Στήλες

Ήρθα να γράψω το Ημερολόγιο, είχα ένα θέμα στο μυαλό μου, και καλό μάλιστα, αλλά έπεσα πάνω σ’ αυτό: «Χρειαζόμαστε επειγόντως να οργανώσουμε νηφάλια τη συζήτηση για ένα σχέδιο παρατεταμένης λαϊκής αντίστασης, ένα σχέδιο που θα ενισχυθεί από το συντονισμό με τους αγώνες των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών, ένα σχέδιο νίκης των δυνάμεων της εργασίας και της νεολαίας. Στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης δεν μπορούμε να φοβηθούμε κανένα ερώτημα είτε σε ό,τι αφορά μία οργανωμένη και σχεδιασμένη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα,  είτε σε ό,τι αφορά τους ελιγμούς μέσα στην υφιστάμενη Ευρώπη, είτε ακόμα και για το αν είναι εφικτό  και με ποιo τρόπο να κάνει αριστερή πολιτική μια κυβέρνηση μέσα στο σημερινό παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης», και δεν θυμάμαι καν τι ήθελα να πω. Είναι από την ανακοίνωση των «53» (στελέχη, λέει, της «αριστερής προεδρικής πλειοψηφίας», ό,τ ι διάολο και αν σημαίνει αυτό) του ΣΥΡΙΖΑ. [§] Οπότε, επειδή frankly, my dear, I don't give a damn και καθώς tomorrow is another day, επιλέγω να κοιμηθώ παίρνοντας στο κρεβάτι το αστυνομικό μου. 

Η νίκη. Κανείς μπορεί πλέον να κάνει ανάληψη 420 ευρώ εβδομαδιαίως, μαθαίνουμε, οποιαδήποτε ημέρα μεταξύ Δευτέρας και Παρασκευής. Και όταν λέμε να κάνει ανάληψη 420 ευρώ, εννοούμε να τα σηκώσει όλα μαζί, και τα 420, όχι εξήντα-εξήντα όπως ίσχυε μέχρι πρότινος. Μεγάλη υπόθεση. Μία τρανή, στ’ αλήθεια, κατάκτηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, της ελληνικής οικονομίας, κάτω από τη στιβαρή καθοδήγηση της εθνοσωτηρίου κυβερνήσεώς μας. Κόντρα σε κάθε προγνωστικό, αντιμέτωπη με την κακογλωσσιά και την καταλαλιά του κόσμου, η εθνοσωτήριος παλεύει, πέφτει, σηκώνεται — και συνεχίζει τη μάχη. Για το Λαό. Για την Πατρίδα. Για τη σημαία. [§] Η ήττα. Σε άλλα νέα, σύμπασα η κοινή γνώμη φρύαξε από την αποφυλάκιση του φρικτού Παπαγεωργόπουλου, που αντί να σαπίσει ισοβίως στη φυλακή εκμεταλλεύτηκε ένα φρεσκοανοιγμένο παραθυράκι του νόμου, προφασίστηκε —αίσχος!— ανήκεστο βλάβη υγείας, αναπηρία, ψυχική νόσο κλπ. κλπ., και προχωρά (άκουσον, άκουσον!) ελεύθερος στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτή την ίδια πόλη που ρήμαξε με τις απατεωνιές του, για να αρχίσει να τρώει τα 15 εκατομμύρια που έκλεψε. Ουαί, ουαί, φωνάζει ο Λαός μας, κρίμα που δεν έχουμε θανατική καταδίκη, έπρεπε να τον είχαν τουφεκίσει, έστω και χωρίς στοιχεία, δεν μας νοιάζουν τα στοιχεία, έπρεπε να τον είχαν τουφεκίσει με αποχρώσες ενδείξεις στο Επταπύργιο, αυτός που του ’ριξαν τα πρώην ισόβια, να δει αυτός. Ευκαιρία λοιπόν: να επανέλθει η θανατική ποινή, γιατί αλλιώς κάτι τέτοιοι βρίσκουν πατήματα και βγαίνουν από τις φυλακές. Τουφέκι. Τουφέκι! [§] Η αλήθεια. Γράφει η Ειρήνη Αγαπιδάκη στο Facebook: [§] Η διάψευση δεν έχει τέλος. Είμαι 36 χρονών. Όλες μου οι σπουδές έγιναν σε Ελληνικά ΑΕΙ. Δουλεύω από μικρή. Ό,τι έχω καταφέρει στη ζωή μου, το χρωστώ στα χέρια μου που συνεχίζουν όταν το μυαλό αδειάζει. «Γνωστούς» δεν είχα ποτέ, μόνο λίγη τύχη, όταν τη χρειάστηκα. Αυτήν και τον κόπο μου. Κι είμαι τυχερή. Δε μπορούσα ποτέ να φανταστώ πόσο θα μου άρεσε, πόσο θα αγαπούσα αυτό που κάνω. [...] Έμεινα εδώ από επιλογή. Πίστευα ότι, παρά τις δυσκολίες, πρέπει, μπορούμε να μείνουμε και να ενισχύσουμε τον τομέα της έρευνας και της εκπαίδευσης. Πόνταρα όλη μου τη δύναμη, τον μόχθο και την παραγωγικότητα στους λίγους ανθρώπους που υπήρχαν ήδη στα Ελληνικά ΑΕΙ και ήταν αυτοί που πάντα έκαναν τη διαφορά. Θεώρησα ότι, σιγά-σιγά, μπορούμε να καταφέρουμε να γίνουμε περισσότεροι από τους λιγότερους. Αισθανόμουν ότι αυτή η χώρα μού έδωσε και ήθελα κι εγώ να δώσω κάτι πίσω. Από προσωπικό συμφέρον. Για να νιώσω «καλά», «πλήρης». Ίσως επειδή η εκπαίδευση έδωσε σε μένα τόσες ευκαιρίες. Από το 2009 μέχρι πριν από λίγους μήνες, διάνυσα την πιο παραγωγική μου περίοδο μέχρι τώρα. Σε κάθε εμπόδιο, πείσμωνα. Μαζί με τους λίγους. Όσα εμπόδια μας έβαζε ο ΕΛΚΕ, τόσες λύσεις βρίσκαμε για να καταφέρουμε να κρατήσουμε τα ερευνητικά προγράμματα σε ορθή τροχιά. Ανοησίες. Ποια ορθή τροχιά; Για την ύπαρξή τους παλεύαμε. Πόσες ιστορίες δεν μοιράστηκα με συναδέλφους που έκαναν ακριβώς το ίδιο. Υπήρχαν (υπάρχουν) Καθηγητές που είχαν μείνει χωρίς αντιδραστήρια επειδή η απαράμιλλη γραφειοκρατία του ΕΛΚΕ δεν έδινε το «πράσινο φως». Έτσι, ερχόταν το deadline για τα παραδοτέα κι ακόμη περίμεναν το «χαρτί» για τα αντιδραστήρια. Ήταν κι άλλοι που αντί να αναζητούν ήδη το επόμενο project και να κάνουν διεθνείς συνεργασίες, ξενυχτούσαν πάνω από τα εξελάκια κι έβρισκαν τους πλέον καινοφανείς τρόπους για να καταφέρουν να κάνουν τη δουλειά τους. Ποιος ΕΛΚΕ, εδώ που τα λέμε… Ληστεία σκέτη τα Υπουργεία Παιδείας. Από πού να το πιάσεις. [...] Κάθε μέρα στη δουλειά με την ψυχή στο στόμα και την αγωνία για το αυτονόητο. Στα συνέδρια και στα meetings να βλέπεις τους άλλους, τους «ξένους» και να λες «πιο γρήγορα, πιο καλά, είμαι ήδη πίσω». Και να είναι αυτό το «πιο γρήγορα και πιο καλά» το μόνο σου κράτημα. Να είναι οι κρίσεις (τα reviews που λένε οι «ξένοι») από τα άρθρα που υποβάλλεις η μόνη αξιολόγηση που έχεις για τη δουλειά σου. Να προσπαθείς να ανταγωνιστείς άλλους, που όλα όσα για σένα είναι ζητούμενα, τα έχουν λυμένα. Και εσύ εκεί, να λες: Είμαστε όλοι Ευρωπαίοι. Στην ίδια αρένα. Στην ίδια γραμμή. Ούτε εκατοστό πιο πίσω. Να κάνεις τον ετεροπροσδιορισμό κομμάτια, χαρτοπόλεμο, και να στέκεσαι όρθιος. Και μετά από όλο αυτό, αφού κατέληξες καταχρεωμένος, καταϊδρωμένος, αλλά ζωντανός, στο ίδιο σκαλοπάτι με τους «άλλους, τους ξένους», να έρχεται η στιγμή, που αυτός που δεν ξέρει πού πέφτει η λέξη «μόχθος» στο λεξικό, να σου τσακίζει τα γόνατα. Κάθε μέρα, όλο και πιο πολύ. Λίγο ακόμη. [...] Κάθε μέρα και πιο χαμηλά, κάθε μέρα και λίγο ακόμη. Να αποδέχεσαι τον εκμαυλισμό σαν κάτι που ήρθε για να μείνει. Το παράλογο, σαν κανονικότητα. Τον σφετερισμό σαν θέσφατο. Και, κάπου εκεί, να πιάνεις τον εαυτό σου να στέκεται με την πλάτη στον τοίχο. Δεν υπάρχει πια άλλη ερώτηση, εκτός από το: «Θα μείνεις ή θα φύγεις;». Όσοι από μας φύγουν, ώρα καλή! Κι όσοι μείνουμε, έχουμε επίγνωση: Πεθάναμε. Μας πέθανες, Αλέξη Τσίπρα. Είναι πολλά τα ονόματα. Θα μας μάθεις έναν-έναν προσωπικά. Στο υπόσχομαι. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Αυτόν τον μόχθο δε θα τον αποφύγεις.

Στις Εκλογές του Ιανουαρίου έλαβαν: ΣΥΡΙΖΑ: 36,3%, ΝΔ: 27,8%, Ναζί: 6,3%, Ποτάμι: 6%, ΚΚΕ: 5,5%, ΑΝΕΛ: 4,8%, ΠΑΣΟΚ: 4,7%. Διακινδυνεύω μία πρόβλεψη για τις επόμενες Εθνικές Εκλογές, τις οποίες τοποθετώ αμέσως μετά το διασπαστικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, από το οποίο θα προκύψει ένα δραχμικό απόκομμα, με τον Λαφαζάνη, την Κωνσταντοπούλου, τον Βαρουφάκη και άλλα αξιοδάκρυτα και γραφικά στελέχη της εθνικιστικής Αριστεράς: ΣΥΡΙΖΑ: 30%, ΝΔ: 28%, Δραχμή: 6%, Ποτάμι: 6%, ΚΚΕ: 6%, Ναζί: 5%, ΠΑΣΟΚ: 5%, ΑΝΕΛ: 4%. Ή, αυτό που προτείνω από καιρό (από τα μέσα τού ’11): ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ: 39%, ΣΥΡΙΖΑ: 30%, Δραχμή: 6%, ΚΚΕ: 6%, Ναζί: 5%, ΑΝΕΛ: 4%. (Σημείωση: τα ποσοστά τού ΣΥΡΙΖΑ και της Δραχμής μπορεί να πάνε ανάποδα, εάν ο Τσίπρας ιδρύσει καινούριο κόμμα επειδή θα χάσει την ΚΕ, τις τοπικές, μπλα-μπλα-μπλα. Δηλαδή: Τσίπρας: 30%, ΣΥΡΙΖΑ: 6%. Οι ηλίθιοι δραχμιστές νομίζουν πως ο κόσμος αυτούς ακολουθεί, και όχι τον Τσίπρα. Σαν να πιστεύει κανείς ότι το κοινό έβλεπε τις ταινίες της Αλίκης χάρη στον Παπαμιχαήλ ή για τον Λαυρέντη Διανέλλο και τον Παντελή Ζερβό). [§] «Μπακαλίστικα τα βλέπεις». Ναι, πώς αλλιώς να τα δω; με επιτροπή; [§] Η φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση αργεί. Αργεί.

Όλο το προηγούμενο εξάμηνο έγραφα εξακολουθητικά ότι Καμμένος = Τσίπρας, Κωνσταντοπούλου = Τσίπρας, Βαρουφάκης = Τσίπρας, Κοτζιάς = Τσίπρας κ.ο.κ., σε βαθμό που κατάντησα για άλλη μια φορά υπέρ το δέον κουραστικός. Τώρα δεν το επαναλαμβάνω άλλο. Αν και βλέπω, όχι χωρίς μια κάποια ενόχληση, ότι πλέον έγινε της μόδας. Έπαψε να ισχύει; Όχι. Αλλά έπαψε να συμφέρει. Ο Τσίπρας, που —με όλη την αδαημοσύνη και το φανατισμό του— πήρε τον ΣΥΡΙΖΑ από την ανυποληψία και τον κατέστησε πρώτο και με διαφορά κόμμα εξουσίας (μόνο ο συνασπισμός των τριών φιλοευρωπαϊκών κομμάτων θα μπορούσε, ακόμα και μετά από όλα όσα υπέστη η χώρα, να τον κοντράρει), δεν θα φύγει, και δεν θα πέσει. Αν φτάσει τα χρόνια του Μητσοτάκη, μέχρι τα εκατό του θα είναι κι αυτός στα πράγματα. Όμως ο Τσίπρας χωρίς τους Λαφαζάνηδες, τους Βαρουφάκηδες, τις Ζωές και όλο το υπόλοιπο freak show(θα) είναι ένας άλλος Τσίπρας. Κι εμένα αυτή τη στιγμή με απασχολεί κυρίως αυτοί να φύγουν από το προσκήνιο (και όχι μόνο να φύγουν, αλλά αυτό είναι δευτερεύον μπροστά στο μείζον), άμποτε μάλιστα να συνασπιστούν, μετά από ένα διασπαστικό Συνέδριο του κόμματος, για το οποίο προσωπικά είμαι απολύτως σίγουρος, και να καθίσουν δίπλα-δίπλα με την όμορή τους Χρυσή Αυγή — για να ξεκαθαρίσουν μια και καλή και για πάντα τα πράγματα. [§] (Συγγνώμη κιόλας, αλλά δεν πήρε ο Κλίντον εσάς κι εμένα τηλέφωνο, τον Τσίπρα πήρε. Και όχι «μόνο» ο Κλίντον). [§] ΥΓ. Αυτή τη στιγμή προέχει να ψηφιστεί και να εφαρμοστεί το Μνημόνιο. Αυτό το τελευταίο θα γίνει μόνο με μία ισχυρή, ισχυρότατη διακομματική κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχουν και τεχνοκράτες. Διακομματική κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς Εκλογές. Αν μπορούν να το καταφέρουν οι τρεις της αντιπολίτευσης, με γεια τους με χαρά τους — μακάρι. Αλλά φαντάζει απίθανο.

Ακούγεται μελό και κλισεδούρα, αλλά εμείς που τυχαίνει και διαβάζουμε πολλά βιβλία και βλέπουμε πολλές ταινίες, που τέλος πάντων έχουμε χαρίσει από παιδιά μεγάλο μέρος της ζωής μας στις αφηγήσεις, στη μυθοπλασία, γιατί δεν γίνεται και δεν πρέπει, ούτε μπορεί, να γίνεται αλλιώς, και που τώρα καβατζάραμε και μισό αιώνα εδώ στη γειτονιά, εμείς λοιπόν, είναι πολλές φορές, και σίγουρα άπαξ της ημέρας, που γυρνάμε το κεφάλι μας προς τα πάνω, προς το ταβάνι, με το στόμα να χάσκει μια στάλα και με τα μάτια κάπως στενεμένα, μ’ αυτό το ύφος και το βλέμμα του χαζού αν θες, και σκεφτόμαστε για σκάρτο ένα δευτερόλεπτο πως όλα αυτά, όλο αυτό το freak show, όλη αυτή η απόλυτη βλακεία που ζούμε, ο θίασος ποικιλιών, το μπουλούκι, είναι ψεύτικο, επινόημα, fiction. Κι είναι αυτό το σκάρτο ένα δευτερόλεπτο το πιο ωραίο του εικοσιτετραώρου μας· λίγο χειρότερο από το προηγούμενο, λίγο καλύτερο από το επόμενο.

Το πρόβλημα με το Ακτινοθεραπευτικό Παίδων είναι μία από τις πρώτες τραγωδίες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Ή μάλλον όχι να αντιμετωπίσουμε: να θρηνήσουμε. Ένας από τους πρώτους σε μία ατέρμονη σειρά θανάτων. Και βέβαια όχι ο πρώτος: η στέρηση της ελευθερίας που υφιστάμεθα όλοι ήταν ο πρώτος. Αλλά αυτός ο θάνατος —μολονότι θα αποφευχθεί— πρέπει να σημάνει το τέλος τους. Αφ’ ης στιγμής οι άφρονες ψηφοφόροι, για το τίποτα, απολύτως για το τίποτα όμως (αίφνης, πάρα πολλοί για τον ΕΝΦΙΑ… πάρα πολλοί χυδαίοι ψηφοφόροι νομίζοντας πως θα απαλλαγούν από τον ΕΝΦΙΑ — αν μη τι άλλο έναν δίκαιο φόρο), αφ’ ης στιγμής, έλεγα, οι άφρονες ψηφοφόροι άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας και σκόρπισαν όλη αυτή τη βρομιά στη χώρα, που ήδη διέλυσε οικονομία, θεσμούς και ζωές, πρέπει να είστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε, ή μάλλον: να θρηνήσετε πάμπολλους τέτοιους, τον ένα πιο δυσβάσταχτο από τον άλλο. Η Ελλάδα, υπό το καθεστώς των παραφρόνων αυτής της τρομώδους Αριστεράς, διαλύθηκε, και αυτό μέλλει πολύ σύντομα να φανεί. Όλες μας οι προειδοποιήσεις έπεσαν στο βρόντο, και τώρα είναι ήδη αργά. Η ανάταξη θα ξεκινήσει όταν οι προταίτιοι ομολογήσουν πως, ανάμεσα σε όλη την άλλη παράνοια, σε όλο το άλλο ψεύδος, δεν έπρεπε ποτέ να ξανανοίξει η ΕΡΤ, και πως οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ χρησιμοποιήθηκαν αισχρά, έγιναν πιόνια μιας ελεεινής κομματικής προπαγάνδας. Ώς τότε, η ελληνική κοινωνία θα βουλιάζει ολοένα βαθύτερα στο θάνατο. Και φυσικά στη λυτρωτική μετανάστευση, [§] ΥΓ. Γράφει ο Τζίμης Αγγελάκος, ένας καλός φίλος και εξαίρετος νέος επιστήμονας: «Μας καταστρέψατε. Ήρθαμε με γνώσεις, εμπειρίες και παραστάσεις από το εξωτερικό. Δείξαμε επαγγελματισμό και εργασιακό ήθος που ήταν άγνωστο εδώ και μας κοιτούσατε σαν να είμαστε εξωγήινοι. “Κολλήσαμε” κάποιους και δείξαμε έναν νέο τρόπο να δουλεύουμε, δημιουργήσαμε, πατήσαμε τον απαρχαιωμένο ανταγωνισμό και ζήσαμε στιγμές πραγμάτωσης και υπερηφάνειας. Κλείσατε αγορές, προωθήσατε φελλούς, προστατέψατε φίλους και μπατζανάκηδες, πολεμήσατε κάθε αλλαγή. Ακόμα κι έτσι κάποιοι μείναμε για να το παλέψουμε. Σπαταλήσατε τους πόρους για το μέλλον μας κι όταν τέλειωσαν μας φορολογήσατε, καταστρέψατε την αγορά και μας καταδικάσατε. Θέλαμε, αλλά δεν τραβάει εδώ». 

Εμφανίστηκαν πριν μερικά χρόνια, όχι πάνω από δύο ή τρία. Μεσούσης της Κρίσης τέλος πάντων, όταν όλα έδειχναν με το δάχτυλο προς αυτά που ζούμε τώρα, και προς αυτά που μας μέλλουν. Στις πλατείες, εκεί όπου κάνουν περίπατο οι πολλοί, εκεί όπου μπορούν να περάσουν και κάποιοι τουρίστες — αν και δεν τους ενδιαφέρουν οι τουρίστες, αποσκοπούν στη συνενοχή των συνελλήνων, του Μεγάλου Πανελληνίου. Δεν ήταν ούτε προφήτες βέβαια, ούτε σαλοί, ούτε φιλόσοφοι ή πολιτικοί αναλυτές, ούτε καν, εδώ που τα λέμε, επιφυλλιδογράφοι των κυριακάτικων. Ήταν οι ζητιάνοι με τα μπουζούκια, οι νέοι πλανόδιοι μουσικοί των μεγάλων ελληνικών πόλεων. Θα τους έχει δει κι εσύ, στις γωνίες, στην Ερμού και στην Αριστοτέλους, στο Μοναστηράκι και στη Βουκουρεστίου, στη Ναυαρίνου και στην Τσιμισκή. Πάνε ένας-ένας ή σπανιότερα δυο-δυο, συχνά έχουν κι έναν ενισχυτή, κάθονται σε ένα πτυσσόμενο σκαμπό ή, τα ζευγάρια, στέκονται όρθιοι και, με σμιχτά ή σηκωμένα φρύδια, παίζουν εκκωφαντικά και άσχημα και κραυγαλέα Καζαντζίδη και Χριστάκη, ή ό,τι άλλο άθλιο, κλείνοντας  το μάτι στον εκσυγχρονισμό της χώρας, στην αποτυχία της πρόταξης των μεταρρυθμίσεων, σε ό,τι νομίζαμε ότι κάναμε πληκτρολογώντας ανέμελα τα χαριτωμένα μας SMS πριν κάμποσα χρόνια, σε ό,τι νομίζαμε ότι κάναμε μέχρι πέρυσι, που παραδώσαμε τα όπλα κουρασμένοι, νικημένοι και εξακολουθητικά αφελείς. [§] Όπου να ’ναι, ξαναγυρνούν —χωρίς θόρυβο, χωρίς σαματά: ανεπαισθήτως— και οι ρομβίες.

Τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα έχουν την —πολύ μεγαλύτερη από το να υπερψηφίσουν το νέο Μνημόνιο— ιστορική ευθύνη να συνασπιστούν εκλογικά κάτω από μία υπερκομματική πλατφόρμα, και με έναν κοινής αποδοχής πρόεδρο (νομίζω πως όλοι ξέρουμε ποιος θα μπορούσε να ήταν, αλλά αν θέλουν να μας εκπλήξουν ευχάριστα ας το κάνουν), ώστε να διεκδικήσουν με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας την πρωτιά στις ερχόμενες Εκλογές, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατεβεί διαιρεμένος μετά το συνέδριό του στα δύο. Δεν έχουμε κάτι καλύτερο απ’ αυτούς: είμαστε γυμνοί. Εξ ου και θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να προτείνουν και μετεκλογική συνεργασία με το δεύτερο τη τάξει κομμάτι τού ΣΥΡΙΖΑ, που καταπώς φαίνεται θα έχει αρχηγό του τον Τσίπρα. «Μα, ποιον; Αυτόν που μας κατέστρεψε και έφερε τα capitalcontrols, τις ουρές στα ΑΤΜ, τις κρατικά ελεγχόμενες εισαγωγές και τα βαρύτερα μέτρα που μπορούσαμε να δούμε στους εφιάλτες μας;» Ναι, αυτόν. Η αντιπολίτευση πρέπει να είναι μασίφ αντιευρωπαϊκή, με όλους τους τρελούς αντάμα. Και ο Τσίπρας θα κάνει πολύ μεγαλύτερο κακό εκτός κυβερνήσεως. [§] Όλο το παιχνίδι, με το Μνημόνιο, τα μέτρα που πρέπει να αμβλυνθούν και τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να εμπεδωθούν, θα παιχτεί μετά τις Εκλογές, με τη νέα κυβέρνηση. [§] Zoe delenda est.

Ένας φόβος: Φοβάμαι το Grexit πριν το πούνε έτσι, από το ’10. Και γράφω γι' αυτό από τότε. Μονομανιακά. Είδα έναν-έναν όλους τούς καταγεγραμμένους και πολλάκις δημοσιευμένους φόβους μου να επιβεβαιώνονται. Έναν-έναν, όλους. Πρώτον αυτό. Δεύτερον: πριν από δυο-τρεις μήνες, πολλοί από τους καλύτερους και εξυπνότερους φίλους μου γελούσαν με την πιθανότητα ενός δημοψηφίσματος, ή, το χειρότερο, εάν τους ενέπλεκες με το στανιό στη συζήτηση και τους ζητούσες να μιλήσουν γι' αυτό, έβλεπες ότι δεν ήταν δυνατόν να περάσει καν από το νου τους το πιθανό ενδεχόμενο ότι ο Τσίπρας θα επέλεγε το ΟΧΙ. Αυτά, ξαναλέω, όχι πέρσι και πρόπερσι, αλλά φέτος την άνοιξη. Αγνοούσαν, και δεν συζητούσαν ούτε γι’ αστείο, το προφανές, αυτό για το οποίο βοούσε το σύμπαν. Γι’ αυτό φοβάμαι. Για την ακρίβεια: γι’ αυτό τρέμω. Και, αδυνατώντας να κάνω συναλλαγές με τον Έξω Κόσμο (έστω: να ψωνίσω ένα βιβλίο, ένα περιοδικό), τρέμει το είναι μου. Αν τα ξένα Μέσα, Θεέ μου, δεν διέθεταν δωρεάν online το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου τους, με τα capital controls δεν θα είχαμε σήμερ καμία απολύτως ενημέρωση. Καμία! [§] Μια στάλα αισιοδοξία: Την αντλώ από την επισημοποίηση της σύγκρουσης ανάμεσα στον Τσίπρα και τους πρώην συντρόφους του δραχμιστές. Κυρίως όμως την αντλώ από την επισημοποίηση της επικοινωνίας τού Grexit ως απευκταίας και καταστροφικής κατάστασης από τον μόνο που μπορεί να το κάνει σήμερα: από τον Πρωθυπουργό — άλλον δεν έχει η χώρα, και δεν θα έχει για πολύ καιρό, μη γελιόμαστε. Μόνο ο Τσίπρας μπορεί να πείσει τους παραπλανημένους ψηφοφόρους του ότι τους έλεγε επί μακρόν ψέματα, και μάλιστα χωρίς να υποστεί ο ίδιος υπολογίσιμη ζημιά. Μας συμφέρει κάτι τέτοιο όλους εμάς που θέλουμε την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, δηλαδή στην Ευρωζώνη, δηλαδή στην Ευρώπη, δηλαδή στη Δύση; Η γρήγορη απάντηση είναι: προφανώς. Και η λιγότερο γρήγορη είναι αυτή: αν έκανε το αντίθετο, ο Τσίπρας θα οδηγούσε την Ελλάδα στον απομονωτισμό διά της ψήφου των πολιτών. Επιθυμώ όσο τίποτε την ένωση όλων των βρόμικων δραχμικών δυνάμεων σε ένα μπλοκ: χρυσαυγίτες, Λαφαζάνηδες, Βαρουφάκηδες, Ζωές, μαζί με τους γραφικούς ιδεολόγους. Θα λιώσουν από τη μοναξιά, δεν θα τους υπολογίζει κανείς: θα είναι πάντα λούμπεν. Αυτά. [§] Αντιγράφω αυτούσιο, τώρα, το ποστ του Σταύρου Τσακυράκη, με το οποίο δεν χρειάζεται να πω πόσο συμφωνώ: [§] «Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση γνωρίζουν πολύ καλά ότι η κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου δεν μπορεί να παραμένει Πρόεδρος της Βουλής. Είναι ακατάλληλη για να διευθύνει όχι τις εργασίες του νομοθετικού οργάνου αλλά οποιουδήποτε συλλογικού σώματος, ακόμη και μιας συνέλευσης ιδιοκτητών πολυκατοικίας. Τα συνεχή εριστικά και προσβλητικά σχόλιά της προς κάθε ομιλητή είναι ενδεικτικά της βαθιάς δυσανεξίας της προς το διάλογο και τη δημοκρατία, της απόλυτης αδυναμίας της να αντιληφθεί ότι είναι δυνατόν να υφίστανται απόψεις αντίθετες με τις δικές της. Την ανικανότητά της να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του θεσμικού της ρόλου εμμέσως την παραδέχθηκε και η ίδια, αφού στις δύο τελευταίες σημαντικές συνεδριάσεις της Ολομέλειας της Βουλής αρνήθηκε (ευτυχώς) να προεδρεύσει. [§] Εκτός από το γεγονός ότι μετατρέπει κάθε συνεδρίαση της Βουλής σε επεισοδιακή διαδικασία, η κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα ασκώντας προσωπική πολιτική, αντίθετη με αυτήν της κυβέρνησης. Η παιδαριώδης ιστορία με το χρέος είναι το πλέον τρανταχτό παράδειγμα. Τη στιγμή που η κυβέρνηση διαπραγματευόταν για νέο δάνειο αυτή ζητούσε να αναγνωρισθεί το χρέος ως παράνομο με βάση τα προκαταρκτικά πορίσματα μιας γελοίας επιτροπής που συνέστησε. Έχει προβεί σε δηλώσεις βαθύτατα προσβλητικές προς τους εταίρους μας, πρωτοφανείς για πολιτειακό παράγοντα δημοκρατικού κράτους, που ασφαλώς θα ήταν ικανές να δημιουργήσουν διπλωματικές διαμαρτυρίες και να δυσχεράνουν τη διεθνή θέση της χώρας αν δεν αντιμετωπίζονταν με συγκατάβαση από τους ξένους. [§] Το τελευταίο επεισόδιο ήταν η άρνησή της να παράσχει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, όπως είχε ζητήσει ο Πρωθυπουργός. Στοιχειώδης συνέπεια θα επέβαλλε να συνοδεύσει αυτή την άρνηση με την παραίτησή της. Δεν νοείται Πρόεδρος της Βουλής να αντιτίθεται στη βασική πολιτική της κυβέρνησης. Η κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου, όμως, όπως ακριβώς ο Λαφαζάνης και οι ομοϊδεάτες του υπουργοί, δεν φαίνεται διατεθειμένη να εγκαταλείψει με τη θέλησή της το θώκο της. Η συνταγματική τάξη επιβάλλει να κινηθεί αμέσως η διαδικασία αντικατάστασής της με την υποβολή πρότασης μομφής εναντίον της. [§] Η κυβέρνηση, άβουλη και αναβλητική –όπως με όλα τα ζητήματα–, διστάζει να πράξει το προφανές. Φαίνεται να κάνει λογαριασμούς και να νομίζει ότι αναβάλλοντας τη ρήξη μπορεί κάτι να κερδίσει. Δεν καταλαβαίνει ότι η προσπάθεια συνύπαρξης δεν οδηγεί μακριά, ακόμη και με αριθμητικούς όρους. Οι δυνατότητες αύξησης της δύναμής της με την ενσωμάτωση έξαλλων και αντιδραστικών στοιχείων είναι περιορισμένες και το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να την απομονώνουν από τα ευρύτατα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, την στήριξη των οποίων έχει ανάγκη. [§] Λάθος λογαριασμούς κάνει και η αντιπολίτευση που διστάζει να προχωρήσει στη συλλογή των 50 υπογραφών που απαιτούνται για την κατάθεση πρότασης μομφής εναντίον της Προέδρου της Βουλής. Πρυτανεύουν σκέψεις του τύπου: τι θα γίνει αν η πρόταση δεν υπερψηφιστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν περάσει; Δεν θα ενισχυθεί η θέση της κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου σε αυτή την περίπτωση; Μήπως είναι καλύτερα να επικρέμεται η απειλή της πρότασης μομφής ώστε να αποφύγουμε ακραίες ενέργειες εκ μέρους της; Πρόκειται για σκέψεις μικροπολιτικών υπολογισμών που χάνουν τη γενική εικόνα και τη θέση που πρέπει να κρατήσει η αντιπολίτευση. [§] Η αντιπολίτευση (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) στηρίζει την κυβέρνηση στην εθνική προσπάθεια για παραμονή της χώρας στην Ευρώπη και το ευρώ. Το νέο Μνημόνιο είναι το προαπαιτούμενο αυτής της προσπάθειας και, επομένως, η ψήφισή του είναι αυτονόητη. Οι όροι του, για τους οποίους την αποκλειστική ευθύνη φέρει η κυβέρνηση, δεν μπορούν σήμερα να αμφισβητηθούν· είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη χώρα. Θα γίνουν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης στο μέλλον. Η στήριξη, όμως, αυτή προφανώς περνά μέσα από ένα αδυσώπητο μέτωπο προς τις δυνάμεις που επιδιώκουν την εξαθλίωση της χώρας. [§] Η πρόταση μομφής εναντίον της κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου αποτελεί θέμα τιμής για τον κοινοβουλευτισμό στη χώρα μας. Όποια και να είναι η τύχη της πρέπει επίσημα μέσα στη Βουλή να ακουστούν και να καταγραφούν οι καταγγελίες εναντίον της. Συγχρόνως η πρόταση μομφής δείχνει καθαρά την θέση της αντιπολίτευσης, το μέτωπό της προς τις αντιδραστικές δυνάμεις, και θέτει τον ΣΥΡΙΖΑ προ των ευθυνών του. Τον βοηθά να αντιληφθεί μια ώρα αρχύτερα με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει».

Είχαμε κάνει λάθος, και πληρώσαμε δύο συνδρομές αντί για μία σε ένα ξένο, πολύ μεγάλο, περιοδικό. Ανοησία δική μας. Το καταλάβαμε όταν ήρθαν μία… δύο… έξι φορές στη σειρά διπλά τεύχη, σε δύο φακέλους, την ίδια μέρα στο σπίτι. Στείλαμε μέιλ στο περιοδικό την Παρασκευή που μας πέρασε. Χθες Δευτέρα, την επόμενη εργάσιμη δηλαδή, λάβαμε πρωί-πρωί αυτή την απάντηση: «Hi, Kyriakos. Thanks for your email. Oh no, sorry about the duplicate. We should’ve noticed this. I have cancelled the extra one now. I’ll add the 6 issues you got duplicates of at the end of your current subscription, so you won’t end up paying any extra. I hope you are enjoying the magazine! Best wishes, Anna». Τόσο απλά, τόσο όμορφα, τόσο έξυπνα — και τόσο ευρωπαϊκά. Συμπέρασμα: με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με τον καλό, με τον κακό ή με τον άσχημο, από αυτό τον κόσμο δεν θα βγούμε. Η Ελλάδα θα αλλάξει. Θα την αλλάξουμε. Δεν θα παραδοθούμε στους συνωμότες της δραχμής και στα κλειστά σύνορα. Θα πάτε σπίτια σας και θα μας αφήσετε στην ησυχία μας, γιατί έχουμε και δουλειές και έχουμε και ζωή. [§] Δεν παίζουν με την ελευθερία, γιατί πονάει.

Αισιοδοξώ. Πρώτα-πρώτα, όλοι οι Έλληνες έμαθαν πλέον για τη συνωμοσία, την αποστασία της δραχμής, το πραξικόπημα που σκοπό είχε να απομονώσει φυσικά, νομισματικά, θεσμικά, ηλεκτρονικά, διαδικτυακά, την Ελλάδα από τον υπόλοιπο κόσμο και να τη μετατρέψει σε κράτος-παρία. Θα την πολεμήσουν. Το Grexit μάς τελείωσε: καμία νομοτέλεια, πλέον, δεν θα μας οδηγήσει εκεί: θα δουλέψουμε για την αποτροπή του. Κανείς δεν θέλει τη δραχμή, εκτός από κάποιους γραφικούς Αριστερούς που θέλουν να δουν την ιδεολογία τους να εφαρμόζεται «σωστά» αυτή τη φορά πριν πεθάνουν, τους ναζιστές για τους ίδιους λόγους, απλώς για δεύτερη φορά, και μια δράκα αυριανιστών με μεγάλη περιουσία που σε περίπτωση δραχμικής συντριβής θα αγόραζαν τη χώρα για ένα κομμάτι ψωμί. Δεύτερον, η Ευρώπη βγήκε σημαντικά ενισχυμένη από όλο αυτό: και επειδή νίκησε αποδεικνύοντας τη συνοχή της και την τρομερή δύναμη που έχει, και επειδή, ακριβώς λόγω του ελληνικού προβλήματος, η απαίτηση για περαιτέρω ενίσχυση της ένωσης, ακόμη και για ενιαία διακυβέρνηση, ενδυναμώθηκε: προσπαθώντας να επιτύχουν το αντίθετο, οι νάνοι της πεντάρας επιτάχυναν την ομοσποδοποίηση της ΕΕ. [§] Δεν αντέχω. Ένα μήνυμα στο Facebook, από μικρό εκδότη, καλό φίλο που ξέρω πόσο ματώνει κάθε μέρα, και όλη του τη ζωή, για τα Γράμματα: «Άσε. Με τα χρήματα έχουμε θέματα. Τα πάγωσα όλα, αφού κανένας δεν πληρώνει, χώρια που οι πωλήσεις έχουν πιάσει πάτο. Πολύ χειρότερα από το 2010». Έτσι θα πάμε. Δυστυχώς. Ζούμε επί ερειπίων. Και πάνω σ’ αυτά καλούμαστε, είτε παραμένοντας εδώ είτε φεύγοντας στο εξωτερικό, να ξαναχτίσουμε τη χώρα. Για να πουλιούνται και για να διαβάζονται τα βιβλία μας. [§] Δεν θα τους περάσει. Ποτέ δεν τους περνάει.

Για να σωθούμε, μία είναι η λύση: να εφαρμοστεί κατά γράμμα το Μνημόνιο, δηλαδή να αποκτήσει πολιτική και οικονομική παιδεία η χώρα. Οτιδήποτε άλλο είναι εκτός συζητήσεως. Για να εφαρμοστεί το Μνημόνιο, πρέπει η κυβέρνηση να το θέλει (γιατί, αν το θέλει, θα το εφαρμόσει). Για να το θέλει, είτε θα είναι οικουμενική υπό τον Τσίπρα, είτε θα είναι οικουμενική χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ των ΟΧΙ. Η πρώτη θα σημαίνει πως τα πράγματα πήγαν πολύ άσχημα, ότι απειληθήκαμε με απόλυτη και διαρκή έξοδο, όχι από την Ευρωζώνη, αλλά σχεδόν από κάθε ευρωπαϊκό και διεθνή θεσμό, ακόμη και από τη Συνθήκη του Σένγκεν. Η δεύτερη θα σημαίνει πως ένα σχήμα που περιλαμβάνει και τα τρία φιλοευρωπαϊκά κόμματα θα έχει κερδίσει τις επόμενες Εκλογές. Για να τις έχει κερδίσει πάει να πει πως έπεισε με καθυστέρηση πέντε χρόνων τους πολίτες ότι το Μνημόνιο σημαίνει δυνατότητα πλούτου και ελευθερία, και πως η δραχμή σημαίνει φτώχεια και αυταρχισμό: μια δικτατορία μιζέριας, κτηνωδίας και βίας. Πάει να πει, πολύ απλά, πως τους έπεισε ότι με τη δραχμή πρέπει να ξεχάσουν σπίτια, δουλειές, κινητά τηλέφωνα, Ίντερνετ, πιστωτικές κάρτες, ταξίδια και πολλά ή λίγα χρήματα στο πορτοφόλι, και πως πρέπει να ανοίξουν την πόρτα τους στον έφορο, στον χωροφύλακα και στο χάος. Ιδού η Ρόδος, λοιπόν.