Νατάσσα Τριανταφύλλη

Μολις χθες έγραψα ένα κείμενο για μια πολύ συγκεκριμένη παθογένεια της εγχώριας πολιτιστικής ζωής: την τάση να παρακάμπτεται η ουσία μιας ιδέας και να αντικαθίσταται η συζήτηση από ηθικολογική μικροαστυνόμευση, υπαινιγμούς και δημόσιες πόζες αγανακτισμένης ευαισθησίας. Αφορμή ήταν οι αντιδράσεις γύρω από το βιβλίο Big Bang 1970–1973 του Στάθη Καλύβα και της Νατάσσας Τριανταφύλλη (https://booksjournal.gr/gnomes/6051-o-kalyvas-kai-oi-epaggelmaties-tis-politistikis-aganaktisis).

Στο μεταπολιτευτικό μας οικοσύστημα καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες κάτι βαθιά ελληνικό στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα βιβλία, τις ιδέες και γενικότερα οτιδήποτε ξεφεύγει, έστω και ελάχιστα, από την εγκεκριμένη ηθική χορογραφία της εγχώριας διανόησης. Δίπλα στην κρίση παρασιτεί διαρκώς η μικροπρεπής επιτήρηση· μια σχεδόν ενστικτώδης ανάγκη να μετατραπεί το ασήμαντο στραβοπάτημα σε αφορμή δημόσιας αγανακτισμένης πόζας, η υποσημείωση σε ηθικό δράμα και το ανθρώπινο λάθος σε τεκμήριο πνευματικής ανηθικότητας.