Από μικρός μάθαινα και απαγορευμένα πράγματα. Σπάνια βέβαια. Αλλά άμα έχεις το κουσούρι δύσκολα το αποχωρίζεσαι.
Ο πατέρας μου, γιατρός, δούλευε κοντότα ( έμμισθος) στον υγειονομικό συνεταιρισμό του χωριού (Πρώτη Σερρών). Η ασφαλιστική ιδέα του πληθυσμού ήταν απλή, συνήθης και παγκόσμια. Πλήρωναν ένα μικρό ποσό κάθε χρόνο και, όποτε αρρώσταιναν, ο γιατρός έπρεπε να τους περιθάλψει δίχως λεφτά. Αυτή η ιδέα προωθούσε την προληπτική ιατρική και την ενημέρωση γύρω από τα θέματα υγείας.
Μέναμε σ’ ένα παλιό διώροφο σπίτι ο επάνω όροφος του οποίου ήταν η λιτή κατοικία μας. Στο κέντρο υπήρχε ένα καθημερινό δωμάτιο, το μόνο που θερμαινόταν το χειμώνα. Γύρω του ήταν τα δωμάτιά μας. Δεξιά, το υπνοδωμάτιο των γονιών κι αριστερά των παιδιών, το δικό μου και της αδελφής μου. Το δικό μου κρεβάτι ήταν από τη μεριά της σάλας και πολλές φορές αφήναμε την πόρτα χαρανιασμένη. Ένα μεσημέρι που δεν είχα ύπνο άκουσα ένα σιγανό κλάμα από τη σάλα. Καθώς δεν ήταν από κάποιον του σπιτιού δεν βγήκα να δω τι συμβαίνει, αλλά έστησα αυτί. Θα πρέπει να ήμουνα εννέα ετών. Κατάλαβα ότι στη σάλα ήταν μια γυναίκα με την κόρη της, η οποία σιγοέκλαιγε. Ο πατέρας μου μιλούσε μαζί τους.
Τον άκουσα να λέει «μην κλαις κορίτσι μου. Αυτό συμβαίνει σε κάθε γυναίκα από τα δώδεκα - δεκατρία ώς τα πενήντα. Κι αυτό είναι πλεονέκτημα για τη γυναίκα».
Ξανακούστηκε η μικρή να κλαίει.
«Δηλαδή! Κάθε γυναίκα αυτής της ηλικίας κάνει κάθε μήνα ένα αυγουλάκι!»
Αυγουλάκι; Έλα χριστέ μου, κάνουν οι γυναίκες αυγά; Και που είναι αυτά τα αυγά; Η μητέρα μου και η αδελφή μου είναι στη σχετική ηλικία. Κάνουν αυγά; Πού τα κρύβουν; Τι γίνονται; Αν είναι δυνατόν; Ήμουν κατάπληκτος.
Τα άλλα που έπιασα, απ’ όσα έλεγε ο πατέρας μου, ήταν: «αυτά περιμένουν μέσα στη κοιλιά της γυναίκας να γονιμοποιηθούν από ένα αντρικό σποράκι. Αν γίνει αυτό τσουλάνε προς τα κάτω και πέφτουν μέσα στη γυναικεία μήτρα. Της οποίας το έδαφος πρέπει να είναι φρέσκο και αφράτο» (ο πατέρας μου χρησιμοποιούσε παράλληλες γνώσεις από την κηπουρική για να γίνεται αντιληπτός), «ώστε να φυτευτούν καλά και να μείνουν. Γι’ αυτό κάθε μήνα ανανεωνόταν αυτό το έδαφος, εξ ου και τα αίματα».
«Μη στεναχωριέσαι για τα αίματα. Η μαμά σου θα σου φτιάξει μια ζώνη που θα έχει πιασίματα για δύο θηλύκια μια προσοψένιας πετσέτας που θα την αλλάζεις όταν γεμίζει και κανείς δεν θα καταλαβαίνει τίποτα. Μην ανησυχείς, μόνο εσύ θα το γνωρίζεις». Η μητέρα συναινούσε, λέγοντας «ναι, κορίτσι μου, μαζί θα τα φτιάξουμε αυτά».
«Η Μαριγούδα έρχεται στη τάξη με αίματα στα πόδια και όλοι την κοροϊδεύουνε», είπε η μικρή.
Η καημένη, είναι πολύ φτωχιά και δεν έχει ζώνη και τις πετσέτες που μαζεύουν τα αίματα. Εσύ δεν είσαι. Η μητέρα σου θα σε φροντίσει καλά. Μη στενοχωριέσαι.
Αυτές οι βασικές πληροφορίες μου συμπληρώθηκαν κακήν κακώς τα επόμενα χρόνια. Ουδέποτε αμφισβήτησα αυτές τις πληροφορίες, καθώς είχα απεριόριστη πίστη στις απόψεις του πατέρα μου.
Έψαξα επισταμένως και επανειλημμένα στο σπίτι αλλά δεν βρήκα αυγουλάκια. Χρειάστηκε να μπω στο Πανεπιστήμιο για να καταλάβω ότι η διήγηση του πατέρα μου ήταν εκλαϊκευμένη επιστημονική γνώση μιας συνήθους κατάστασης, γενικής φυσιολογικής και εκπληκτικής πλευράς της γυναικείας γονιμότητας.
