Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Πρέπει να γίνει κάτι πολύ βαρύ από τη μεριά της νυν αξιωματικής αντιπολίτευσης τις λίγες ημέρες που έμειναν μέχρι το κλείσιμο της ψευδοαριστερής παρένθεσης για να μη σκάσει η φούσκα του Τσίπρα, του απόλυτου βαρονέτου Μινχάουζεν της ελληνικής πολιτικής σκηνής — πρέπει να γίνει μία τεράστια γκάφα. Γιατί αλλιώς δεν δικαιολογείται το εκλογικό σώμα να δώσει εκ νέου τη νίκη, έστω και με μία ψήφο διαφορά, στον θλιβερό θίασο που για το τίποτε διέλυσε τη χώρα και κινδύνευσε να τη χωρίσει από την ιστορία και τη μοίρα της, που οφείλει να είναι η Δύση και όχι το σκοταδιστικό σύμπαν ταινίας δεύτερης διαλογής που ονειρεύονταν στα καφενεία τα αμόρφωτα πλην καλά τακτοποιημένα οικονομικά στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί οι πυλώνες της αντίδρασης, του εθνικισμού και του σκοταδισμού. Δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Και το freak show θα σκορπίσει. Η 21η του μηνός θα είναι η Επόμενη Ημέρα για τις τάξεις της Ριζοσπαστικής λεγόμενης Αριστεράς, ή αν θέλετε η απαρχή των Walking Dead της. Οπότε και το ανθρωποφαγικό θέαμα που φυσιολογικά και κατά πάσα βεβαιότητα θα ακολουθήσει θα έχει μεγάλο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Αλλά δεν πρέπει να μείνουμε σ’ αυτό: πρέπει να μείνουμε σταθεροί στο μεγάλο μήνυμα που (έστω και πολύ αργοπορημένα, έστω και με τόση καθυστέρηση) θα στείλουμε στην Ευρώπη: η ήττα του Τσίπρα θα ισοδυναμεί με ένα ηχηρό συγγνώμη. Με ένα γενναίο mea culpa. Κι αυτή τη φορά, επειδή είδαμε και πάθαμε και αφανιστήκαμε, θα το εννοούμε. [§] Θα μας συγχωρέσουν. Άλλωστε πρόκειται για μας, όχι για όλους. Όλο αυτό αφορά εμένα και σένα, όχι κάποιον ξένο. Μόνο εμένα και σένα.