Σύνδεση συνδρομητών

Εμβολιασμός ή βαρβαρότητα

Σάββατο, 15 Μαϊος 2021 08:01
Η απρόσκοπτη ροή των εμβολίων, που φαίνεται ότι τις τελευταίες μέρες έχει επιτευχθεί, πρέπει να διατηρηθεί και να ενταθεί. Ο στόχος της συλλογικής ανοσίας βασισμένης στην ανοσοποίηση ενός μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού, στο τέλος του Ιουνίου όχι μόνο πρέπει να κατακτηθεί, αλλά να  συντομευθεί και να επιταθεί.
ΑΠΕ/ΜΠΕ
Η απρόσκοπτη ροή των εμβολίων, που φαίνεται ότι τις τελευταίες μέρες έχει επιτευχθεί, πρέπει να διατηρηθεί και να ενταθεί. Ο στόχος της συλλογικής ανοσίας βασισμένης στην ανοσοποίηση ενός μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού, στο τέλος του Ιουνίου όχι μόνο πρέπει να κατακτηθεί, αλλά να  συντομευθεί και να επιταθεί.

Ίσως ακούγεται κοινοτοπία η πολυχρησιμοποιημένη φράση: βρισκόμαστε σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Αλλά για άλλη μια φορά αυτό συμβαίνει.

Ναι. βρισκόμαστε σε κρίσιμο σταυροδρόμι, καθώς δύο αντίρροπες δυνάμεις συγκρούονται. Από τη μια πλευρά, ένα ισχυρό τρίτο κύμα της πανδημίας με συνεχείς μεταλλάξεις του ιού εξαπλώνεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Από την άλλη πλευρά, είναι πεπερασμένη η δυνατότητα διατήρησης γενικών λοκντάουν, ακόμη και κάποιων λιγότερο περιοριστικών μέτρων. Για πολλούς λόγους: περαιτέρω κλείσιμο της οικονομίας μπορεί να σημαίνει την κατάρρευση ολόκληρων τομέων και δραστηριοτήτων και αδυναμία ανάταξής τους. Αλλά ούτε η κοινωνική ζωή μπορεί ν’ ανασταλεί γενικά και επ’ αόριστον, καθώς έχει οδυνηρό επακόλουθο την κατάσταση της κοινωνικής ψυχολογίας του ζόφου.

Η λύση αυτής της εξίσωσης τίθεται ενώπιον όλων μας.

Σε παλιότερες πανδημίες, π.χ. γρίπες που οφείλονταν σε μετάδοση μέσω του αέρα, η μόνη απάντηση ήταν η προαγωγή ατομικών υγειονομικών κανόνων και το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» όταν τα κύματα της νόσου επανέρχονταν. Η πανδημία προχωρούσε ουσιαστικά ανεξέλεγκτη και η συλλογική ανοσία επιτυγχανόταν με την προσβολή της πλειοψηφίας του πληθυσμού.

Για πρώτη φορά η διεθνής κοινότητα σχεδίασε, εφάρμοσε, αξιολόγησε και επέμεινε σε κοινά μέτρα ελέγχου μιας αερομεταδιδόμενης πανδημίας, ενώ παράλληλα οι πολιτικές και υγειονομικές αρχές, η επιστημονική κοινότητα και η φαρμακοβιομηχανία σε θαυμαστά γρήγορο διάστημα χρηματοδότησαν, σχεδίασαν, εφηύραν, δοκίμασαν και παρήγαγαν εμβόλια σε μαζική κλίμακα.

Τίθεται λοιπόν σε όλους μας το δίλημμα: εμβολιασμός ή η βαρβαρότητα ενός νέου ανεξέλεγκτου κύματος της πανδημίας; Ευτυχώς, η επίλυση της παραπάνω εξίσωσης έχει σήμερα για τη χώρα μας, εκτός από ειδικά μέτρα Δημόσιας Υγείας, ένα αποτελεσματικό κλειδί, το μαζικό πρόγραμμα εμβολιασμών.

Είναι αρκετό αυτό για να μας βγάλει από το κράτος του ζόφου; Γενικά, ναι. Υπάρχουν όμως και πολλές υποσημειώσεις. Αυτές έκαναν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να δηλώσει ότι χρειάζεται ακόμη χρόνος για τη λήξη της Πανδημίας.

Θα μπορέσουμε να πάμε σε μια ανοικτή κοινωνία, μόνον αν κυβέρνηση, υγειονομικοί και πολίτες  εξασφαλίσουμε την εξουδετέρωση ή έστω την απάλυνση αυτών των υποσημειώσεων.

Η απρόσκοπτη ροή των εμβολίων, που φαίνεται ότι τις τελευταίες μέρες έχει επιτευχθεί, πρέπει να διατηρηθεί και να ενταθεί. Ο στόχος της συλλογικής ανοσίας βασισμένης στην ανοσοποίηση ενός μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού, στο τέλος του Ιουνίου όχι μόνο πρέπει να κατακτηθεί, αλλά να  συντομευθεί και να επιταθεί. Για το σκοπό αυτό θα μπορούσε να υιοθετηθεί η πρόταση κάποια εμβόλια να χορηγούνται και από φαρμακεία και ιατρεία ή/και οι εμβολιαστικές αλυσίδες να πολλαπλασιαστούν ακόμη περισσότερο.

Συνήθως, άνθρωποι που διεκδικούν δικαιώματα, οι λεγόμενοι δικαιωματιστές, είναι αρνητές. Πράγματι, η ελεύθερη μετακίνηση, η εκπαίδευση, η συμμετοχή στη διασκέδαση και τη χαρά, στον πολιτισμό είναι βασικά δικαιώματα των δυτικών κοινωνιών. Αλλά η υγεία των πολιτών είναι ακόμη μεγαλύτερο δικαίωμα. Το εμβόλιο και εν μέρει τα τεστ είναι η απάντηση για να μπορούμε να συνδυάσουμε και τα δύο είδη δικαιωμάτων. Οι νέοι των ηλικιών 18-40 φαίνεται ότι το συνειδητοποίησαν, ενώ για τους ηλικιωμένους αρνητές θα πρέπει ν’ αποτελέσει προϋπόθεση της άσκησης των επιθυμητών δικαιωμάτων. Για τους υγειονομικούς και τους δημόσιους λειτουργούς που έρχονται σε επαφή με κοινό δεν νοείται ο εμβολιασμός να μην είναι υποχρεωτικός.

Παράλληλα, κάποια μέτρα δημόσιας υγείας σε κάποιες δραστηριότητες είναι αναγκαίο να διατηρηθούν, αυτά που δεν θα τις ενοχλούν σοβαρά. Οι επιχειρήσεις, η εστίαση, το λιανεμπόριο, η εκπαίδευση οι διάφοροι κρατικοί ή ημικρατικοί εργασιακοί φορείς πρέπει να τηρούν τους κανόνες απόστασης, μάσκας και υγιεινής των εργαζομένων τους απαρέγκλιτα και όπου είναι δυνατό εργασία από μακριά – και να ελέγχονται γι’ αυτό, ώστε να διασφαλίζουν την απρόσκοπτη λειτουργία τους.  

Συγχρόνως υπάρχει ελπίδα να υπάρξει άμεσο και ειδικό φάρμακο για τον κορωνοϊό. Σημαντική εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας του φαρμάκου –που ήδη  έχει εμπειρία κατασκευής φαρμάκου για την ηπατίτιδα C–, ενώ τρέχει κλινική δοκιμή για ένα τέτοιο φάρμακο με προοπτική την έναρξη της παραγωγής του αυτό το φθινόπωρο. Η ανακάλυψη αποτελεσματικών, ειδικών φαρμάκων εναντίον των ιών θα είναι γεγονός παρόμοιο με την ανακάλυψη της πενικιλίνης ως προς τα μικρόβια. Με τα όπλα της επιστήμης και τη βούληση των ηγεσιών είναι δυνατόν διάφοροι εξωγενείς παράγοντες –μεταλλάξεις, μικρός χρόνος διατήρησης της ανοσίας, μαζική διασπορά του ιού σε τρίτες χώρες– να ελεγχθούν. Τότε θα μπορούμε να ξεχάσουμε τον κορωνοϊό και να μιλάμε για νέα κανονική ζωή.

Ένα δεύτερο κλειδί επίλυσης της εξίσωσης πανδημία vs οικονομία αφορά τη δυνατότητα επανεκκίνησης της τελευταίας. Αυτή εδράζεται σε μεταρρυθμιστικές προσαρμογές στο νέο περιβάλλον, καθώς και σε μελέτη, σχεδιασμό και ωρίμανση προγραμμάτων, αλλά και στη θεραπεία των απωλειών από την πανδημία που μπορούν να χρηματοδοτηθούν από το γιγαντιαίο Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης.  

Ίσως για πρώτη φορά μπορούμε να πούμε αληθινά: λεφτά υπάρχουν, για να πραγματοποιηθούν αυτά. Από μας εξαρτάται αν θα πραγματοποιηθεί η απογείωση της  ανάπτυξης. Εκείνης που προϋποθέτει σεβασμό στην κλιματική αλλαγή και τον οικολογικό πλούτο του περιβάλλοντος. Θα  χρειαστούν άνθρωποι, ιδέες, σχέδιο, αφοσίωση στους στόχους, άοκνες προσπάθειες κι εργασία ώστε να μετατραπούν όλα αυτά σε παραγωγή και κοινωνικό πλούτο.

Κάποιοι θέλουν μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους να δουλέψουν και να πετύχουν, να σταματήσουν την πανδημία, ν’ αναπτύξουν την οικονομία. Η πλειονότητα των πολιτών βλέπει θετικά την εξέλιξη αυτή και θέλει να συμμετάσχει ώστε να βάλει ο καθένας το λιθαράκι του στην κοινή προσπάθεια και ν’ απολαύσει τα οφέλη της.

Κάποιοι θεωρούν ότι οι αναστατώσεις από την πανδημία αποτελούν ρωγμή του συστήματος και ευκαιρία γι’ αυτούς. Ακόμη κι αν είναι έτσι,  και οι ρωγμές δεν είναι παρά μόνο στο κεφάλι τους, για να τις εκμεταλλευτούν προς όφελός τους πρέπει να έχουν καλύτερες και αποτελεσματικότερες απαντήσεις στον έλεγχο της πανδημίας, στην οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας. Κι αυτό θέλει δουλειά. Η εκμετάλλευση με αυταπάτες και με εξαπατήσεις έχει τελειώσει, ούτε γίνεται με την επιδίωξη της στασιμότητας, της μιζέριας, ακόμη και της καταστροφής, όποιο ιδεολογικό πρόσημο κι αν τεθεί. Τελικά θα μείνουν απλώς να βλέπουν τους άλλους να προσπαθούν, να επιλύουν, να οικοδομούν ενώ οι ίδιοι θα γκρινιάζουν. Αν θεωρούν δικαίωμα και προωθητική δύναμη την γκρίνια, ας γκρινιάζουν. Δεν θα ενοχλούν κανέναν.

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.