Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ακούγεται μελό και κλισεδούρα, αλλά εμείς που τυχαίνει και διαβάζουμε πολλά βιβλία και βλέπουμε πολλές ταινίες, που τέλος πάντων έχουμε χαρίσει από παιδιά μεγάλο μέρος της ζωής μας στις αφηγήσεις, στη μυθοπλασία, γιατί δεν γίνεται και δεν πρέπει, ούτε μπορεί, να γίνεται αλλιώς, και που τώρα καβατζάραμε και μισό αιώνα εδώ στη γειτονιά, εμείς λοιπόν, είναι πολλές φορές, και σίγουρα άπαξ της ημέρας, που γυρνάμε το κεφάλι μας προς τα πάνω, προς το ταβάνι, με το στόμα να χάσκει μια στάλα και με τα μάτια κάπως στενεμένα, μ’ αυτό το ύφος και το βλέμμα του χαζού αν θες, και σκεφτόμαστε για σκάρτο ένα δευτερόλεπτο πως όλα αυτά, όλο αυτό το freak show, όλη αυτή η απόλυτη βλακεία που ζούμε, ο θίασος ποικιλιών, το μπουλούκι, είναι ψεύτικο, επινόημα, fiction. Κι είναι αυτό το σκάρτο ένα δευτερόλεπτο το πιο ωραίο του εικοσιτετραώρου μας· λίγο χειρότερο από το προηγούμενο, λίγο καλύτερο από το επόμενο.