Και οι δυο τους, αργότερα, έγιναν υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ και  κατάλαβαν πόσα απίδια παίρνει ο σάκος. Τότε, το 1993, η μεν Μαντλίν Ολμπράιτ –εκείνη με τις συμβολικές καρφίτσες στο πέτο και τις γερακίσιες απόψεις στην εξωτερική πολιτική– ήταν πρέσβειρα των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, ο δε  Κόλιν Πάουελ ήταν αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων της χώρας του. Ούτε ο Πάουελ μπορούσε να κατηγορηθεί ως ειρηνιστής, έχοντας περάσει διά πυρός και σιδήρου (μεταξύ άλλων, είχε συμβάλει  στο «ξέπλυμα» της σφαγής του Μάι Λάι στο Βιετνάμ και είχε παραπλανήσει τη διεθνή κοινότητα σχετικά με τα βιολογικά και χημικά όπλα που, δήθεν, διέθετε ο Σαντάμ Χουσεΐν). 

Τον Σαββόπουλο τον γνώρισα το καλοκαίρι του 1974. Η συγκυρία, παράξενη. Εγώ πέμπτη γυμνασίου. Εποχή έμφορτη γεγονότων, και εγώ στη δίνη ενός επώδυνου διαζυγίου των γονιών μου που ούτε φιλικό ούτε συναινετικό ήταν, τότε που ο ένας σύντροφος έπρεπε να διαπομπεύσει τον άλλον τυλιγμένο σε ένα σεντόνι, προκειμένου να διαλυθεί η γάμου κοινωνία. Τέλος πάντων, τότε ήταν που ο αδελφός μου, επιστρέφοντας από το Κολλέγιο Αθηνών, υπότροφος –«γιος μικροεπαγγελματία» είχε γράψει η σχολική εφημερίδα– έφερε μια μαύρη κασέτα. Μέσα, το Φορτηγό. Δεν είχα ξανακούσει τέτοιο πράγμα, γλυκά και τραχιά τραγούδια ανάκατα. Τη βάζαμε στο κασετοφωνάκι, καθόλου δεν μας ενοχλούσε ο μεταλλικός του ήχος, και την ακούγαμε αδιάκοπα, μέχρι που κάποια στιγμή το κασετόφωνο μάσησε την ταινία. Σταμάτησε να παίζει. Επιστρατεύτηκε ένα μολύβι και την φέραμε κάπως στα ίσια της. Ξαναρχίσαμε να την ακούμε.

Είμαι ένας χαροκαμένος γονιός. Έχασα το παιδί μου στο δυστύχημα των Τεμπών το 2023. Κυνήγησα αυτή την μίσθαρνη κυβέρνηση με όλη μου την δύναμη: για το ξυλόλιο που μετέφερε το τρένο και το λαθρεμπόριο που έκανε κάποιος μεγαλοβαρώνος των καυσίμων· για το μπάζωμα που το θεώρησα αποτρόπαιη πράξη και όχι αναγκαία ενέργεια. Έψαξα για το χαμένο βαγόνι που έκρυβαν για να καλύψουν κάποιο φοβερό μυστικό. Θεώρησα το μπάζωμα μία αποτρόπαια πράξη και καθόλου αναγκαία ενέργεια. Έκανα μηνύσεις, πήγα στην Ευρώπη για να καταγγείλω τους ηθικούς αυτουργούς —εκείνους που έβαλαν τους φυσικούς αυτουργούς να κάνουν αυτό το έγκλημα. Εγκάλεσα τον πρόεδρο της Βουλής να μη στήσει το παιχνίδι της προανακριτικής, ξεσήκωσα χιλιάδες κόσμο εδώ κι αλλού με το σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο». Σήμερα επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής.

Το Βραβείο Booker 2025, την κορυφαία βρετανική λογοτεχνική διάκριση για μυθιστόρημα γραμμένο στα αγγλικά, κέρδισε ο Ντέιβιντ Σολόι (David Szalay) με το μυθιστόρημα Flesh (Σάρκα). Είναι ο πρώτος συγγραφέας ουγγρικής  καταγωγής (γεννήθηκε, βέβαια, στον Καναδά) που κερδίζει το Booker. «Το βιβλίο στο οποίο επιστρέφαμε συνεχώς, αυτό που ξεχώριζε από τα άλλα σπουδαία μυθιστορήματα, ήταν το Flesh — λόγω της ιδιαιτερότητάς του», είπε ανακηρύσσοντας  τον νικητή ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, Roddy Doyl, και παρ’ όλο που τα στοιχηματικά γραφεία πρόκριναν ως φαβορί  τον Andrew Miller, με το  The Land in Winter, με 1,5 προς 1, έναντι του Ντέιβντ Σολόι με 2,25 προς 1.