεται ο ίδιος όταν λέει «σας κρατούν»  – ποιοί είναι, λοιπόν, αυτοί που τον «κρατούν»; Μπορεί να είναι σύσσωμο το πολιτικό σύστημα; Αλλά, από την άλλη, ας μην του υποβάλλουμε την απάντηση.

Όταν λίγα δευτερόλεπτα αργότερα η συζήτηση θα στραφεί στη σημερινή επέτειο, ο κ.Χατζηνικολάου, θα αναρωτηθεί πρωτίστως κατά πόσο ο υπόδικος συνομιλητής του έχει κάνει αυτοκριτική: «έχετε κάνει κάποια αυτοκριτική ως κόμμα και εσείς ως αρχηγός του κόμματος, σε σχέση με την τακτική που ακολουθούσατε στο παρελθόν –θέλω να πω, σήμερα είναι η μαύρη επέτειος του θανάτου του Φύσσα, όπως μαύρη επέτειο θεωρώ εγώ και την επόμενη, με το θάνατο των δύο νεαρών της ΧΑ. Χάθηκαν τρεις ζωές και αυτό είναι πολύ άσχημο, είναι μεγάλο κρίμα». Προφανώς δεν είναι αρκετά άσχημο ώστε να χρησιμοποιήσει ο δημοσιογράφος τον όρο δολοφονία. Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε. Παρεμπιπτόντως, κάνοντας στην ίδια πρόταση μνεία της δολοφονίας των δύο μελών της Χρυσής Αυγής, ο κ. Χατζηνικολάου δίνει έντονα την εντύπωση ότι επιχειρεί με κάποιο διεστραμμένο τρόπο να αποδώσει δικαιοσύνη: χάθηκε η ζωή ενός πολιτικού αντιπάλου της ΧΑ, αλλά εντάξει, ας αναγνωρίσουμε ότι και από την άλλη πλευρά υπήρξαν θύματα.

Ο Παύλος Φύσσας, πάντως, δεν ανήκε σε κάποια ομάδα κρούσης ούτε καν σε κάποιο κόμμα ή πολιτική οργάνωση – πολύ περισσότερο δεν ήταν κάποιο παιδί που έμπλεξε σε καυγά, όπως θα υπονοήσει αμέσως μετά ο κ. Χατζηνικολάου:  «με αφορμή αυτή τη δίκη και την ταλαιπωρία που περάσατε εσείς –βρεθήκατε προφυλακισμένος για αρκετούς μήνες και φαντάζομαι ότι αυτή ήταν μια από τις πιο δύσκολες εμπειρίες για εσάς– υπό το φως αυτής της ταλαιπωρίας, έχετε κάνει κάποια αυτοκριτική για την τακτική[…] θέλω να πω, μήπως το να συμπλέκονται παιδιά στους δρόμους, το να γίνονται επεισόδια ανάμεσα σε μέλη της ΧΑ –θυμάστε εκεί στη λαϊκή αγορά ή την άλλη φορά με τους μετανάστες κλπ–, μήπως όλα αυτά κάποια στιγμή γίνονται επικίνδυνα; Μήπως μπορεί να οδηγήσουν και στο να χαθούν ανθρώπινες ζωές;”

Η επιλογή του δημοσιογράφου να απευθύνεται στον αρχηγό της ΧΑ σαν να έχει απεναντί του τον διευθυντή σχολείου, είναι κάτι που δυσκολεύεται κανείς να κατανοήσει, αλλά αυτό που χωρίς αμφιβολία επιχειρεί είναι η διαστρέβλωση της πρόσφατης ιστορίας μας.  Είναι παράδοξη η οπτική του Νίκου Χατζηνικολάου για γεγονότα που παραμένουν νωπά στη συλλογική μνήμη: Ο Παύλος Φύσσας ήταν ένα παιδί που έμπλεξε σε επεισόδια, ενώ ο εκφοβισμός μικροπωλητών, οι τραμπουκισμοί και οι ζημιές στις περιουσίες τους από ομάδες στις οποίες πρωτοστατούσαν βουλευτές της ΧΑ στη Ραφήνα και το Μεσολόγγι ήταν απλώς επεισόδια στις λαϊκές αγορές. Μήπως όλα αυτά μπορεί να είναι επικίνδυνα, ρωτάει αθώα τον αρχηγό της οργάνωσης ο δημοσιογράφος. Και εάν του έλεγε ναι ή όχι, τι θα κερδίζαμε σε ενημέρωση; Η ανάγκη, δε, του κ. Χατζηνικολάου να μάθει αν ο Μιχαλολιάκος έχει κάνει αυτοκριτική, γιατί μας ενδιαφέρει εφ’ όσον δεν είμαστε ψυχαναλυτές ή εξομολόγοι του; Τι άλλο σκοπό μπορεί να έχει από το να τον βοηθήσει, ενδεχομένως, να παραδεχτεί κάποια λάθη «του παρελθόντος» και έτσι να αναδυθεί σαν αναβαπτισμένος και νομιμόφρων πολίτης και πολιτικός αρχηγός;

Όσο για την περιγραφή της προφυλάκισης του κατηγορούμενου για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση ως μια «δικαστική περιπέτεια», η οποία όπως φαντάζεται ο ερωτών θα πρέπει να ήταν μια πολύ δύσκολη εμπειρία, άλλο στόχο από το να εκμαιεύσει τη συμπάθεια των ακροατών δεν μοιάζει να έχει. Ειδικά τη στιγμή που επίμονα αποφεύγεται κάθε αναφορά στις πολύ κρίσιμες λεπτομέρειες αυτής της περιπέτειας. Ή μήπως επεδίωκε να τον καλοπιάσει, για να του μιλήσει ανοιχτά; Να τον καθοδηγήσει, ίσως, για να βγάλει κάτι που φαντάζεται ότι θα θεωρηθεί “λαυράκι”; Μπορεί να είναι, εφ’ όσον επισημαίνει (ξανά), ότι «στην όλη υπόθεση αυτή τη δικαστική θα πρέπει να γνωρίζετε ότι υπάρχει έντονο πολιτικό χρώμα και έντονες πολιτικές παρεμβάσεις». 

Ποιες είναι αυτές οι παρεμβάσεις στις οποίες αναφέρεται ο Χατζηνικολάου; Υπήρξαν παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης; Εφ’ όσον τις γνωρίζει και τις επικαλείται –δίνοντας μια θαυμάσια πάσα στον συνομιλητή του– θα απαιτούσε κανείς να μιλήσει συγκεκριμένα. Αυτή δεν είναι η δουλειά του; Αλλά δεν θέλει να μπει εκείνος στον ρόλο του ρεπόρτερ που θα κάνει αποκαλύψεις – προτιμά να δώσει βήμα στον Μιχαλολιάκο για να μοιραστεί με εμάς τους ισχυρισμούς του. «Θεωρείτε ότι σας τη στήσανε, κύριε Μιχαλολιάκο;», θα τον ρωτήσει. Το ποιες ήταν οι προθέσεις του Νίκου Χατζηνικολάου όταν ζήτησε και έκανε αυτήν τη συνέντευξη μπορούμε μόνο να εικάσουμε. Αυτό, όμως, ας δεχτούμε ότι δεν μας αφορά, όσο μας αφορά ο τρόπος που διατυπώθηκαν τα ερωτήματα και το κατά πόσο γίναμε σοφότεροι παρακολουθώντας αυτή τη συνομιλία, τρεις ημέρες πριν από τις εθνικές εκλογές.

Ας κρατήσουμε μια απορία για το τέλος: Ο Νίκος Χατζηνικολάου, δίνοντας υποτίθεται διαπιστευτήρια έγκριτου και ενημερωμένου ρεπόρτερ, ρωτάει τον συνομιλητή του εάν είναι θαυμαστής του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου και εάν η οργάνωση της οποίας ηγείται έχει πρότυπο τους εθνικοσιαλιστές του Τρίτου Ράιχ. Ο άλλος το αρνείται. Ο ρεπόρτερ επιμένει, λέγοντάς του ότι έχει μπροστά του πειστήρια – κείμενα δικά του και των στενών συνεργατών του, φωτογραφίες με σβάστικες, το τατουάζ του Κασιδιάρη… Ο Μιχαλολιάκος επιμένει στις αρνήσεις του. Και η απορία μας είναι: Εφ’ όσον έχει όλα τα αποδεικτικά στοιχεία ο Νίκος Χατζηνικολάου, γιατί θέτει αυτά τα ερωτήματα; Όταν ήδη γνωρίζεις κάτι με βεβαιότητα, όταν έχεις όλα τα στοιχεία, γιατί επιμένεις στο ερώτημα; Εσύ δεν ήσουν εκείνος που τον παρακάλεσες να σου μιλήσει με το χέρι στην καρδιά;