Ημερολόγιο Γεφύρας

Πάει εντεκάμισι, και δεν έχω σταθεί όλη τη μέρα. Δεν είδα καθόλου τις ειδήσεις στο Twitter, ούτε θα τις δω, υποθέτω όμως πως ο κόσμος εξακολουθεί να κυλάει σαν μπάλα του μπιλιάρδου που την κλότσησε κάποιος νεαρός θεός σπάζοντας το νύχι του και βλαστημώντας. Οπότε δεν έχω θέμα γι’ αυτό το Ημερολόγιο. Και, το κυριότερο: δεν έχω απαντοχή, είμαι πολύ μεγάλος για όλα αυτά πια. Όμως νά μια ιστορία από τότε που ήμουν νέος. [§] Κάποτε πήγαμε σε ένα χωριό με τον φίλο μου τον Θανάση Σ., παραθαλάσσιο, του νομού Πιερίας. Εκεί βρήκαμε ένα μπαρ και ήπιαμε, και ξενυχτήσαμε πολύ, και πια είχαμε απομείνει μόνοι μας εδώ και ώρα στο μαγαζί, και ο μπάρμαν ήθελε να κλείσει καμιά φορά για να πάει να κοιμηθεί, αλλά θέλαμε από ακόμα ένα ουίσκι και του ζητήσαμε να μας βάλει, αρνήθηκε εκείνος, τον παρακαλέσαμε, είπε πως έπρεπε να αφήσει καθαρό το πόστο του για τον πρωινό συνάδελφο, κι εμείς τότε του προτείναμε να πάρουμε τα ποτά μαζί μας έξω, στην παραλία, και να επιστρέψουμε τα ποτήρια την άλλη μέρα που θα ξυπνούσαμε. Το δέχτηκε με τα πολλά, αν και τα ποτήρια δεν ήταν φτηνά, μας είπε, ίσα-ίσα. Και μιλάω για την εποχή που κανείς δεν είχε χάρτινα ποτήρια για «πακέτο». Μας παρακάλεσε να τα επιστρέψουμε οπωσδήποτε, ήταν καλά, λέει, κρυστάλλινα, οκέι, του υποσχεθήκαμε, στο λόγο μας, μην ανησυχεί. Κούνησε το κεφάλι, πήραμε εμείς τα ποτά μας, χτύπαγαν και τα παγάκια μέσα στο ουίσκι, βγήκαμε έξω και κατεβήκαμε στην παραλία, κι εκεί κάτσαμε μέσα στο σκοτάδι και κοιτούσαμε τη θάλασσα και καπνίζαμε, ή για την ακρίβεια την ακούγαμε μόνο, το κύμα που τσούλαγε λίγο πιο πέρα, είχε ένα τελείως σκοτωμένο σκοτάδι επειδή ήταν λίγο πριν τα χαράματα, και κάποια στιγμή τέλειωσαν τα ποτά μας, τα στραγγίσαμε, και σηκωθήκαμε από κάτι τυλιγμένα παλαμάρια που καθόμασταν, και δώσαμε μια λες κιήμασταν συνεννοημένοι και πετάξαμε τα ποτήρια πάνω στα βράχια και τα σπάσαμε. Κι έπειτα πήγαμε για ύπνο, και τότε ξημέρωσε, ξαφνικά.

Πέραν τού προφανούς —η Ελλάδα θα δεθεί για τρίτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της με την Ευρώπη: τη μία το έκανε με τον Καραμανλή το 1979-81, τη δεύτερη με τον Σημίτη το 2001-2002, τώρα θα το κάνει με την ψήφο των περισσοτέρων, αυτών που θα πουν Μένουμε Ευρώπη—, είναι ευτύχημα, και είναι ωραίο, και παρήγορο, και σπουδαίο, που θα κλείσει η εθνικολαϊκιστική παρένθεση του απίθανου Τσίπρα και του καρτουνίστικου Καμμένου, δύο τραγικών μορφών, κυρίως για να βρεθούμε —επιτέλους— ξανά μπροστά στα μεγάλα θέματα που απαιτεί η ζωή και η συνείδησή μας: πρέπει ξανά να αρχίσουμε να μιλάμε αρθρώνοντας σωστά τις λέξεις, ξανά να αρχίσουμε να διαβάζουμε με το μυαλό μας προσηλωμένο, ξανά να αρχίσουμε να περπατάμε έχοντας στο νου θέματα αισθητικά, ξανά να αρχίσουμε να γελάμε με ένα αστείο που θυμηθήκαμε ξαφνικά, ξανά να αρχίσουμε να αναπολούμε το παρελθόν με φολκλορική διάθεση και όχι με νοσταλγία τραυματισμένου σε αυτοκινητικό ατύχημα, ξανά να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι. Μακριά και έξω από την παρένθεση, παρατρίχα σωσμένοι από τη θανάσιμη πτώση στο χάος, θα κάτσουμε ο ένας απέναντι στον άλλο —επιτέλους— και θα παίξουμε σκάκι. Όπως παλιά. Με μια μουσική και κάτι σπασμένα λόγια να βγαίνουν από το ραδιόφωνο, με το τηλέφωνο παραδίπλα να κουδουνίζει, με την εφημερίδα να σαλεύει στο πάτωμα, με μια ταινία να μουρμουρίζει στην τηλεόραση, με ένα βιβλίο στο κομοδίνο να αναστενάζει, περιμένοντας υπομονετικά σαν σκυλί, όπως τώρα αναστενάζω εγώ, κι όπως τώρα θα αναστενάξεις, λυτρωτικά, κι εσύ.

Έχω μερικά νέα να σας πω. [§] Στην (απίθανη) περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτο κόμμα, δεν έχει σημασία με ποιον θα συγκυβερνήσει: με τους εθνικιστές του Καμμένου, με τον Λεβέντη, με τον Λαφαζάνη (οι και με τους τρεις αυτούς). Σημασία έχει το εξής ένα: η χώρα θα βγει από το ευρώ (ήτοι: από την Ευρώπη, από τη Δύση) μέσα στη χρονιά. Όχι το ’16, αλλά το ’15, φέτος. Το δε ’16 θα οργανωθεί η μεγαλύτερη αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας προς ευρωπαϊκή χώρα μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όποιος πιστεύει ότι με ΣΥΡΙΖΑ νικητή των Εκλογών υπάρχει μισή πιθανότητα να αποφευχθεί το Grexit, επειδή ο Τσίπρας έμαθε, μεγάλωσε, ωρίμασε, αναγκάστηκε κ.ο.κ., είναι κλινικά ηλίθιος, λυπάμαι. [§] Στην απευκταία περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ θα μετείχε σε τυχόν συγκυβέρνηση σαν ισότιμος ή δεύτερος τη τάξει εταίρος, το θέατρο του βορβορώδους παραλόγου που ζούμε από τον Φεβρουάριο και δώθε θα συνεχιζόταν απρόσκοπτα: οι τρελοί και επικίνδυνοι Βαρουφάκηδες και Χαϊκάληδες, όλο το freakshowτης καρδιάς μας, όλο αυτό το άχθος αρούρης, θα συνεχίσει να κάνει πιρουέτες στη Βουλή, στις τηλεοράσεις, στις φυλλάδες, στις οργανώσεις, και καμία, ποτέ, μεταρρύθμιση δεν θα γίνει. Καμία, ποτέ. Το Grexitκαι πάλι θα μας υποδεχτεί με ανοιχτές αγκάλες, απλώς όχι φέτος αλλά μέσα στο ’16, αφού πρώτα θα έχουν κλείσει όσα μαγαζιά και επιχειρήσεις γλίτωσαν για κάποιο λόγο από τα capitalcontrolsτου Τσίπρα. Η ανθρωπιστική κρίση (και το φάντασμα της Ουκρανίας: να το ξέρεις αυτό) θα σαρώσει τη χώρα με στεγνό χαμόγελο. [§] Κάνουμε τις Εκλογές για να σχηματιστεί μία φιλοευρωπαϊκή-μεταρρυθμιστική τρικομματική κυβέρνηση που θα τηρήσει τις υπογραφές της Ελλάδας και θα εφαρμόσει το Μνημόνιο. Μόνο γι’ αυτό. Γιατί οτιδήποτε άλλο θα κλείσει μέσα σε δυο-τρεις ή πέντ’-έξι μήνες τα σύνορά μας. Μόνο η UNRRAθα περνάει. [§] Παρασυρόμαστε, από την αιώνια εφηβεία μας και νομίζουμε πως, δόξα τω Θεώ, όλα πέρασαν. Αμ’ δε. Όλα τα θέματα είναι ανοιχτά και όλα τα βάραθρα χαίνοντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ηττηθεί στις 20 του μηνός. Και για να ηττηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να υπερψηφιστεί ο βασικός του αντίπαλος. Όχι από τους άλλους: από μένα και από σένα. [§] Έχουμε προειδοποιηθεί. 

Στο ποδόσφαιρο, οι σύνδεσμοι οπαδών έχουν πολλούς και διάφορους τρόπους για να δελεάζουν τη μαρίδα, να την παίρνουν με το μέρος τους,να την ανταμείβουν, αλλά κυρίως για να έχουν δύναμη κρούσης έναντι των σκληροπυρηνικών οπαδών τής παραδοσιακά αντίπαλης ομάδας: τους δίνουν χαρτζιλίκι, τους αφήνουν να μπαίνουν δωρεάν στο γήπεδο, τους παίρνουν μαζί τους στα εκτός, τους αφήνουν να εκτονώνουν την εφηβική οργή τους πάνω σε άψυχα αντικείμενα καταστρέφοντάς τα ή κλοτσώντας σώματα ανθρώπων. Η μαρίδα των οργανωμένων οπαδών, όπως ακριβώς συμβαίνει με όλες τις συμμορίες των πόλεων, χαίρεται με τα δωράκια αυτά, γοητεύεται, αισθάνεται κολακευμένη και συνακόλουθα , όποτε τής δοθεί διαταγή, δεν διστάζει να μπει μπροστά στις φασιστικές συγκρούσεις αίματος και βίας με τους αντίστοιχους χούλιγκαν της «άλλης» ομάδας. Ό,τι κάνουν οι οπαδάρχες, αυτή η καρκινική σαπίλα ενός από τα ομορφότερα πράγματα που έχουμε στη ζωή μας, το γήπεδο, έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση της Ελληνικός Χρυσός και συνεπακόλουθα στην τεράστια επένδυση στη Βορειοανατολική Χαλκιδική: έπλασε μια γενιά ανθρώπων που πείστηκαν, με τα κατάλληλα δωράκια, ότι οι μεταλλευτικές εργασίες εκεί κάνουν κακό στη φύση, δηλητηριάζουν το νερό, απειλούν μακροπρόθεσμα την υγεία των ντόπιων κ.ο.κ. Οι αφελείς πείστηκαν εύκολα, βλέποντας στο πρόσωπο του μικρού, τότε, και ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ του «πεζοδρομίου», των «διεκδικήσεων», του «ακτιβισμού» κλπ. κλπ. ένα ολοένα ισχυρότερο άρμα οικολογίας και πράσινης ανάπτυξης που ήθελε το καλό του τόπου… Το σχέδιο ήταν καλά οργανωμένο, και πέτυχε: η Ελληνικός Χρυσός, χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ, έγινε στα μάτια της κοινής Αριστερής γνώμης που παραδοσιακά διαφεντεύει τον τόπο κάτι διαβολικό (το ίδιο έκανε, στα μάτια της κοινής Ακροδεξιάς γνώμης, η Χρυσή Αυγή, που δαιμονοποίησε την επένδυση στα μυαλά των δικών της οπαδών, έναντι των κακών Καναδών που ήρθαν να μας χαλάσουν τα τίμια ελληνικά χώματα). Τα ψέματα, οι νοθευμένες  «ειδήσεις», η σπέκουλα, οι κραυγές, έκαναν τους «πάντες» να πιστεύουν ότι κάτι πραγματικά πολύ κακό γινόταν εκεί, κάτι που θα μετέτρεπε σε Κρανίου τόπο το βουνό και το «αρχέγονο» δάσος, και ότι κύριος μοχλός αποτροπής του «εγκλήματος» ήταν ο σαφών οικολογικών ευαισθησιών ΣΥΡΙΖΑ. Η πιο ασφυκτικά προστατευμένη από την αυστηρότατη ευρωπαϊκή νομοθεσία μεταλλουργία εμφανίστηκε να είναι μια βρόμικη βιομηχανία που ήθελε να βγάλει πολύ και αφορολόγητο χρήμα χαλώντας τη γη… Δεν θα αναφερθώ εδώ στις θέσεις εργασίας που έχει ανοίξει εκεί η Ελληνικός Χρυσός, στον τουρισμό που ποσώς επηρεάστηκε, στην τεχνογνωσία που συσσωρεύεται, στη φορολόγηση που γεμίζει χρήμα τα κρατικά ταμεία, στην αποκατάσταση του τοπίου, στις ασφαλιστικές δικλίδες, στη διαφάνεια του έργου, στο ότι ποτέ δεν υπήρξε εκεί… αρχέγονο δάσος, στο μαρασμό της ΝΑ Χαλκιδικής πριν η εταιρεία ανοίξει το εργοστάσιο, στην οργή των κατοίκων που έβλεπαν τα χωριά τους να αναπτύσσονται και που τώρα τρέμουν ένα ασύλληπτης έκτασης πισωγύρισμα. Αυτά, και όλα τα άλλα, είναι γνωστά και συζητούνται πλέον δημόσια (αν και πάντα με φόβο: όλοι φοβόμαστε πως θα υποστούμε επιθέσεις σκληρής φυσικής βίας όποτε μιλάμε γι’ αυτά). Θέλω μόνο να πω ότι η Προπαγάνδα του Κορμοράνου (με αποκορύφωμα τη διαταγή της προεκλογικής παύσης των εργασιών) δεν έχει κύριο σκοπό της πλέον να συντηρεί στρατιές κρούσης τυφλών μελών, ούτε καν να δώσει «Αριστερή» και οικολογική εσάνς στο πιο συντηρητικό, βαθιά εθνικολαϊκιστικό σύμφυρμα που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα, αλλά να βοηθήσει ώστε να παραμείνουν στην εξουσία οι δραχμιστές του Τσίπρα: είναι κάτι σαν το 23% ΦΠΑ στα ιδιωτικά σχολεία και στον Στρατηγάκη, είναι κάτι αποτρόπαιο, φαιό, και πολιτικά χουλιγκάνικο.

Ξυπνάς με μια αγκαλιά, πας με τα μάτια κλειστά το σκύλο σου βόλτα, μιλάς με τον Αλβανό περιπτερά που όλο πετάει κι από μια θεοτικιά κουβέντα, χαζεύεις τις αθλητικές, ανεβαίνεις με το ασανσέρ για δισχιλιοστή φορά και για δισχιλιοστή φορά βλαστημάς από μέσα σου που πάλι δεν έχεις μαρκαδόρο για να μουτζουρώσεις εκείνο το σύνθημα, η πρώτη γουλιά του καφέ είναι ηδονική και σου καίει τη γλώσσα, έχει ζέστη, κάποιος πέθανε πάλι, ω Θε μου, ω Θε μου, έξω έχει βγάλει ξαφνικά μια δροσιά, ένα ελικόπτερο πετάει με θόρυβο (ωραίο θόρυβο) και το κοιτάς μαζί με τα θυμωμένα χελιδόνια, κάτι γαργαλάει το πόδι σου, ταΐζεις τη γάτα σου (αυτή σε γαργαλούσε: τα μουστάκια της), ένα μπολ με δημητριακά έρχεται απαλά στο γραφείο μπροστά σου, το τρως, απαντάς στα μηνύματα και στα μέιλ φροντίζοντας να μην ξανακάνεις λάθος στα ονόματα και στις προσφωνήσεις, γελάς μ’ αυτή την απίθανη φωτογραφία που βλέπεις στην οθόνη, και συγκρατείσαι, όλο συγκρατείσαι να μη βρίσεις, να μην απειλήσεις, να μην δείξεις αυτό το πρόσωπο που κυρίως έχεις, που κυρίως είσαι (έχεις ασκηθεί πια σ’ αυτό), ανοίγεις το φάκελο με τη δουλειά, δουλεύεις, κάνεις διάλειμμα μετά από λίγο και τότε πεθαίνει ακριβώς κι άλλος, ακόμη ένας, και μένεις με τα δάχτυλα γαμψά και χαλαρά πάνω από το πληκτρολόγιο, και δεν τα κατεβάζεις, τ’ αφήνεις εκεί, παγωμένα, κι έπειτα τα χέρια σου χαλαρώνουν, και δεν έχεις μιλήσει, και ξαναπάς το σκύλο σου βόλτα, περνάς από το καφέ της γωνίας και πίνεις ένα νερό, κάνεις ένα τσιγάρο, λες τα καθέκαστα, νιώθεις και μια στάλα παράταιρος με την αθλητική βερμούδα, φεύγεις, ανεβοκατεβαίνεις με το ασανσέρ για δισχιλιοστή φορά και για δισχιλιοστή φορά βλαστημάς από μέσα σου για το μαρκαδόρο, κάνεις δεύτερο καφέ, η πρώτη γουλιά είναι ηδονική και σου καίει τη γλώσσα, πλένεις το κρέας που είχες βάλει στο ψυγείο να ξεπαγώσει από χθες, ψιλοκόβεις τα κρεμμύδια και τα τσιγαρίζεις, σοτάρεις το κρέας, ανάβεις τσιγάρο, τα μάτια σου δακρύζουν από τα κρεμμύδια και από τον καπνό, χτυπάει το θυροτηλέφωνο, κατεβαίνεις ν’ ανοίξεις στον κούριερ, βλαστημάς για το μαρκαδόρο, βλέπεις το καινούριο βιβλίο που έφτασε και κατανεύεις, χαίρεσαι, ρίχνεις τη σάλτσα και τα μυρωδικά, ανακατεύεις, χαμηλώνεις τη φωτιά, απαντάς στα καινούρια μηνύματα και στα μέιλ φροντίζοντας να μην ξανακάνεις λάθος στα ονόματα και στις προσφωνήσεις, γράφεις μια ανοησία, παρακολουθείς την πορεία της, κι ώς τότε έχει πεθάνει κι άλλος, ή και άλλοι πολλοί, και μένεις με τα δάχτυλα γαμψά και χαλαρά πάνω από το πληκτρολόγιο, και δεν τα κατεβάζεις, και σηκώνεσαι τότε, και ξαπλώνεις στον καναπέ, και διαβάζεις το χτεσινό σου βιβλίο, και κλείνεις τα μάτια, και από έξω ακούγεται η μπουρού ενός πλοίου φορτωμένου κοντέινερ, και χαμογελάς ανεπαίσθητα, και σηκώνεσαι, κλείνεις το μάτι στην κουζίνα, κάνεις τρίτο καφέ, η πρώτη γουλιά είναι ηδονική και σου καίει τη γλώσσα, διαβάζεις με δυσκολία απαιτητικά αγγλικά κείμενα και βλαστημάς στις άγνωστές σου λέξεις, πάνω από τις μισές, και πιάνεις πάλι τη δουλειά, και ξαναπάς το σκύλο σου βόλτα, και βλαστημάς για το μαρκαδόρο, και επιστρέφεις την ταινία που είδατε χθες και νοικιάζεις άλλη, και αγοράζεις φιλτράκια από φόβο μην ξαναξεμείνεις, και έρχεται από τη δουλειά, κάθεστε στο γραφείο, κι ώς τότε έχει πεθάνει κι άλλος, ή και άλλοι πολλοί, και κλείνεις τη δουλειά, βλέπετε την ταινία που νοίκιασες, ετοιμάζεις γιαούρτι με κάτι μέσα, βρόμη και τέτοια, πλένεις ροδάκινα και νεκταρίνια, κλείνετε την τηλεόραση και το βίντεο, πηγαίνετε για ύπνο, διαβάζετε τα βιβλία σας, αγκαλιάζεστε, κι ώς τότε έχουν πεθάνει κι άλλοι, κι άλλοι πολλοί, πολλοί, όλοι, και είναι όλα αυτά πράγματα που κάνει κανείς μέσα στη μέρα του.

Πρέπει να γίνει κάτι πολύ βαρύ από τη μεριά της νυν αξιωματικής αντιπολίτευσης τις λίγες ημέρες που έμειναν μέχρι το κλείσιμο της ψευδοαριστερής παρένθεσης για να μη σκάσει η φούσκα του Τσίπρα, του απόλυτου βαρονέτου Μινχάουζεν της ελληνικής πολιτικής σκηνής — πρέπει να γίνει μία τεράστια γκάφα. Γιατί αλλιώς δεν δικαιολογείται το εκλογικό σώμα να δώσει εκ νέου τη νίκη, έστω και με μία ψήφο διαφορά, στον θλιβερό θίασο που για το τίποτε διέλυσε τη χώρα και κινδύνευσε να τη χωρίσει από την ιστορία και τη μοίρα της, που οφείλει να είναι η Δύση και όχι το σκοταδιστικό σύμπαν ταινίας δεύτερης διαλογής που ονειρεύονταν στα καφενεία τα αμόρφωτα πλην καλά τακτοποιημένα οικονομικά στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί οι πυλώνες της αντίδρασης, του εθνικισμού και του σκοταδισμού. Δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Και το freak show θα σκορπίσει. Η 21η του μηνός θα είναι η Επόμενη Ημέρα για τις τάξεις της Ριζοσπαστικής λεγόμενης Αριστεράς, ή αν θέλετε η απαρχή των Walking Dead της. Οπότε και το ανθρωποφαγικό θέαμα που φυσιολογικά και κατά πάσα βεβαιότητα θα ακολουθήσει θα έχει μεγάλο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Αλλά δεν πρέπει να μείνουμε σ’ αυτό: πρέπει να μείνουμε σταθεροί στο μεγάλο μήνυμα που (έστω και πολύ αργοπορημένα, έστω και με τόση καθυστέρηση) θα στείλουμε στην Ευρώπη: η ήττα του Τσίπρα θα ισοδυναμεί με ένα ηχηρό συγγνώμη. Με ένα γενναίο mea culpa. Κι αυτή τη φορά, επειδή είδαμε και πάθαμε και αφανιστήκαμε, θα το εννοούμε. [§] Θα μας συγχωρέσουν. Άλλωστε πρόκειται για μας, όχι για όλους. Όλο αυτό αφορά εμένα και σένα, όχι κάποιον ξένο. Μόνο εμένα και σένα.

Καθώς αυτή η μικρή πλην διόλου ταπεινή στήλη ήταν η πρώτη που μίλησε για σίγουρη πρωτιά τής ΝΔ στις Εκλογές του Σεπτεμβρίου την ημέρα που μάθαμε ότι θα γίνονταν, δικαιούμαι να πω ότι δεν αντιλαμβάνομαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι, της ΝΔ εννοώ, δεν κάνουν τίποτε για να τη διασφαλίσουν. Μολονότι βλέπουν απέναντί τους ένα διαλυμένο πράγμα, ένα ασκέρι που τελεί σε εμφύλιο και ρεκάζει (η ιστορία με τον ΦΠΑ των ιδιωτικών σχολείων και των φροντιστηρίων, μνημείο βλακείας, πέρασε στο ντούκου), αντί να ασκήσει ηγεμονική προεκλογική επίθεση, περιμένει απλώς να δει τα αργά… πολύ αργά… πάρα πολύ αργά αποτελέσματα της συριζαϊκής δημοσκοπικής σήψης, χωρίς να τα επικοινωνήσει και χωρίς να τα εκμεταλλευτεί, χωρίς να τα προκαλέσει, και χωρίς να φωνάζει μεγαλοφώνως για το τι έγινε και τι μπορεί, υπό σαφείς προϋποθέσεις, να γίνει ώστε να μην καταλήξει η χώρα. (Γιατί θυμίζω ότι η χώρα θα καταλήξει αν δεν γίνουν κοσμογονικές αλλαγές: αν δεν αλλάξουν όλα. Η χώρα, απλώς, θα τελευτήσει τον βίο της, θα γίνει Αλβανία των ’80s). Αντιθέτως, η ΝΔ κινείται ράθυμα, ανατολίτικα, βαριεστημένα. Με το μπεγλέρι. Λες και θέλει να χάσει μ’ αυτή τη σημαδιακή μία ψήφο διαφορά, ώστε ο Τσίπρας να συνεχίσει να μετέχει στην κυβέρνηση για να καταστραφεί πολιτικά κλπ κλπ., όλα αυτά τα θλιβερά που συζητάμε εδώ και καιρό όλοι. Πραγματικά όμως, δεν το καταλαβαίνω. Με τον Τσίπρα μαζί, και όχι με τον Τσίπρα «στο δρόμο», καμία μεταρρύθμιση δεν θα περάσει: ο ιός της δραχμικής κατάντιας, ό,τι πιο παλαιού πέρασε από τη χώρα τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια, θα κάνει εύκολα μετάσταση από σώμα σε σώμα. Και θα πετάξει την Ελλάδα από την Ευρώπη μ’ ένα τσαφ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, και οι λοιπές δυνάμεις της αντίδρασης, πρέπει να τεθούν στο περιθώριο — και στο πεζοδρόμιο. Ας διαδηλώσουν όσο θέλουν: δεν θα πάψουν να είναι καταγέλαστοι και μόνοι. Δεν θέλουμε συντηρητικούς σαλτιμπάγκους, δεν θέλουμε ψεκασμένους στον αγώνα επιβίωσης που είναι να δώσουμε. Κόψτε τα ψέματα, είμαστε στην Εντατική — κι αυτό χαρισματικά, χάρη στη μεγαλοθυμία των Μεγάλων Δυνάμεων.

Η λογική απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να μην κατέβει αυτόνομα το ΚΙΔΗΣΟ στις Εκλογές, καθώς θα υφίστατο ευρεία ήττα για μία σειρά από λόγους (ο ασθενέστερος: η μη προβολή του από τα Μέσα), και όχι βέβαια εξαιτάις της αδυναμίας εξεύρεσης πόρων, πρέπει να χαιρετιστεί από όλους μας, καθώς δεν θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ με διαρροές προς αδελφά και όμορα κόμματα, οσοδήποτε μικρές και αν είναι αυτές. Αν πάλι κάποιοι από τους δυνάμει ψηφοφόρους του Παπανδρέου οδεύσουν προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά, τι να κάνουμε; Μικρό το κακό. Παρά ταύτα, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ οφείλει να στηρίξει το κόμμα που ίδρυσε ο πατέρας του, αν μη τι άλλο με μία ξεκάθαρη δήλωση: γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κόμματα και κομματίδια, δεν έχουμε να κάνουμε με το παρελθόν ή με καριέρες κληρονομικού τύπου, αλλά με την Ελλάδα — σε αντίθετη περίπτωση, η πολιτική του διαδρομή έκλεισε χθες. Κι αυτό μπορεί να μην ενοχλεί τούς, κατά κύριο και περίεργο λόγο, όψιμους οπαδούς του, αλλά ενοχλεί σφόδρα μεταξύ άλλων τους φιλελευθέρους που τον στηρίξαμε μα πάθος και τον ακολουθήσαμε αβλεπί για μακρό διάστημα, χωρίς καν να φροντίζουμε να κρατάμε αποστάσεις: γιατί έπρεπε. Ακόμη και όταν έπεφτε σε σφάλματα, και κυρίως όταν είχε απέναντί του μόνο εχθρούς. Και όχι μόνο απέναντί του, αλλά και πολύ δίπλα του. Η περίπτωση Παπανδρέου δεν πρέπει να απασχολήσει τις τρεις προσεχείς εβδομάδες. Στόχος ήταν, είναι και παραμένει να χάσει την πρωτιά ο Τσίπρας.

Πήγα στην ανοιχτή συγκέντρωση που έκανε ο Σταύρος Θεοδωράκης χθες στη Νέα Παραλία, εδώ στη Θεσσαλονίκη. Όσο κι αν φαίνεται απίθανο, δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου — εννοώ, μετά τους Πρωταγωνιστές. Διαβάζω μόνο, δεν βλέπω εικόνα ούτε στο Ίντερνετ ούτε αλλού. Λοιπόν είναι πολύ ωραίος, πολύ σέξι και έχει εξαιρετική σκηνική παρουσία. Φοράει και ωραία τα ρούχα του. Και ο λόγος του δεν πάει καθόλου πίσω. Καλά ελληνικά, ή μάλλον κανονικά ελληνικά. Μπορεί εμάς που, μικρούς, μας βούτηξαν στην τσανάκα με τον  εστετισμό να μας ξενίζει το λαϊκό το στιλ μέχρι να πεθάνουμε, αλλά καθαυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να σε πειράζει όταν δεν συνοδεύεται από λαϊκές μπούρδες. Και δεν συνοδευόταν από τέτοιες. Ο Θεοδωράκης επέδειξε ένα φιλομεταρρυθμιστικό προφίλ, είπε ότι το Μνημόνιο πρέπει να εφαρμοστεί κατά γράμμα, μίλησε για μικρότερο κράτος, δήλωσε δύο και τρεις φορές ότι ο ιδιωτικός τομέας πλήττεται πανταχόθεν και ότι αυτός είναι που θα φέρει την ανάπτυξη στην Ελλάδα εφόσον αφεθεί στην ησυχία του — γενικά έμεινα ευχαριστημένος. Έχω ενστάσεις, τις ίδιες που έχω πάντα με το Ποτάμι και τον Θεοδωράκη, προφανώς και θα ψηφίσω, φυσικά, ΝΔ για να εκπέσει από την εξουσία ο ολετήρας ΣΥΡΙΖΑ (ό,τι χειρότερο είδε η χώρα μετά τους συνταγματάρχες — και μάλιστα αυτούς εδώ τούς ψήφισε ο εχέφρων λαός), αλλά για άλλο λόγο τα γράφω όλα αυτά: γιατί σε λίγες ημέρες η Νέα Δημοκρατία του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, το ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά και το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, ελπίζω χωρίς τον «καλό» ΣΥΡΙΖΑ του ανέντιμου δραχμιστή Τσίπρα, θα κάνουν κυβέρνηση για να εφαρμόσουν το Μνημόνιο και για να οδηγήσουν την Ελλάδα στην ανάπτυξη, για να την οδηγήσουν στον 21ο αιώνα ουσιαστικά, με καθυστέρηση δύο δεκαετιών. Θα είμαστε μαζί τους — θα είμαστε αυτοί. Γκρίνιες, χτυπήματα, αγκωνιές, παλιές ιστορίες, νέοι καβγάδες, δεν χωράνε εδώ. Σημασία έχει μόνο η Ελλάδα, και τα κοντά 12 εκατομμύρια ψυχές που ζουν εδώ, και τα παιδιά που θα κάνουν. Θα συμμαχήσουμε, και θα το πάμε όλο αυτό μαζί. Ο αντίπαλος είναι άλλος. Πάντα άλλος ήτανε.

Σαν την πανσέληνο που κάνει κοντά έναν ολόκληρο μήνα να φανεί —τσούκου-τσούκου κάθε βράδυ να γεμίζει κι από ’να ψέμα το φεγγάρι, τσούκου-τσούκου κάθε βράδυ να γεμίζει κι από ’να ψέμα, ένα νύχι—, μα που από την επόμενη κιόλας νύχτα φθίνει ολοταχώς και κανείς δεν κάνει ποτέ τον κόπο να σηκώσει το κεφάλι του και να κοιτάξει ψηλά μπας και το δει, είναι πολύ εύκολο, είναι πάρα πολύ εύκολο, είναι παιχνιδάκι, να διαλυθεί κάτι που χτίστηκε επί μία πενταετία με σχέδιο, κακό-ξεκακό, με σφιγμένα δόντια, μ’ αυτό που λέμε «θυσίες» και με επιμονή λεπιδοπτερολόγου, αλλά και με μόχθο εργάτη ορυχείων, μέσα σε πέντε μήνες. Η οικονομία είναι ο ένας γκρεμισμένος πυλώνας, το ένα θύμα του Τσίπρα· η εχθρότητα είναι ο άλλος που φυτεύτηκε δίπλα στη θέση της, κολλητά. Και, μόλο που η οικονομία θα σιάξει —για την ακρίβεια: θα συνηθίσουμε με τα πολύ λιγότερα, όπως πάντα γίνεται—, το άλλο είναι πράγμα ζόρικο: είναι σαν γυαλί που του λείπει κομμάτι. Θέλει, οπότε, φτιάξιμο απ’ την αρχή, ή μάλλον: θέλει να ξεριζωθεί. Θα ζούμε με την εχθρότητα λοιπόν: τίποτε δεν ξεχνιέται, τίποτε απ’ όλα όσα εσκεμμένα έγιναν, και όλα είναι προσωπικά. Όλα όσα έγιναν έγιναν από συγκεκριμένους άλλους, στους συγκεκριμένους εμάς. Και τίποτε δεν θα ξεχαστεί από όσα όλοι μαζί κάναμε πλήττοντας τους ξένους: τους φουκαράδες, από τη μια, που δεν νοιάστηκε κανείς μας μέσα στον οίστρο της αδιαλλαξίας μας —δραχμή σημαίνει «απέλαση» ενάμισι εκατομμυρίου ψυχών μέσα σε δυο-τρεις μήνες—, και τους άλλους, τους εταίρους και συμμάχους, που είδαν τα μάτια μας να λάμπουν από ξιπασιά και φιλαργυρία και χωριατιά και μας σιχάθηκε η ψυχή τους. Άντε σώσ’ το αυτό τώρα. Άντε σώσ’ το.

Δεν χρειάζεται ν’ αγαπάς κανέναν με το ζόρι. Αλλά μην αφήνεις να περνά καμία μέρα χωρίς να διαβάζεις ένα δίωρο, να απαντάς με καρδούλες στα μηνύματά σου, να βγαίνεις μια μεγάλη βόλτα στο τετράγωνο, να αλείφεις μια φέτα ψωμί με μέλι, να ελέγχεις τις βεβαιότητές σου, να ανέχεσαι τις βεβαιότητες των άλλων, να τσεκάρεις τα μεγάλα ξένα περιοδικά, να διαβάζεις τα κύρια άρθρα τους, να επιχειρηματολογείς ενάντια σε ό,τι με μια πρώτη ματιά, ή και δεύτερη, σε βρίσκει σύμφωνο, να φεύγεις μακριά από τους πολλούς, να αρνείσαι τις μεγάλες αλήθειες, να αγαπάς την ομάδα σου που χάνει, να κοιτάς στα μάτια τούς ζητιάνους, να ξυπνάς όσο νωρίτερα γίνεται, να σκέφτεσαι τον παλιό κινηματογράφο σε Αμερική και Ευρώπη, να ζηλεύεις τους φίλους που έφυγαν και ζουν έξω, να θέλεις καλύτερο σπίτι και καλύτερα ρούχα, να ονειρεύεσαι μεγάλα ταξίδια, να σχεδιάζεις μια καινούρια ζωή, να ακούς μουσική σιγανά και δυνατά, να χαϊδεύεις ένα κατοικίδιο, έστω νοερά. Μ’ αυτά θα σε αγαπήσουν, και θα αγαπήσεις κι εσύ, και όχι με το ζόρι.