Σύνδεση συνδρομητών

Άγγελος Σικελιανός

Εμφάνιση άρθρων Books' Journal βάσει ετικέτας

Περίμενα με αγωνία την πρώτη από τις φετινές εκδηλώσεις του κύκλου «Κι αυτοί είναι η Ελλάδα ΙΙ», επειδή δεν ήξερα πώς θα τα πάω με τον Τίτο Πατρίκιο. Τον είχα συναντήσει ξανά από κοντά μόνο μια φορά ακόμα, το 2015, λίγο πριν από το δημοψήφισμα του Τσίπρα – ήταν κατηγορηματικά αντίθετος στα παιχνίδια με τη χώρα, αλλά έκτοτε έχουν περάσει έντεκα χρόνια, έχουμε όλοι μεγαλώσει και μια συνέντευξη, σε κοινό, εφ’ όλης της ύλης έχει τα ρίσκα της. Είχα άγχος, έπειτα από πολύ καιρό.

 

 

Ο Τίτος Πατρίκιος, παρότι χρησιμοποιεί ένα μπαστούνι, αποδείχτηκε ευσταλής οδεύοντας προς τη σκηνή. Διέσχισε τον μακρύ διάδρομο του Ωδείου Αθηνών, αντιμετώπισε το κοινό που ήταν πολύ αλλά ήταν και ήσυχο, άκουσε με υπομονή τους προλόγους και απαντούσε με καθαρή φωνή σε όλες τις ερωτήσεις μου. Μου έκανε εντύπωση η μνήμη του, η αναφορά σε ονόματα ή η απόκρυψή τους όταν δεν ήθελε να εκθέσει καταστάσεις. Μου έκανε επίσης εντύπωση η εμμονή του στα νεανικά χρόνια, τα δύσκολα, της κομμουνιστικής στράτευσης και των εξοριών – που δεν τα περιγράφει μυθοποιητικά, το αντίθετο. Τέλος, μου έκανε εντύπωση η αντοχή του: η συζήτησή μας ξεπέρασε τη μία ώρα του προγραμματισμού, παραλίγο να μιλάμε επί δίωρο. Ξέρω ότι, αν το κάναμε, θα είχε ακόμα πολλά να μας πει.

Ο Τίτος Πατρίκιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928. Οι γονείς του ήταν ο Σπύρος και η Λέλα Πατρικίου, ηθοποιοί. Άρχισε να γράφει ποίηση πολύ νωρίς. Στην Κατοχή στρατεύτηκε στο ΕΑΜ Νέων και κατόπιν στην ΕΠΟΝ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αργότερα κοινωνιολογία στο Παρίσι. Τα μετεμφυλιακά χρόνια εξορίστηκε στη Μακρόνησο και μετά στον Άη Στράτη. Ιδρυτικό μέλος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της Επιθεώρησης Τέχνης. Εργάστηκε ως δικηγόρος, ως κοινωνιολόγος, ως ερευνητής και ως μεταφραστής. Έχει μεταφράσει κυρίως από τα γαλλικά: Σταντάλ, Μπαλζάκ, Βαλερύ, Αραγκόν, Λούκατς και μερικούς άλλους. Μετά τη διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος, βρέθηκε στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Η πρώτη ποιητική συλλογή του, Χωματόδρομος, κυκλοφόρησε το 1954. Ακολούθησαν, μεταξύ πολλών άλλων, η Μαθητεία, η Προαιρετική πτώση, η Θάλασσα επαγγελίας, οι Αντιδικίες, οι Αντικριστοί καθρέφτες, η Ηδονή των παρατάσεων, η Αντίσταση των γεγονότων, η Νέα χάραξη, η Συγκατοίκηση με το παρόν. Πιο πρόσφατα, το Σε βρίσκει η ποίηση, Ο δρόμος και πάλι.

Το σύνολο του ποιητικού του έργου κυκλοφορεί σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Κίχλη. Στην Κίχλη κυκλοφορούν ακόμα η ανθολογία ερωτικών ποιημάτων του Λυσιμελής πόθος, η συλλογή πεζών Ο πειρασμός της νοσταλγίας και η συλλογή δοκιμίων Διαδρομές και διασταυρώσεις. Μελέτες και δοκίμια 1977–2023. Μόλις κυκλοφόρησε από την Κίχλη ακόμα ένα βιβλίο του με μαρτυρίες για τις συναντήσεις του με προσωπικότητες των γραμμάτων, της τέχνης, της πολιτικής, με τίτλο Άνθρωποι που γνώρισα (θα το κρίνουμε προσεχώς).

Η ιστορία, η πολιτική στράτευση και η αμφισβήτησή της, ο έρωτας, το σώμα, ο χρόνος, η μνήμη και η επίμονη αναζήτηση της αλήθειας των πραγμάτων διατρέχουν ένα έργο που καλύπτει σχεδόν ολόκληρη τη μεταπολεμική ελληνική ιστορία. H συζήτησή μας άρχισε ουσιαστικά όταν, ολοκληρώνοντας τα παραπάνω βιογραφικά στοιχεία του, πρόσθεσα ότι είναι και μέλος της Ακαδημίας. «Επίτιμο», συμπλήρωσε ο Τίτος Πατρίκιος. «Δηλαδή άμισθο μέλος». Εκμεταλλεύτηκα τα γέλια των ακροατών για να κάνω την πρώτη ερώτηση:

 

Κύριε Πατρίκιε, πώς βρήκατε την ποίηση; Ή μήπως σας βρήκε εκείνη;

Είχα την τύχη, καθώς οι γονείς μου ήσαν ηθοποιοί, πολύ μικρό παιδί που ήμουν, να με παίρνουν συχνά στο θέατρο. Και επειδή ήσαν ηθοποιοί του μουσικού θεάτρου, της οπερέτας και της επιθεώρησης, εκεί ακουγόντουσαν τραγούδια έμμετρα. Έτσι πρωτοάκουγα στίχους από το θέατρο και μου κάνανε εντύπωση. Επίσης, από πολύ μικρός είχα τη μανία του διαβάσματος και όποιο έντυπο έπεφτε στα χέρια μου το διάβαζα. Ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τα βιβλία και τα περιοδικά, έπαιρνε και μια έκδοση, μια φιλολογική έκδοση της Εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού. Την κοίταζα κι εγώ, όταν είχα αρχίσει να μαθαίνω να διαβάζω, πολύ νωρίς, από έξι χρονώ, και έβλεπα στο περιοδικό αυτό ποιήματα μικρά, λιγόστιχα, τα οποία τα διάβαζα και μου αρέσανε. Με υπογραφή «Ρίτ.σος». Και έλεγα στους δικούς μου: «Ωραία είναι αυτά τα ποιήματα, αλλά ποιος είναι αυτός ο Ρίτ.σος;» Αργότερα έμαθα ότι ήταν ο Γιάννης Ρίτσος.

Έτσι, ακούγοντας και τα ποιήματα που άκουγα στις επιθεωρήσεις και στις οπερέτες που με πήγαιναν οι δικοί μου, ήθελα κι εγώ να παίξω με τις λέξεις. Και όπως στα άλλα παιδιά τούς άρεσε να παίζουν με τους κύβους, με τους βόλους, με διάφορα παιχνίδια, σ’ εμένα άρεσε να παίζω με τις λέξεις. Η πρώτη προσπάθεια, θυμάμαι, που προσπάθησα να κάνω στίχο ήταν σε αυτή την ηλικία των έξι ετών προς επτά, το καλοκαίρι, που με βάλανε εσωτερικό στις παιδικές εξοχές του Ιδρύματος Ζηρίνη, στη Βούλα. Εκεί η ζωή ήταν πολύ αυστηρή και πολύ πειθαρχημένη και μας πηγαίνανε για μπάνιο σε παράταξη.

Ήταν σαν το πρώτο στρατόπεδο;

Ήταν σαν στρατιωτική ζωή… Μας πήγαιναν θυμάμαι να κάνουμε μπάνιο στην παραλία. Από κοντά ήταν η διευθύντρια, η οποία μας έβαζε και τραγουδάγαμε τον ύμνο του Ζηρινείου, που έλεγε – θυμάμαι τους πρώτους στίχους: «Τι όμορφα περνούμε και τι καλά που ζούμε, / μέσ’ στον Ζηρίνειο πόλο παλάτι φωτοβόλο…». Κάποια στιγμή, για να φχαριστηθούν και τ’ άλλα παιδιά, έφτιαξα την εξής παραλλαγή: «Τι άσχημα περνούμε και τι κακά που ζούμε, / μες στο Ζυρίνειο πόλο, παλάτι…» –και εκεί έφτιαξα μια δική μου λέξη–  «…παλάτι α-φωτοβόλο». Από εκεί και πέρα…

Πότε δημοσιεύσατε ποιητικό κείμενο;

Δημοσίευσα πολλά χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1943, μέσα στην Κατοχή.

Ως παιδί, δηλαδή, δεν γράφατε και δεν επιθυμούσατε να δημοσιεύσετε;

Όχι, ως παιδί όχι. Δεκαπέντε χρονών, τότε δημοσίευσα –ήταν το πρώτο ποίημα που δημοσίευα– στο περιοδικό που έβγαλε ο φίλος μου, ο Μαθιόπουλος, και λεγόταν Ξεκίνημα της νιότης. Ήταν ένα ποίημα με δύο τετράστιχα, γιατί έγραφα ακόμα με ομοιοκαταληξία, το οποίο το θυμάμαι και μπορώ να σας το πω.

 

Παρακαλώ.

Λέγεται «Αν βρεις»:

Αν ψάξεις θα βρεις,
τίποτα κρυμμένο δε μένει.
Σπάσε σκληρά τους δεσμούς
που σφιχτά είναι δεμένοι.

Κι αν βρεις, μηδέν με τον χρόνο
ρουτίνα θα γίνει.
Να χάσεις πρέπει αν θες
μια θύμηση παντοτινή να μείνει.

Αυτό τυπώθηκε εκεί. Και ξεχάστηκε;

Εκεί έχει μείνει. Το έβαλα όμως όταν βγήκε το σύνολο των ποιημάτων μου.

Η πολιτική δράση πώς προκύπτει; Πολύ νέος μπήκατε στην πολιτική…

Δεν ήταν πολιτική δράση, ήταν αντιστασιακή.

Οι επαφές σας με την ποίηση τότε ήταν σποραδικές;

Άλλαξα πολλά σχολεία. Την πρώτη δημοτικού την έκανα στο δημόσιο σχολείο, στο ίδιο σχολείο που είχε πάει και ο Σαμαράκης. Αλλά οι συνθήκες ήταν δυσάρεστες. Θα σας πω το περιστατικό και μπορεί να αηδιάσετε. Ήταν αδύνατο να πάω στις τουαλέτες, διότι οι ακαθαρσίες έβγαιναν ώς την αυλή και έμεναν εκεί. Γι’ αυτό, στη δευτέρα τάξη με βάλανε μαθητή στο ιδιωτικό σχολείο, στη Σχολή Μεταξά, της Αντιγόνης Μεταξά. Εκεί οι συνθήκες ήταν καλύτερες και, για πρώτη φορά, μου ανέθεσαν τη γιορτή, όταν τελείωσε η τρίτη τάξη… Τότε το δημοτικό είχε τέσσερις τάξεις και το γυμνάσιο οκτώ. Ήταν η μεταρρύθμιση που είχε κάνει ο Μεταξάς στην 4η Αυγούστου. Το γυμνάσιο είχε γίνει οκτατάξιο. Εκεί, στις εξετάσεις της τρίτης τάξης, μου ανέθεσαν να πω ένα ποίημα, τον «Παπαγάλο» του Ζαχαρία Παπαντωνίου, που το θυμάμαι πάντα.

 

«Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα…»

«Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα, / ο παπαγάλος είπε ξαφνικά: / «Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά…» Η άλλη επαφή που είχα με την ποίηση ήταν το 1935, που ήμουν επτά χρονών. Ο πατέρας μου είχε πέντε αδελφές. Η πρώτη μετά απ’ αυτόν ήτανε ποιήτρια, η Λιλή Πατρικίου-Ιακωβίδη, και μαθήτρια του Παλαμά. Τότε, το 1935, έκανε μια διάλεξη στην αίθουσα του Παρνασσού για τον Παλαμά. Και η γιαγιά μου με πήρε και με πήγε εκεί να ακούσω τη θεία μου. Στην αίθουσα του Παρνασσού υπάρχει ένα είδος σκηνής. Και οι ακροατές ήταν στο βάθος. Στη σκηνή πάνω η θεία μου έκανε την ομιλία της και δίπλα, σε μία πολυθρόνα, καθόταν ακίνητος ο Παλαμάς. Όταν τελείωσε η ομιλία και, μετά τα χειροκροτήματα, μου λέει η γιαγιά μου: «Πάμε τώρα να φιλήσεις το χέρι του Παλαμά».

 

Φιλήσατε το χέρι του Παλαμά;

Και δεν ήθελα, με πήγε με το ζόρι. Φίλησα το χέρι, το οποίο ήταν κρύο, παγωμένο. Νόμιζα ότι φιλάω το χέρι ενός νεκρού. Και το βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ, έβλεπα εφιάλτες. Το θυμάμαι ακόμα.Αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία επαφή που είχα με τον Παλαμά. Αλλά στην Κατοχή πια, τον Φεβρουάριο του 1943, με τον φίλο μου Βαγγέλη Γκούφα, πήγαμε στην κηδεία του Παλαμά. Τη θυμάμαι ακόμα γιατί έμεινα έκθαμβος που έβλεπα όλους τους συγγραφείς των οποίων διάβαζα τα βιβλία και τους θαύμαζα. Μου τους έδειχνε ο Γκούφας «Αυτός είναι ο Καραγάτσης. Αυτός είναι ο Θεοτοκάς. Αυτός είναι ο Βενέζης. Αυτός ο Μυριβήλης». Τα έχανα εγώ. Κάποια στιγμή βγήκε από την εκκλησία το φέρετρο του Παλαμά. Το μεταφέρανε στην πλάτη τους τέσσερις συγγραφείς, να το πάνε για ταφή. Και εκεί, το θυμάμαι πολύ καλά, ένας ποιητής που ήταν και ακαδημαϊκός, ο Σωτήρης Σκίπης, είπε ένα ποίημα, το οποίο δεν μου είχε αρέσει. Αλλά μετά ο Σικελιανός είπε το δικό του ποίημα και χάλασε ο κόσμος. Θυμάμαι ακόμα τον τελευταίο στίχο, γιατί το ποίημα αυτό εξέφραζε αντιστασιακό πνεύμα και τελείωνε με αυτόν τον στίχο: «Σημαίες της λευτεριάς, ξεδιπλωθείτε πέρα ως πέρα».

Αυτό ήταν το έναυσμα για να δραστηριοποιηθεί ο Τίτος Πατρίκιος στην Αντίσταση;

Στην Αντίσταση με έβαλε ο συμμαθητής μου στο Βαρβάκειο, ο Γκούφας, που ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος από μένα, τρεις τάξεις δηλαδή. Η πρώτη μου –να μην την πω πράξη– ενέργεια ήταν τον Οκτώβριο του 1942, που ήμουν δεκατεσσάρων χρονών. Είχα μπει από το 1942 στο ΕΑΜ Νέων.

Πριν από την κηδεία του Παλαμά.

Πριν. Στις 28 Οκτωβρίου 1942, που ήταν η επέτειος της ιταλικής εισβολής, με βρίσκει ο Γκούφας στο διάλειμμα, στο Βαρβάκειο, και μου λέει: «Όταν τελειώσεις το μάθημα, πάρε όσα παιδιά μπορείς από την τάξη σου, γιατί θα συγκεντρωθούμε στο Πεδίον του Άρεως να στεφανώσουμε τα αγάλματα των ηρώων». Στο Πεδίον του Άρεως, σε μια πίσω μεριά, είναι μια σειρά ακόμα από αγάλματα των ηρώων. Είπα εγώ στην τάξη, αλλά δεν ήρθε κανείς. Ξεκίνησα και μπήκαμε στο τραμ, υπήρχε τραμ τότε, το Βαρβάκειο ήτανε εκεί όπου σήμερα είναι η Βαρβάκειος αγορά, το τραμ πέρναγε από την οδό Αθηνάς και πήγαινε στην Πατησίων. Μπήκαμε στο τραμ: δύο παιδιά από τη μικρότερη, την πιο κάτω τάξη και ένα παιδί από τη μεγαλύτερη. Τέσσερις, δηλαδή. Αλλά στην επόμενη στάση του τραμ, αυτός που ήταν στη μεγαλύτερη τάξη κατέβηκε. Είχε φοβηθεί και δεν συνέχισε. Οφείλω να πω ότι κι εγώ φοβόμουνα πολύ και λέω: «στην επόμενη στάση θα κατέβω κι εγώ». Αλλά όταν φτάσαμε στην επόμενη στάση δεν κατέβηκα, γιατί ντράπηκα. Σκέφτηκα: «εδώ οι δύο μικρότεροι από μένα δεν θα κατέβουν και θα κατέβω εγώ;» Έτσι δεν κατέβηκα. Φτάσαμε στο Πεδίον του Άρεως και εκεί, στην είσοδο, εκεί που είναι το άγαλμα του Κωνσταντίνου τώρα, ήταν δύο ιταλικά τεθωρακισμένα αυτοκίνητα με φαντάρους Ιταλούς. Εμείς αυτά τα λέγαμε σακαράκες, σακαράκες των Ιταλών. Περάσαμε, δεν μας έκαναν τίποτα. Έφτασα στη σειρά των αγαλμάτων, ήταν πολλοί νέοι εκεί. Στεφανώσαμε τα αγάλματα, είπαμε τον εθνικό ύμνο και μετά μας λένε: «Και τώρα θα πάμε στο Πανεπιστήμιο να συνεχίσουμε την εκδήλωση για την 28η Οκτωβρίου». Και γίνεται μια μεγάλη πορεία, από την οποία ένας εξάδελφός μου πήρε φωτογραφία και την έχω δημοσιεύσει. Διασχίσαμε τα Εξάρχεια και, την ώρα που κατεβαίναμε για να πάμε στην Ακαδημίας, προς το Πανεπιστήμιο, στη γωνία Ακαδημίας και Ιπποκράτους, ήσαν καραμπινιέροι σε όλες τις γωνίες. Και καθώς προχωρούσαμε, πέσανε κατά πάνω μας και αρχίσανε να χτυπάνε. Μου είχε εμφανιστεί από τότε η μυωπία και είχα γυαλιά. Και για να τα προστατεύσω τα είχα βάλει στην πίσω τσέπη. Αλλά ο καραμπινιέρος που με έπιασε με τρέλανε στις κλοτσιές, έτσι μου έσπασαν και τα γυαλιά που τα είχα στην πίσω τσέπη. Είναι η πρώτη εμπειρία που έχω από την Κατοχή και από την Αντίσταση: το πρώτο ξύλο που έφαγα από έναν Ιταλό καραμπινιέρο.

Η περίοδος αυτή της Αντίστασης… Από αυτήν βγήκατε στην Αριστερά;

Ε, ναι, γιατί μετά ήρθε η ΕΠΟΝ, στην οποία συγχωνεύθηκε το ΕΑΜ Νέων. Το κλίμα ήταν αριστερό – και η νοοτροπία. Στην ΕΠΟΝ ξανασυνάντησα την Ελένη Γλύκατζη, μετέπειτα Αρβελέρ. Την είχα πρωτοσυναντήσει στη δραστηριότητα του περιοδικού Η Διάπλασις των Παίδων, όπου συμμετείχαμε με ψευδώνυμα…

Εσείς ποιο ψευδώνυμο είχατε;

Άλμπατρος. Από τον Ροβήρο τον κατακτητή του Ιουλίου Βερν, όπου το ιπτάμενο πλοίο λεγόταν Άλμπατρος.

Η Ελένη Γλύκατζη τι ψευδώνυμο είχε;

Ήταν μια κοπέλα πολύ δραστήρια που τη θαυμάζαμε – ήταν δυόμισι χρόνια μεγαλύτερη από εμένα. Είχε το ψευδώνυμο, θυμάμαι, Διαβατάρικο Πουλί.

Πότε αρχίσατε να έχετε μπλεξίματα με τις αρχές για τη δράση σας;

Λίγο πριν από την Απελευθέρωση, δέκα, το πολύ είκοσι πριν από την Απελευθέρωση, με πιάσανε. Ήταν μια ομάδα συνεργατών των Γερμανών και με στήσανε σε έναν τοίχο να με εκτελέσουν.

Τι θυμάστε απ’ αυτή την περιπέτεια;

Είχα ραντεβού με μια κοπέλα από την ΕΠΟΝ, η οποία θα μου έφερνε αφίσες για να τις κολλήσουμε. Θα την έφερνα σε επαφή και με έναν άλλον από την ΕΠΟΝ. Την περιμέναμε στο Μοναστηράκι, απέναντι από τη Ρωμαϊκή Αγορά, δίπλα στην εκκλησία. Αλλά είχαμε κάνει λάθος στο ραντεβού και δεν ερχόταν. Είχαμε πάει με αυτόν τον φίλο μου. Κανονικά έπρεπε να φύγουμε, αλλά καθόμαστε εκεί και περιμέναμε. Και, για μια στιγμή, ο διπλανός μου λέει: «Πω πω, έρχονται οι συνεργάτες των Γερμανών». Είχε δει από την Αρχαία Αγορά μια ομάδα που ερχόταν – και το βάζει στα πόδια και φεύγει. Εγώ τα έχασα λίγο, δεν έφυγα αμέσως. Και επειδή είχαν πλησιάσει αυτοί, μπήκα στην εκκλησία. Ήταν εκεί γυναίκες που ψέλνανε. Και λέω στον παπά: «Πάτερ, σώσε με, έρχονται άνθρωποι των Γερμανών». Ο παπάς δεν είπε τίποτα. Μπήκαν αυτοί μέσα, μου λένε: «Έβγα έξω, ρε». Ο επικεφαλής κράταγε μια γερμανική χειροβομβίδα, τις θυμάμαι, είχαν ένα χερούλι ξύλινο. Εγώ δεν έβγαινα. Με πιάσανε, έπιασα κι εγώ ένα μανουάλι μεγάλο, και με βγάλανε συρτό, εκείνοι εμένα κι εγώ έβγαλα το μανουάλι. Και με στήσανε δίπλα, στον τοίχο. Και μου λέει αυτός: «Είσαι τυχερός, ρε, επειδή ήταν οι γυναίκες που ψέλνανε τις λυπήθηκα. Αλλιώς, αν δεν ήταν οι γυναίκες αυτές, θα σου ’χα ρίξει τη χειροβομβίδα». Με ψάξανε, δεν μου βρήκαν τίποτα. Κάτι σημειώματα τα είχα καλά κρυμμένα. Και ακούω τον διπλανό του να λέει: «Μήπως δεν είναι αυτός που μας είπανε; Γιατί αυτός εδώ είναι καλοντυμένος». Αλλά του λέει ο άλλος, που ήταν κοντός: «Όχι, αυτός είναι και θα τον καθαρίσω». Μου λέει τότε: «Τι κάνεις εδώ;» «Περιμένω μια κοπέλα να πάμε βόλτα στην Ακρόπολη, που είναι ωραία μέρα». Και μου λέει στο τέλος: «Σου δίνω πέντε λεπτά. Εάν δεν έρθει σε πέντε λεπτά, τελείωσες». Ξεκρεμάει ένα γερμανικό αυτόματο, που είχε κρεμασμένο μπροστά του. Κι εγώ περίμενα ότι τελειώνει η ζωή μου. Και τότε, ξαφνικά, τη βλέπω την κοπέλα από την Πλάκα, που ερχόταν με ποδήλατο. Με είδε, δεν φοβήθηκε, πετάει το ποδήλατο στην άκρη, από το οποίο κρεμόταν και η σακούλα με τις αφίσες που έφερνε, κι ήρθε τρέχοντας κατά πάνω μου και με αγκαλιάζει. Και μου λέει αυτός ο επικεφαλής: «Γλίτωσες, ρε. Ήρθε την τελευταία στιγμή». Είχαν περάσει από τα πέντε λεπτά τα τέσσερα. «Μη σε ξαναπετύχω, γιατί άλλη φορά δεν θα γλιτώσεις».

Φοβηθήκατε το θάνατο;

Ε, βεβαίως φοβήθηκα.

Τι σκεπτόσασταν εκείνο το πεντάλεπτο;

Εκείνο το πεντάλεπτο σκεφτόμουν τον Ντοστογιέφσκι, που είχα διαβάσει στον Ηλίθιο ότι είχε καταδικαστεί κι αυτός σε θάνατο, ότι τον στήσανε να τον εκτελέσουν. Και την τελευταία στιγμή ήρθε με άλογο αγγελιοφόρος και είπε: «Σταματήστε, ο τσάρος τού έδωσε χάρη». Αργότερα το έλεγα αυτό, όταν ήμουν στη Ρώμη, σε έναν Ιταλό φίλο: «Και τόσο ανόητος ήμουν εκείνη την εποχή, που αντί να σκέφτομαι τη ζωή που χάνω, σκεφτόμουν τον Ντοστογιέφσκι». Και έβαλε ο Ιταλός τα γέλια. «Μα τι λες, ρε σαχλαμάρα;» μου λέει. «Σκεφτόσουν τον Ντοστογιέφσκι που γλίτωσε και έλπιζες ότι έτσι θα γλιτώσεις κι εσύ. Γι’ αυτό τον σκεφτόσουν».

Πώς άρχισαν οι δοσοληψίες με την αστυνομία;

Μετά ήρθε η Απελευθέρωση, ήρθανε τα γεγονότα και οι μάχες του Δεκέμβρη, στις οποίες πήρα μέρος. Ακολούθησα τον ΕΛΑΣ με τα πόδια και από βουνό σε βουνό και έφτασα ώς τους Σοφάδες της Θεσσαλίας, όπου πέρασα πάλι στην πολιτική οργάνωση. Πήρα το τρένο και πήγα στα Τρίκαλα. Πολλές ιστορίες έχω στην πορεία αυτή. Αλλά μετά έγινε η Συμφωνία της Βάρκιζας και γυρίσαμε πίσω στην Αθήνα. Μη σας λέω λεπτομέρειες. Έτσι, τελείωσα το γυμνάσιο πολύ καλά, με άριστα. Το Βαρβάκειο. Έδωσα εξετάσεις και μπήκα στη Νομική Σχολή. Όταν το 1947 έγιναν οι μεγάλες συλλήψεις του Ναπολέοντος Ζέρβα, που ήταν υπουργός Δημοσίας Τάξεως –είχε αρχίσει ο Εμφύλιος Πόλεμος– οι γονείς μου, που φοβόντουσαν ότι θα με συλλάβουν, με έστειλαν να κρυφτώ στο σπίτι ενός θείου, του άντρα μιας από τις αδελφές του πατέρα μου, ο οποίος ήταν συντηρητικός και καθεστωτικός. Αλλά ένα πρωί, στο σπίτι του ανθρώπου αυτού χτυπάει το κουδούνι. Ανοίγει και ακούμε: «Ασφάλεια. Ήρθαμε να συλλάβουμε τον Τίτο Πατρίκιο». Με συλλάβανε και με πήγανε στο αστυνομικό τμήμα της Κυψέλης. Θυμάμαι, το σπίτι ήταν σε μια πολυκατοικία, Πατησίων 70. Με είχανε σε ένα δωμάτιο, πριν με βάλουν στα κρατητήρια, και άκουγα τους δύο αστυνομικούς να κουβεντιάζουν δίπλα. «Πού τον βρήκατε αυτόν;» ρώταγε ο ένας. «Μας το είπε ο πληροφοριοδότης που έχουμε. Ο μαθητής της Σχολής Μπερζάνη»  είπε ο άλλος, και ανέφερε το όνομά του. «Μένει στην ίδια πολυκατοικία, τον είδε και μας πληροφόρησε ότι είναι αυτός και κρύβεται». Ευτυχώς, ξέχασα το όνομα αυτού του μαθητή, γιατί, αν το είχα στο μυαλό μου το όνομα, θα ήξερα έναν άνθρωπο να τον μισώ.

Τι έγινε στην Ασφάλεια τότε;

Μου ζητάγανε δήλωση, εγώ αρνήθηκα. Ήρθε η μάνα μου και, κλαίγοντας, λέει: «Παιδί μου, θα πεθάνεις εκεί που θα σε πάνε. Κάνε μια δήλωση να βγεις». Και της λέω: «Μαμά, δεν κάνω». Αλλά ο θείος μου, που ήταν από την Ανδρίτσαινα, είπε: «Δεν επιτρέπω εγώ άνθρωπο που είναι στο σπίτι μου να τον συλλάβουν». Ενήργησε και τελικά κατάφερε και με έβγαλε, χωρίς να έχω υπογράψει.

Στις εξορίες πώς βρεθήκατε;

Όταν αργότερα πήγα στον στρατό –κάλεσαν την ηλικία μας– αν και είχα προφυματίωση, διαγνώστηκα με φυματίωση. Τότε για τη φυματίωση δεν υπήρχε φάρμακο. Έτσι μου δώσανε αναβολή ένα χρόνο. Τον επόμενο χρόνο ήλπιζα ότι θα μου ξαναδώσουν αναβολή, αλλά δεν μου δώσανε. Ντύθηκα στρατιώτης και, μαζί με άλλους, με στείλανε στη Μακρόνησο. Για να ανανήψω.

Πώς ήταν εκεί;

Πήγα στη Μακρόνησο επί κυβερνήσεως Πλαστήρα, το 1950. Κι είχε απαγορευτεί το ξύλο που έπεφτε στη Μακρόνησο. Γιατί έπεφτε ανελέητο ξύλο. Συγκέντρωσαν από τα διάφορα κέντρα εκπαιδεύσεως στρατιώτες των οποίων οι συγγενείς είχαν σχέσεις με το ΕΑΜ. Ήμασταν περί τους εκατό. Και μας πήγανε στη Ραφήνα για να μας περάσουν με καΐκι απέναντι. Φτάσαμε ένα μεσημέρι και δεν μας περάσανε. Μας δώσανε συσσίτιο και περιμένανε να βραδιάσει. Όταν νύχτωσε, μας περάσανε στη Μακρόνησο. Ήταν ομάδες φαντάρων στην παραλία και λέγανε: «Παιδιά, καλώς ήρθατε. Είναι κανείς από Θεσσαλονίκη; Είναι κανείς από Πάτρα; Είναι κανείς από Νομική Σχολή; Είναι κανείς από Ανωτάτη Εμπορική;» Και ο καθένας που νόμιζε ότι βρίσκει κοντινούς του έλεγε «εγώ» και τον παίρνανε. Και τον πλακώνανε στο ξύλο μέσα στη νύχτα. Έτσι κι εγώ έκανα το λάθος. Άκουσα για Νομική Σχολή και λέω «εγώ είμαι». Και με πήρανε και με πλακώσανε στη νύχτα. Αυτός που με έριξε κάτω και με τσαλαπατούσε, μου λέει: «Θα σε στείλω στο τρελάδικο, όπως έστειλα τον Νίκο Καρούζο».

Τον ποιητή;

Τον ποιητή… Εν πάση περιπτώσει, δεν με έστειλαν στο τρελάδικο. Μας πήγανε στον διοικητή, ο οποίος μας είπε: «Καλώς ήλθατε. Εδώ όποιος υπογράφει δήλωση περνάει ζωή και κότα. Όποιος δεν υπογράφει περνάει πολύ άσχημα. Πηγαίνετε όλοι να υπογράψετε και θα περάσετε αριστούργημα». Ε, από τους εκατόν τόσους που πήγαμε, δύο δεν υπογράψαμε.

Ο ένας ήσασταν εσείς. Ο άλλος;

Ο άλλος λεγόταν –θυμάμαι το όνομά του– Νίκος Ιωαννίδης. Ήταν ένα παιδί που έπαιζε ωραία κιθάρα· και χαβάγια. Μη σας λέω τώρα τις λεπτομέρειες της Μακρονήσου. Απλώς, για μένα χειροτέρεψε η φυματίωση, έκανα αιμόπτυση, με στείλανε στο νοσοκομείο και την άλλη μέρα με καλέσανε στην ανάκριση και μου είπαν: «Η φυματίωση που έχεις έχει χειροτερέψει. Θα σου αυξήσουμε την αγγαρεία, θα πεθάνεις από φυματίωση και δεν θα πει κανείς ότι σε βασανίσανε». Καθώς όμως η μάνα μου πήρε μια άδεια να με συναντήσει και με πήγανε στο Λαύριο με συνοδεία, είχα γράψει μια επιστολή που κατήγγελλα τη Μακρόνησο και κατάφερα κρυφά να της την περάσω την ώρα που τη φιλούσα. Εκείνη την έδωσε στις εφημερίδες και δημοσιεύτηκε πρωτοσέλιδη στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή. Την άλλη μέρα της δημοσίευσης με πήρανε για ανάκριση, για να ομολογήσω ότι εγώ την είχα γράψει. Εγώ έκανα ότι δεν ξέρω. Μου τη δείξανε, τη διάβασα: «Ό,τι λέει είναι σωστό, αλλά δεν ξέρω ποιος είναι». Με τιμωρήσανε με εικοσαήμερη αυστηρή φυλάκιση, που ήταν σε ένα αντίσκηνο, με συσσίτιο κάθε δύο μέρες. Αλλά αυτό με έσωσε. Παρότι είχε μπει ο Δεκέμβρης και έκανα Χριστούγεννα μέσα στη σκηνή αυτή, σταμάτησε η αγγαρεία και το σπάσιμο της πέτρας, που μου είχανε δεκάξι ώρες κάθε μέρα. Κι άρχισα να καλυτερεύω. Ύστερα, ήρθε η καινούργια ΕΣΟ, όπως τη λέγαμε. Τότε μου δώσανε προσωρινό απολυτήριο, απόφαση εκτόπισης – και έτσι τελικά κατέληξα στον Άη Στράτη.

Συγκριτικά με τη Μακρόνησο πώς ήταν ο Άη Στράτης;

Μπροστά στην κόλαση της Μακρονήσου ήταν παράδεισος.

Μένατε με τον Κώστα Κουλουφάκο στον Άη Στράτη;

Όχι, εκεί τον γνώρισα. Και γίναμε πολύ φίλοι, αλλά ο Κουλουφάκος έμενε σε άλλη σκηνή. Εκεί συνάντησα τον Ρίτσο, στον οποίο είπα, με τις ιδέες που είχα αποκτήσει, ότι η ποίηση είναι έκφραση του μικροαστικού συναισθηματισμού που σε εμποδίζει από την επαναστατική δράση.

Τι έλεγε ο Ρίτσος;

Το είπα αυτό στον Ρίτσο και μου λέει: «Μην ξαναλές τέτοιες σαχλαμάρες. Πρέπει να καταλάβεις ότι η ποίηση είναι το πεπρωμένο σου». Τότε άκουσα τη λέξη «πεπρωμένο». «Και μην ξανάρθεις να με δεις», συνέχισε (γιατί ο Ρίτσος έμενε σε ένα ωραίο καλύβι, σε ένα σπιτάκι), «αν δεν μου φέρεις χειρόγραφα ποιήματα». Έτσι άρχισα να γράφω ξανά. Του πήγα ποιήματα και με βοήθησε πάρα πολύ με τις παρατηρήσεις του. Κι εκείνος μου είπε: «Να γνωρίσεις μια παρέα παιδιών που είναι πολύ καλοί στη λογοτεχνία: τον Κώστα Κουλουφάκο, τον Μανόλη Φουρτούνη και τον Δημήτρη Ραυτόπουλο.

Σας έχω ακούσει να διηγείστε ότι εκεί, στον Άη Στράτη, για πρώτη φορά καταλάβατε πως υπήρχαν απαγορευμένα βιβλία και στη δική σας την πλευρά.

Ναι, ήταν η πρώτη δυσάρεστη εμπειρία που είχα. Διότι το στρατόπεδο του Άη Στράτη, που είχε τρεις χιλιάδες ανθρώπους και ήταν χωρισμένο σε τρεις τομείς, από χίλιους σε κάθε τομέα –και αργότερα λιγότερους, γιατί φεύγανε και με άδειες–, είχε δύο βιβλιοθήκες. Μία με τα λογοτεχνικά βιβλία που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα και μια κρυφή βιβλιοθήκη με μαρξιστικά βιβλία που είχαν έρθει παράνομα. Στην πρώτη σκηνή που έμεινα ήμασταν εφτά άτομα. Εγώ κι άλλοι έξι, αγρότες από τη βόρεια Θεσσαλία και την Ήπειρο. Μια μέρα που λείπανε οι άλλοι, ήρθαν δύο της καθοδήγησης και μου λένε: «Κάναμε έναν έλεγχο στη λογοτεχνική βιβλιοθήκη και είδαμε ότι υπάρχουν βιβλία διεφθαρμένα που χαλάνε το ηθικό των ανθρώπων. Τα αποσύραμε και τα έχουμε βάλει σε ένα χαρτόκουτο. Θα τα φέρουμε να τα κρύψουμε κάτω από το κρεβάτι σου και μην τα δει κανείς». Ήρθαν και όντως τα χώσανε κάτω από το ξυλοκρέβατο. Αλλά μια μέρα που λείπανε οι άλλοι, από περιέργεια, τράβηξα την κούτα και την άνοιξα να δω ποια είναι τα κακά βιβλία. Ήταν όλα τα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι, ο οποίος πριν λίγο καιρό είχε κατακριθεί στη Σοβιετική Ένωση ως αντιδραστικός! Επίσης ήταν δύο σοβιετικά μυθιστορήματα που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα, τα οποία όμως είχαν επικριθεί στη Σοβιετική Ένωση επειδή κοροϊδεύανε τη γραφειοκρατία. Θυμάμαι τους τίτλους: Οι δώδεκα καρέκλες ήταν το ένα και Για δύο ζευγάρια μεταξωτές κάλτσες το άλλο. Βλέπω και ένα άλλο βιβλίο, Το κόκκινο ιππικό. Τα έχασα, γιατί ήταν ένα βιβλίο επαναστατικό, για τον Εμφύλιο Πόλεμο και τη δράση του ιππικού. Γραμμένο από έναν συγγραφέα που θυμάμαι –έχω ξεχάσει τόσα ονόματα, αυτό το όνομα το θυμάμαι–, τον Ισαάκ Μπάμπελ. Ήταν ένα βιβλίο περιζήτητο. Και απορώ πώς το αποσύρανε. Έμαθα τον λόγο πολύ αργότερα.

Ποιος ήταν; Γιατί απέσυραν και τον Μπάμπαλα;

Πριν λίγα χρόνια, όταν ο φίλος μου Αναστάσης Βιστωνίτης, ο οποίος διάβαζε σοβιετικά αρχεία που είχαν δημοσιευτεί, μου είπε ότι διάβασε πως ο Μπάμπελ, ο συγγραφέας και έφεδρος αξιωματικός του σοβιετικού στρατού, έκανε ένα μεγάλο λάθος: τα έφτιαξε ερωτικά με τη γυναίκα του διευθυντή των μυστικών υπηρεσιών. Ο οποίος, όταν το έμαθε, διέταξε να συλληφθεί, τον πέρασε από στρατοδικείο, τον καταδίκασαν σε θάνατο ως προδότη και τον εκτελέσανε. Και έτσι τελείωσε ο Μπάμπελ.

Τελειώσανε και τα βιβλία του στα ελληνικά. Η κούτα με τα απαγορευμένα τι απέγινε;

Αργότερα, ήρθαν και την πήρανε την κούτα. Τη βγάλανε έξω στα χωράφια και ένα βράδυ είδα ότι τα κάψανε. Τότε είδα για πρώτη φορά ότι βιβλία δεν καίγανε μόνο οι χιτλερικοί, καίγανε και οι δικοί μας.

Τελειώνει η εξορία, βρίσκεστε στην Αθήνα. Συνεργάζεστε στην Επιθεώρηση Τέχνης;

Ναι. Είμαι ιδρυτικό μέλος.

Πώς εκδόθηκε;

Ήταν δύσκολη εποχή. Και για να βγει περιοδικό, ο εκδότης έπρεπε να έχει άδεια του υπουργείου Εσωτερικών. Ήταν υπό έλεγχο. Συμμαθητής μου από το Βαρβάκειο ήταν ο Νίκος Σιαπκίδης, ο οποίος είχε γίνει αρχιτέκτων – εγώ είχα γίνει δικηγόρος, είχα πάρει το δίπλωμα της Νομικής και ήμουν ασκούμενος δικηγόρος. Ο Σιαπκίδης δεν είχε φάκελο. Έτσι πήρε άδεια για περιοδικό. Κι είπε στους γνωστούς του να γράφουν, είπε και σε μένα. Κι εγώ είπα στα παιδιά του Άη Στράτη, που είχαν έρθει ως αδειούχοι εξόριστοι: στον Κουλουφάκο, αργότερα στον Φουρτούνη που ήρθε κι αυτός, στον Ραυτόπουλο. Ήρθε κι ο Τάσος Λειβαδίτης και έτσι τον γνώρισα και συνδέθηκα με πολλή φιλία μαζί του. Και ξεκινήσαμε την Επιθεώρηση Τέχνης. Στην οποία, η ΕΔΑ –ήταν η ΕΔΑ τότε– έστειλε ως αρχισυντάκτη, δηλαδή ως διευθύνοντα της συντακτικής επιτροπής, τον Πορφύρη Κονίδη. Πολύ μεγαλύτερό μας. Παλαιό Ακροναυπλιώτη, στον Εμφύλιο Πόλεμο καταδικασμένο εις θάνατον που γλίτωσε την τελευταία στιγμή. Και έτσι ξεκίνησε η Επιθεώρηση Τέχνης, η οποία είχε μεγάλη επιτυχία.

Η σύνταξή της είχε συχνά συγκρουστεί με το κόμμα. Συγκρουστήκατε κι εσείς;

Ναι. Αλλά πριν είχα πολλές εμπειρίες. Και πολλές φορές, έτσι, πέρασα απογοητεύσεις. Να σας πω μια μεγάλη απογοήτευσή μου. Ένας συγγραφέας που θαύμαζα πάρα πολύ, από χρόνια, γιατί είχα διαβάσει ό,τι βιβλίο του είχα βρει, ήταν ο Νίκος Καζαντζάκης – και τα ταξιδιωτικά του μου αρέσανε πολύ, και τα λογοτεχνικά, και εκείνο που είχα λατρέψει ήταν ο «Αλέξης Ζορμπάς». Γενικά μού άρεσε πολύ ο Καζαντζάκης. Κάποτε αποφασίσαμε στην Επιθεώρηση Τέχνης, όπως ήταν τότε το ρεύμα, να κάνουμε ένα τεύχος αφιερωμένο στην ειρήνη. Ήταν τότε στην πολιτική της Αριστεράς το κίνημα της ειρήνης. Και εγώ τους λέω να γράψουμε ένα γράμμα, να μας στείλει για το τεύχος ένα κείμενο και ο Καζαντζάκης. Θα ήταν το καλύτερο απ’ όλα. Ο Καζαντζάκης τότε είχε μόλις εγκατασταθεί στη νότια Γαλλία. Και όντως, του στέλνουμε την επιστολή. Και μας απαντάει ο Καζαντζάκης επίσης με επιστολή – που κρίμα, δεν την πήρα να τη διασώσω και χάθηκε μαζί με όλο το αρχείο της Επιθεώρησης Τέχνης, που το κατέστρεψε η χούντα. Στην επιστολή του ο Καζαντζάκης μάς έλεγε: «Μα δεν ξέρετε ότι εγώ είμαι υπέρ του πολέμου; Το έχω γράψει ότι ο πόλεμος δημιουργεί την ιστορία. Τι μου ζητάτε να γράψω για την ειρήνη τώρα;» Μείναμε εμβρόντητοι. Αλλά κυρίως πάθαμε, εγώ τουλάχιστον, φοβερό τράνταγμα, σοκ, όταν, ύστερα από λίγους μήνες, η Διεθνής Επιτροπή για την Ειρήνη (είχε τότε συγκροτηθεί από τη Σοβιετική Ένωση, αλλά πρόεδρος ήταν ο Μπέρτραντ Ράσελ) είχε κάνει συνέδριο στην Κίνα και απένειμαν το μεγάλο βραβείο ειρήνης στον Καζαντζάκη. Και εκείνος πήγε να το παραλάβει. Ο άνθρωπος που μας είχε πει ότι είναι υπέρ του πολέμου και δεν έγραφε για την ειρήνη, όταν πήρε βραβείο για την ειρήνη πήγε να το παραλάβει. Έπαθα τράνταγμα.

Με το κόμμα πότε είχατε εμπλοκή στην Επιθεώρηση;

Ο φίλος και συνεργάτης μας, ο Μανόλης Φουρτούνης, ο οποίος ήταν από την Κω, είχε μεγαλώσει με την ιταλική κατοχή εκεί και είχε μάθει τα ιταλικά από μικρό παιδί, όταν ήρθε αδειούχος εξόριστος έγινε κι αυτός μέλος της συντακτικής επιτροπής και συχνά μας έφερνε κείμενα από τα ιταλικά. Στα ιταλικά δημοσιευμένο βρήκε κι ένα θαυμάσιο σοβιετικό διήγημα – δεν θυμάμαι τον τίτλο αλλά θυμάμαι τον συγγραφέα, λεγόταν Γκράνιν. Σ’ αυτό, ο Σοβιετικός συγγραφέας σατίριζε τη σοβιετική γραφειοκρατία. Και, όπως μάθαμε, ήταν και ήρωας του πολέμου, με παράσημο. Το διήγημά του εκείνο είχε καταδικαστεί στη Σοβιετική Ένωση. Αλλ’ ο Φουρτούνης το μετέφρασε από ένα αριστερό ιταλικό περιοδικό, το έφερε μεταφρασμένο, άρεσε και το δημοσιεύσαμε. Γι’ αυτό η ΕΔΑ, δηλαδή η ανώτατη κομματική επιτροπή μάς καταδίκασε διότι δημοσιεύσαμε ένα διήγημα που εξύβριζε τη Σοβιετική Ένωση και είχε καταδικαστεί εκεί. Έτσι έγινε μια κομματική δίκη, στην οποία ο εισαγγελέας, ας πούμε, ήταν ο Μάρκος Αυγέρης. Και μέλη του δικαστηρίου, από λογοτέχνες, ήταν ο Θέμος Κορνάρος και ο Ρίτσος. Είπα τότε: «αφού θα είναι ο Ρίτσος, θα αθωωθούμε». Αλλά ο Ρίτσος ταυτίστηκε με την καθοδήγηση εκεί και μας καταδίκασαν. Η καταδίκη ήταν μεγάλη μομφή, θα παραμέναμε όμως να κάνουμε τη δουλειά, αλλά θα την κάνουμε υπό έλεγχο. Και για τον έλεγχο, μας έστειλαν τον Δημήτρη Δεσποτίδη. Έτσι συνεχίστηκε η Επιθεώρηση Τέχνης. Υπό έλεγχο.

Πότε φύγατε;

Έμεινα ώς το 1959, οπότε η πρώτη σύζυγος που είχα, με την οποία χωρίσαμε αργότερα, κατόρθωσε και μου έβγαλε διαβατήριο. Είχα γίνει δικηγόρος και ο Δικηγορικός Σύλλογος επενέβαινε. Άμα ήσουν δικηγόρος και αδειούχος εξόριστος, επενέβαινε ο Σύλλογος, ότι δεν μπορεί ένας δικηγόρος να είναι αδειούχος εξόριστος. Έτσι είχα απαλλαγεί από την ιδιότητα του αδειούχου εξορίστου, δεν ήμουνα πια. Η τότε σύζυγός μου μάλιστα κατόρθωσε και μου έβγαλε διαβατήριο και φύγαμε για το Παρίσι. Ήταν η πρώτη έξοδος από τη χώρα. Και έμεινα πέντε χρόνια.

Επιστρέψατε στο Παρίσι μετά τη χούντα;

Είχαμε πάρει διαζύγιο με την πρώτη σύζυγο, χωρίσαμε. Εγώ δούλευα στο Κέντρο Κοινωνικών Επιστημών ως διευθυντής ερευνών και, όταν έγινε το πραξικόπημα το 1967, πήγανε να με συλλάβουν στο σπίτι που έγραφε η ταυτότητα. Ήταν το σπίτι από το οποίο είχα φύγει όταν χώρισα, έτσι δεν με βρήκανε. Λίγες μέρες αργότερα κατάφερα και έφυγα. Ξαναπήγα στο Παρίσι, όπου έμεινα εφτά χρόνια ακόμα.

Στο Παρίσι εργαστήκατε, βρεθήκατε με πολλούς άλλους Έλληνες εξόριστους… Τότε μεταφράσατε και στα γαλλικά το Πνευματικό εμβατήριο του Σικελιανού;

Είναι μια τελικά δυσάρεστη ιστορία. Ναι, μετέφρασα το ποίημα του Σικελιανού Πνευματικό εμβατήριο στα γαλλικά, έπειτα από παραγγελία του Μίκη Θεοδωράκη.

Δημοσιεύτηκε στον δίσκο με το μελοποιημένο έργο από τον Μίκη;

Ναι. Δημοσιεύτηκε στον δίσκο που έβγαλε ο Θεοδωράκης.

Στο Παρίσι γνωρίσατε τη δεύτερη γυναίκα σας, τη Ρένα Σταυρίδη;

Ναι. Και στο Παρίσι παντρευτήκαμε. Η Ρένα ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος. Αργότερα έγινε καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο, καθηγήτρια Ιστορίας. Στη χούντα είχε κάνει μια δολιοφθορά. Όταν ο Παπαδόπουλος, ο δικτάτορας, έκανε μια εκδήλωση στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού, εκείνη, φορώντας περούκα για να μην την αναγνωρίσουν, μετέφερε ένα φορητό μαγνητόφωνο. Και την ώρα που άρχισε να μιλάει ο Παπαδόπουλος, το έβαλε στη διαπασών να λειτουργεί και του διέκοψε την ομιλία. Του τη χάλασε, αναγκάστηκε να σταματήσει και να φύγει. Έκανε επικίνδυνη αντιδικτατορική δουλειά, ευτυχώς μπόρεσε και διέφυγε και δεν έλεγε ποτέ για τη δράση της. Εγώ το έμαθα πολύ αργότερα.

Στο Παρίσι ξανασυναναστραφήκατε με τον Δεσποτίδη.

Ναι.

Ήταν πια ανανεωτικός αριστερός;

Ήτανε περίεργος άνθρωπος… Στο βιβλίο που βγαίνει από την Κίχλη με τίτλο Άνθρωποι που γνώρισα, στον πρόλογο, διευκρινίζω ότι αναφέρομαι σε ανθρώπους που γνώρισα, συνδέθηκα μαζί τους και παίξανε ρόλο στη ζωή μου. Αλλά δεν γράφω για αυτούς με τους οποίους συγκρούστηκα και ήρθα τελικά σε ρήξη.

Ο Δεσποτίδης ήταν σε αυτούς με τους οποίους συγκρουστήκατε;

Έτσι δεν έγραψα κάτι για τον Δεσποτίδη γιατί ήρθαμε σε ρήξη.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετά τη χούντα, είστε πια σε σχέση, που λέμε, με το ΚΚΕ Εσωτερικού;

Ναι, αλλά μετά γίνονται ζυμώσεις, συγκρούσεις, διασπάσεις. Γενικά, όλο και περισσότερο ασχολούμαι με το γράψιμο και με την πολιτιστική δραστηριότητα παρά με την πολιτική δραστηριότητα. Δεν συμμετέχω πια.

Δεν συμμετείχατε. Θυμάμαι, όμως, ότι το 1979 –ήμουν πρωτοετής φοιτητής– ένα από τα μπλοκάκια που είχε βγάλει ο Ρήγας Φεραίος είχε στο εξώφυλλο απόσπασμα από ένα ποίημά σας. «Είναι πολύ νωρίς για μια γεροντική σοφία», έλεγε. Κι εμείς, νεολαίοι στον Ρήγα, ξέραμε ότι ο Τίτος Πατρίκιος είναι ο κομματικός ποιητής. Έτσι αρχίσαμε να ψάχνουμε τις συλλογές σας.

Δεν το θυμάμαι αυτό. Είναι στα πράγματα που έχω ξεχάσει.

Θυμάστε τουλάχιστον πώς σκεφτόσασταν και πώς γράφατε εκείνη την περίοδο;

Κάθε τόσο ανακάλυπτα και κάτι καινούργιο, κάποια καινούργια σκέψη, κάποια καινούργια κριτική. Προσπαθούσα να μην αφήνω το μυαλό μου σε αδράνεια και σε αυτοϊκανοποίηση. Στο ποίημα που είχα γράψει το 1957, αλλά το δημοσίευσα πολύ αργότερα, υπάρχουν δύο στίχοι που λένε:

Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα,
κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες.

Επί χούντας, ο τότε φίλος μου Μανόλης Αναγνωστάκης ενέταξε τους στίχους αυτούς σε ένα ποίημά του, λέγοντας περίπου: «Όπως πολύ σωστά είπε κάποτε και ο φίλος μου ο Τίτος, κανένας στίχος δεν ανατρέπει καθεστώτα, κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες». Στον καιρό της Μεταπολίτευσης –δεν έχουμε ακόμα συγκρουστεί με τον Αναγνωστάκη, ήμασταν πολύ φίλοι– γίνεται μια εκδήλωση για την ποίησή του στο πολιτιστικό κέντρο Γουλανδρή, που ήταν σε ένα παλιό αρχοντικό στην Πλάκα. Πήγαμε με τη σύζυγό μου και μίλησαν ο Αλέξης Ζήρας και ο Παντελής Μπουκάλας. Ήταν και ο Αναγνωστάκης με τη γυναίκα του, τη Νόρα, μπροστά μπροστά. Λέει, μια στιγμή, ο Ζήρας: «Και ο Μανόλης Αναγνωστάκης έγραψε τους περίφημους στίχους “κανένας στίχος δεν ανατρέπει καθεστώτα, κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες”». Και ο Αναγνωστάκης δεν είπε κουβέντα και συνεχίστηκε η ομιλία. Αλλά όταν πήρε το λόγο ο Παντελής Μπουκάλας είπε: «Θέλω να κάνω μια διόρθωση. Οι στίχοι που ανέφερε ο Ζήρας δεν είναι του Αναγνωστάκη, είναι του Τίτου Πατρίκιου». Έτσι αποκαταστάθηκε η αλήθεια.

Όταν πέθανε ο Αναγνωστάκης, θυμάμαι η Ελευθεροτυπία έγραψε σε μια μεγάλη σελίδα: «Χάσαμε τον ποιητή που έγραψε τους στίχους “Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα, κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες”».

Με ποιο κοινό σχετιστήκατε τα χρόνια της μεταπολίτευσης; Με ποια περιοδικά, με ποιες ομάδες;

Στη μεταπολίτευση έκανα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου – κι ήταν ο χειρότερος χρόνος της ζωής μου… Μου λένε μερικοί ότι ήταν η Μακρόνησος και ο Άη Στράτης. Όχι. Ο χειρότερος χρόνος της ζωής μου και η χειρότερη κόλαση ήταν ο χρόνος που ανέλαβα, ανοήτως, την προεδρία της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, αν θυμάμαι σωστά το 2001. Μου στοίχισε πάρα πολύ. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού, ο Θόδωρος Πάγκαλος, με κάλεσε μία Παρασκευή, θυμάμαι, και μου είπε: «Σου αναθέτω την προεδρία της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας». Λέω: «Πολύ καλά». «Με μισθό τεσσεράμισι χιλιάδες ευρώ». Λέω: «Θόδωρε, όχι. Είναι πολύ μεγάλος, είναι σκανδαλωδώς μεγάλος». «Τόσος είναι», μου λέει, «και τόσα θα παίρνεις». Ήταν Παρασκευή. Εκείνο το βράδυ υπήρχε πρεμιέρα στο Θέατρο Πόρτα. Ένα έργο της Ξένιας Καλογεροπούλου. Ήταν όλη η συγγραφική και καλλιτεχνική Αθήνα. Όλοι μου δίνανε συγχαρητήρια για τη νέα δουλειά. Ο Πάγκαλος είχε προηγουμένως δώσει πρες κόνφερανς και είπε ότι μου αναθέτει την προεδρία, είπε και τον μισθό της: τεσσεράμισι χιλιάδες ευρώ. Όλοι μου δίνανε συγχαρητήρια, πλην της χήρας ενός πολύ στενού φίλου.

Μετά άρχισαν να ζητάνε δανεικά;

…Πλην και του Μαρωνίτη, ο οποίος επίσης δεν με συνεχάρη. Μου λέει: «Θα τα πούμε αργότερα». Αλλά αυτά έγιναν μια Παρασκευή, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το Σάββατο δημοσιεύτηκε συνέντευξη του Πάγκαλου, νομίζω στην Ελευθεροτυπία, εναντίον του άλλου υπουργού της κυβέρνησης Σημίτη, του Τάσου Γιαννίτση, για το νομοσχέδιο που είχε προτείνει για το ασφαλιστικό. Και τη Δευτέρα, ο Σημίτης απέλυσε τον Πάγκαλο από υπουργό. «Δεν μπορεί ένας υπουργός να επιτίθεται σε συνυπουργό του διά του Τύπου. Αν έχει διαφορετική γνώμη, να την πει στο υπουργικό συμβούλιο», είπε ο Σημίτης. Και έτσι ο μισθός εκείνος δεν υπεγράφη και δεν μου δόθηκε ποτέ. Και έμεινα άμισθος. Με τον κόσμο να νομίζει ότι παίρνω αυτά τα λεφτά.

Οπότε, ύστερα από δύο μήνες, πήγα στον Σημίτη και του είπα: «Παραιτούμαι. Δεν μπορώ να συνεχίζω σε αυτή την κατάσταση». Και μου λέει: «Σε παρακαλώ, μην το κάνεις, γιατί θα δημιουργηθεί μεγάλο ζήτημα. Θα τακτοποιηθεί». Έμεινα. Και δεν τακτοποιήθηκε. Από τον Νοέμβριο του 2001 μέχρι το επόμενο καλοκαίρι να δουλεύω άμισθος, και ο κόσμος να σπάει τα τηλέφωνα και να μου ζητάνε ρουσφέτια. Ήταν ο χειρότερος χρόνος της ζωής μου. Και το καλοκαίρι πια, ο τότε υπουργός Πολιτισμού, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ενέκρινε έναν μισθό χιλίων διακοσίων ευρώ. Από το καλοκαίρι.

Τον Νοέμβριο κατόρθωσα και παραιτήθηκα. Όταν ανέλαβα αυτή τη δουλειά, έκανα και ένα γενικό τσεκάπ και ήμουν, από άποψη υγείας, τέλεια. Λίγο μετά απ’ όταν παραιτήθηκα, αρρώστησα σοβαρά. Χρειάστηκε να κάνω μια πολύ σοβαρή εγχείρηση.

Τέλος καλό, όλα καλά… Ο καθηγητής Αλέξης Πολίτης, αναλύοντας την ποίησή σας, σας αποκαλεί ερωτικό και πολιτικό ποιητή. Συμφωνείτε με την εκτίμησή του;

Η θεματολογία μου ήταν κυρίως αυτή. Το ζήτημα είναι να γράφεις καλό ποίημα.

Ποιοι ποιητές σας συγκινούν και σας έχουν επηρεάσει;

Θα σας πω για τους Έλληνες. Με επηρέασαν πάρα πολύ ο Σολωμός και ο Κάλβος. Για χρόνια, ιδίως στο κλίμα της Αντίστασης, με τα πατριωτικά του ποιήματα, ο Βαλαωρίτης. Μετά ο Παλαμάς, κυρίως με τον Δωδεκάλογο του Γύφτου, αλλά και με το ποίημά του για την Αθήνα. Επίσης ο Σικελιανός. Αλλά περισσότερο μου είχαν αρέσει δύο ποιητές που ήταν απορριπτέοι από την Αριστερά: ο Καβάφης και ο Καρυωτάκης, των οποίων και των δύο θυμάμαι ποιήματα, θα μπορούσα να τα πω. Μετά με επηρέασαν, βεβαίως πολύ, ο Εμπειρίκος με τη σουρεαλιστική του ποίηση, ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Γιώργος Σεφέρης. Κυρίως, όμως, ο Ρίτσος, που με βοήθησε – οφείλω να πω ότι ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, τον οποίο πολύ θαύμασα και αγάπησα. Και ο καλύτερος ίσως άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, με τον οποίο συνδέθηκα πάρα πολύ. Ο οποίος βοηθούσε πολύ τους νέους και μπορώ να σας πω ένα πολύ σημαντικό περιστατικό.

Παρακαλώ…

Είχα βγάλει το πρώτο μου βιβλίο, τον Χωματόδρομο – ήμουν στην Επιθεώρηση Τέχνης. Ο Βρεττάκος βοηθούσε πολύ το περιοδικό. Ήταν δημοτικός σύμβουλος εκ μέρους της Αριστεράς στον Δήμο Πειραιά. Και αποφάσισε να οργανώσει μια εκδήλωση εορταστική για τα πενήντα χρόνια από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Βάρναλη. Το πρότεινε και αποφάσισε ο δήμος να το κάνει τιμητικά στο μεγάλο και ωραίο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Ο Βρεττάκος, ο οποίος βοηθούσε πολύ τους νέους, ανέθεσε σε δύο νέους να μιλήσουν για τον Βάρναλη: στον Κουλουφάκο για τα ποιήματά του και σε μένα για τα πεζά του. Πέσαμε και οι δύο με τα μούτρα να μελετάμε και να γράφουμε και φτιάξαμε δύο ομιλίες. Γίνεται η γιορτή και το ωραίο αυτό και μεγάλο θέατρο πλημμυρίζει από κόσμο. Πλημμύρα, οι διάδρομοι γεμάτοι. Ξεκινάει με ομιλία του Βρεττάκου για το σύνολο του έργου Βάρναλη, μετά μιλάει πολύ ωραία για τα ποιήματά του ο Κουλουφάκος και μετά για τα πεζά εγώ. Και τελειώνει, χαλάει ο κόσμος από τα χειροκροτήματα.

Ο Βάρναλης καθόταν στην πρώτη σειρά. Σηκώνεται, διασχίζει το διάδρομο, φεύγει χωρίς καν να χαιρετήσει κανέναν. Και μένουμε όλοι εμβρόντητοι. Μετά μάθαμε ότι είχε φύγει πολύ δυσαρεστημένος, διότι δεν τον τιμήσαμε όσο έπρεπε.

Αυτά είναι τα περίεργα βιώματα της εποχής.

Μιλήσαμε πολύ για το παρελθόν. Μπορούμε να σκεφτούμε τον κόσμο που έχουμε σήμερα και τον κόσμο που έρχεται; Έχετε σκεφτεί τον κόσμο που έρχεται, την ποίηση την αυριανή και τη ζωή αύριο;

Μας απασχολεί πολύ και εμένα και όλους αυτό, αλλά το να κάνεις προγραμματικές προβλέψεις είναι πια επικίνδυνο, γιατί πολλά προγράμματα ανατρέπονται. Και για εμένα αυτό που έχει σημασία είναι ότι το μέλλον διαμορφώνεται με τη δραστηριότητα που έχεις στο παρόν και όχι με την αφηρημένη προσδοκία ενός προγραμματισμένου μέλλοντος, που πιστεύεις ότι οπωσδήποτε θα έρθει επειδή εσύ το πρόβλεψες.

Έχετε σχετιστεί με ιδεολογίες που υποσχέθηκαν τη χειραφέτηση, αλλά δεν την πραγμάτωσαν, το αντίθετο. Τι είναι για εσάς οι ιδεολογίες; Τι θα λέγατε σήμερα, ας πούμε, σε ένα παιδί που θα ερχόταν και θα σας έλεγε: «Ξέρεις, είμαι ιδεολόγος, θέλω να αλλάξω τον κόσμο»;

Προσπάθησε να επιβεβαιώνεις την ιδεολογία σου μέσα στην πραγματικότητα και όχι να παραμορφώνεις την πραγματικότητα με βάση την ιδεολογία. Αυτό το κάναμε, η δική μου γενιά, επί χρόνια και οδηγηθήκαμε σε πολλές καταστροφές.

Να σας πω, πίστευα κι εγώ την περίφημη φράση η οποία διαμόρφωσε ιδεολογία, του Μαρξ, που λέει: «Η βία είναι η μαμή της Ιστορίας». Κάποια στιγμή άρχισα να τη βλέπω με κριτική ματιά, διότι τελικά κατέληξα στο ότι η βία είναι πάντα καταστρεπτική. Και έλεγα για ένα διάστημα ότι αυτή είναι η αντίληψη του Στάλιν, αλλά ο Λένιν την έχει ξεπεράσει. Μετά, ξαναμελετώντας τα πράγματα και τα βιβλία τους, είδα ότι και ο Λένιν την ίδια αντίληψη είχε. Αλλά του Μαρξ ήταν η ιδέα. Όταν ζούσα στη Γαλλία, μία από τις εργασίες επί πληρωμή ήταν η σύνταξη της βιβλιογραφίας των έργων του νεαρού Μαρξ, προ του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. Έκανα την εργασία για τις γαλλικές εκδόσεις πιστεύοντας ότι ο νέος Μαρξ έχει μια πιο ανοιχτή σκέψη. Αλλά πριν αρκετά χρόνια διαβάζω μια επιστολή του προς συμφοιτητή του – ήταν ακόμα 19 - 20 χρόνων, και οι δύο εγελιανοί, αλλά αριστεροί. Έλεγε ο Μαρξ στην επιστολή αυτή ότι η ανθρωπότητα ζει υπό καταπίεση και πρέπει να απελευθερωθεί. Αλλά για να απελευθερωθεί από την καταπίεση, πρέπει να αποκτήσει συνείδηση του ότι υφίσταται καταπίεση. Και αυτή τη συνείδηση δεν την έχει ακόμα. Έργο δικό μας είναι να δώσουμε στην ανθρωπότητα τη συνείδηση ότι βρίσκεται υπό καταπίεση. Και θα της τη δώσουμε αυτή τη συνείδηση, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει. Τρόμαξα όταν το διάβαζα, γιατί ήδη από τόσο νέος έχει την αντίληψη της βίας. «Το θέλεις - δεν το θέλεις, θα σ’ το επιβάλω εγώ αυτό, γιατί εγώ έχω το σωστό και θα σου επιβάλω το σωστό».

Σήμερα πια νομίζω ότι το σωστό δεν επιβάλλεται ποτέ διά της βίας. Διά της πειθούς και διά της αντιπαράθεσης των γνωμών. Όχι διά της βίας. Αυτή είναι η άποψή μου.

Είναι μια άποψη που οδηγεί στον πολιτισμό – και στην απελευθερωτική δυναμική της ποίησης. Θα μας πείτε ένα ποίημα που σας εκφράζει;

Θα σας πω ένα ποίημα που έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες ευρωπαϊκές. Είναι το «Άλλο ένα καλοκαίρι».

Για σκέψου να μην πρόφταινα
κι αυτό το καλοκαίρι
να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό
να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου
να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις
ν’ ακούω τα τζιτζίκια
ώς τα κατάβαθα της νύχτας
να καταλαβαίνω τους δικούς μου που αγαπώ
να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν
να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω
να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά
ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου
να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές
ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά
ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους
ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.
Έτσι καθώς το πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι
λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα
για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά
άσε να δούμε και για παραπέρα.

Σας ευχαριστώ με όλην μου την καρδιά.

 Στιγμιότυπο οθόνης 2026 11 19 11.50.49 πμ

1 Οκτωβρίου 2026. Ο Τίτος Πατρίκιος με τον Ηλία Κανέλλη στη σκηνή της αίθουσας Άρης Γαρουφαλής του Ωδείου Αθηνών.

Ντίνα Κουμπούλη

19 Νοεμβρίου 2026

 

Στη μνήμη του Δημήτρη Δασκαλόπουλου

Το πρώτο ταξίδι του Κ. Π. Καβάφη στην Αθήνα έγινε από τις 13 Ιουνίου έως τις 5 Αυγούστου 1901  με συνοδό του τον αδελφό του Αλέξανδρο. Κράτησε ένα ημερολόγιο στα αγγλικά, το οποίο δημοσιεύτηκε  πρώτη φορά το 1963 (Κ. Π. Καβάφη, Πεζά) με σχόλια και μετάφραση στα ελληνικά του Γ. Α. Παπουτσάκη. Οι επόμενες εκδόσεις αυτού του ημερολογίου έχουν κακοποιηθεί εκδοτικά. Ήταν ένα ευχάριστο ταξίδι διακοπών και σκοπό του είχε να κάνει γνωστό το καβαφικό έργο στους αθηναϊκούς πνευματικούς κύκλους. Στις αποσκευές του είχε το βιβλίο Αιγυπτιακαί Αναμνήσεις (1896) του Γ. Β. Τσοκόπουλου, ο οποίος είχε μιλήσει πρώτος επαινετικά για τον ποιητή Καβάφη. Ο Καβάφης είχε μαζί του αυτό το βιβλίο  για να δείξει ότι δεν ήταν τελείως άγνωστος. Γνωρίστηκε με πολλούς παράγοντες της λογοτεχνικής Αθήνας, όπως π.χ. με τον εκδότη των Παναθηναίων  Κίμωνα Μιχαηλίδη και, στις 2/15 Ιουλίου, στα γραφεία του περιοδικού, γνωρίστηκε με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο και αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις για το έργο τους. Επίσης γνωρίστηκε και με τους ζωγράφους Γεώργιο Ιακωβίδη και Γεώργιο Ροϊλό, επίσης με τον ποιητή Ιωάννη Πολέμη· αγόρασε μάλιστα την ποιητική του συλλογή Αλάβαστρα, η οποία όμως δεν έχει διασωθεί στη βιβλιοθήκη του. Συνάντησε ξανά τον Τσοκόπουλο, αλλά η λογοτεχνική Αθήνα δεν έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για το πρόσωπό του.  Στους ανθρώπους που συνάντησε έδωσε την εντύπωση κάποιου παροικιακού επιχειρηματία, κομψού και ευγενικού, με μια ελαφριά αγγλική προφορά.

Το δεύτερο ταξίδι στην Αθήνα ήταν πάλι για αναψυχή από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο του 1903. Δεν έχουμε κάποιο ημερολόγιό του ή άλλες του σημειώσεις αυτού του ταξιδιού, αλλά γνωρίζουμε ότι συνάντησε και ερωτεύθηκε τον Αλέξανδρο Μαυρουδή (Αθήνα 1886 - Παρίσι 1968), νέο ποιητή ήσσονος σημασίας, ο οποίος κατόπιν έφυγε και πήγε στο Παρίσι,  όπου με το όνομα Alex Madis μακροημέρευσε ως θεατράνθρωπος. Αυτό το ταξίδι είχε και το καλό αποτέλεσμα να γνωριστεί ξανά με τον Ξενόπουλο και να ακολουθήσει το  περίφημο άρθρο του Ξενόπουλου στα Παναθήναια (30 Νοεμβρίου 1903), που  έκανε γνωστό  τον Καβάφη στο αθηναϊκό κοινό.  Ενθύμια  που έχουν σωθεί από αυτό το ταξίδι είναι μια κάρτα εισόδου στην Αθηναϊκή Λέσχη και ο λογαριασμός στο ξενοδοχείο Grand Hotel Splendid et des Etrangers.[1]  Έχει σωθεί και μια επιστολή του από την Αθήνα προς τον φίλο του Περικλή Αναστασιάδη που βρισκόταν τότε στο Παρίσι, στην οποία διαμαρτύρεται για τους «ομογενείς» Αλεξανδρινούς που είχαν κατακλύσει την Αθήνα.[2]

Το τρίτο ταξίδι του στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1905  ήταν τραγικό, δεν ήταν για διακοπές ή για αναψυχή, αλλά (τι ειρωνεία) για να περιθάλψει τον άρρωστο με δυσεντερία αδελφό του Αλέξανδρο, που πέθανε στις 21 Αυγούστου στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού. Η ταφή του  έγινε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Δυστυχώς, έως σήμερα, ο τάφος του δεν έχει εντοπιστεί. Όταν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, ο Καβάφης έγραψε από τις 6 έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1905 τις ημερολογιακές σημειώσεις για την αρρώστια του αδελφού του· ακόμη δεν έχουν δημοσιευτεί και σχολιαστεί.[3]

Το τέταρτο και τελευταίο του ταξίδι στην Αθήνα ήταν κι αυτό για λόγους υγείας. Ήταν η πιο παρατεταμένη διαμονή του στην Αθήνα, από τις 4 Ιουλίου 1932, όταν έφτασε από την Αλεξάνδρεια με το πλοίο Άνδρος, έως τις 27 Οκτωβρίου 1932, όταν αναχώρησε με το τουρκικό πλοίο Αιγαίον για να επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια. Ήταν όμως και η πιο επώδυνη διαμονή,  για την οποία όμως διαθέτουμε και τα περισσότερα ντοκουμέντα και τεκμήρια. Στη συνέχεια, με όσα στοιχεία  μπόρεσα να συγκεντρώσω,  θα προσπαθήσω χρονολογικά να παρακολουθήσω την εξέλιξη της ασθένειας και της ανάρρωσής του. Θα στηριχτώ κυρίως στις πληροφορίες που υπάρχουν στη Βιβλιογραφία Δασκαλόπουλου και το συμπλήρωμα,[4] επίσης στις Βιβλιογραφικές Προσθήκες Παπαλεοντίου,[5] σε αρχειακό υλικό που έχει σωθεί στο Αρχείο Κ. Π. Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση και στο Αρχείο ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ, στο οποίο περιλαμβάνονται γνωματεύσεις γιατρών που τον περιέθαλψαν, σημειώματα του άφωνου Καβάφη όταν προσπαθούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του και, τέλος, σε σωζόμενες αναμνήσεις διαφόρων επισκεπτών του που τις κατέγραψαν[6].

Επισκέπτες στο ξενοδοχείο

Πριν νοσηλευτεί στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, ο Καβάφης καταλύει στο ξενοδοχείο Cosmopolite  στην Ομόνοια· εκεί τον επισκέπτονται πολλοί λόγιοι.  Ύστερα από πρόσκληση μέσω ενός κοινού φίλου, τον επισκέπτεται ο Γιώργος Θεοτοκάς, που σαν Ορέστης Διγενής δεν είχε γράψει πολύ κολακευτικά πράγματα για το έργο του. Τον βρίσκει στο χωλ του ξενοδοχείου να είναι περιτριγυρισμένος από πολλούς λογίους. Μιλάει με δυσκολία, η συζήτηση είναι για πολιτικά θέματα. Ο Θεοτοκάς  βρίσκει ότι «ήταν ένα ανθρώπινο ερείπιο» και όταν η συζήτηση  γύρισε περί «των ποιητών των Αθηνών» ο Καβάφης μουρμούρισε: «–Είναι ρωμαντικοί, ρωμαντικοί!». Την ίδια εντύπωση, μιας βαβούρας από πολλούς επισκέπτες που τον περιστοίχιζαν, μας δίνει και ο Βορεάδης όταν πάει να τον επισκεφτεί στο ξενοδοχείο, και φεύγει  χωρίς να του μιλήσει. Τον επισκέπτεται όταν τελειώνει με τις εξετάσεις του στο πανεπιστήμιο, που μάλλον θα είναι λίγο πριν από την αναχώρησή του Καβάφη, τον Οκτώβριο, και συζητά μαζί του στο δωμάτιο του ξενοδοχείου[7]. Ο Σικελιανός τον επισκέπτεται στις 16 Ιουλίου στο ξενοδοχείο, αλλά δεν τον βρίσκει και αφήνει ένα σημείωμα.[8] Δυστυχώς, η εκτεταμένη περιγραφή από τον Μάριο Βαϊάνο της επίσκεψής του στον Καβάφη, στο ξενοδοχείο, φέρει λανθασμένη ημερομηνία (5 Μαρτίου 1932), με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να την προσδιορίσουμε με χρονική ακρίβεια. Ο Βαϊάνος περίμενε μια θερμή αγκαλιά, αλλά εκείνος του έδωσε απλώς το χέρι του, κάθισε απέναντί του σε μια καρέκλα και του μίλησε για την ασθένειά του. Ο Βαϊάνος συγκρίνει την υποδοχή του με τον εξαιρετικά θερμό τρόπο που ο Καβάφης υποδέχτηκε και συνομίλησε με τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη όταν τον επισκέφτηκε συγχρόνως στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.[9]

Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός

Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε εισήχθη στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, μάλλον λίγο πιο πριν από τις 12 Ιουλίου, γιατί υπάρχει η ιστολογική εξέταση και γνωμάτευση («Διάγνωσις: πλακώδες κερατοπεποιημένον καρκίνωμα»), που  υπογράφεται από τον ιατρό Θ. Σκλαβούνο και διαβιβάζεται  στον  διευθυντή του ωτορινολαρυγγολογικού  τμήματος του Ερυθρού Σταυρού Θ. Δ. Δημητριάδη. Η τραχειοτομή μάλλον θα είχε γίνει λίγο πιο πριν ή λίγο μετά  από τη διάγνωση. Ο ωτορινολαρυγγολόγος  Γ. Ι. Καναγκίνης γράφει ότι, στις 18 Ιουλίου που εξέτασε  στο ιατρείο του τον  Καβάφη, είχε ήδη γίνει επειγόντως τραχειοτομή από τον Δημητριάδη. Αυτή τον βοήθησε στην αναπνοή του και στη λήψη τροφής.[10] Ο Καβάφης δεν φαίνεται να είναι ευχαριστημένος από τη νοσηλεία του στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Ίσως η δυσαρέσκεια να οφειλόταν στο ότι ο Δημητριάδης ήθελε να τον χειρουργήσει ενώ ο Καβάφης προτίμησε την υπόδειξη του Καναγκίνη να κάνει ραδιοθεραπείες, γιατί η κατάστασή του ήταν πολύ ευαίσθητη και η εγχείρηση με τον διαρκή βήχα του θα ήταν επικίνδυνη. Σώζεται ένα σημείωμα του Καβάφη προς τον Δημητριάδη, στις 29 Ιουλίου, με το οποίο τον ενημερώνει ότι τον απαλλάσσει από την ευθύνη της νοσηλείας, ότι αναλαμβάνει ο ίδιος την ευθύνη της υγείας του, ότι δεν επιθυμεί να χειρουργηθεί και ότι προτιμάει να κάνει ραδιοθεραπεία. Σώζεται επίσης επιστολή του Καβάφη της 1ης Αυγούστου, 9 μ.μ., προς τον Αντώνη Μπενάκη, που ήταν συχνός επισκέπτης στο νοσοκομείο και ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την υγεία του Καβάφη. Σε αυτή γράφει ότι καλύτερα θα ήταν να πάει στην Κλινική Ασημακοπούλου που τη σύστησε και ο Δημητριάδης, γιατί δεν μπορεί να έχει πια λαρυγγολογική  νοσηλεία στον Ερυθρό Σταυρό, και του ζητά να τον επισκεφτεί την άλλη μέρα. Άρα ο Καβάφης και στις 2 Αυγούστου θα πρέπει να νοσηλεύεται στον Ερυθρό Σταυρό.

Η Κλινική Ασημακοπούλου το 1932 λειτουργούσε στην οδό Ασκληπιού και σήμερα στη θέση της υπάρχει η Γενική Κλινική, Ασκληπιού 31. Αλλά δεν φαίνεται ο Καβάφης να νοσηλεύτηκε εκεί. Ο  Τσίρκας αναφέρει ότι ο Καβάφης νοσηλεύτηκε στην κλινική Καψάλα, για την οποία όμως δεν μπόρεσα να βρω καμία πληροφορία. Την ένταση των ημερών σχετικά με τη νοσηλεία του δείχνει και το σωζόμενο σημείωμα του Καβάφη με τη φράση «Ο,ΤΙ ΠΕΙ Ο ΑΛΕΚΟΣ ΜΟΥ» (09700371), με διπλή υπογράμμιση στο μικρό όνομα του Σεγκόπουλου. Στο άλλο σωζόμενο σημείωμα «Με ανέλαβε ο εκλεκτής φήμης λαρυγγολόγος Καναγκίνης» (09720041) διακρίνεται ίσως μια ανακούφιση  από τη μεριά του Καβάφη.

Επισκέπτες στο νοσοκομείο

Στις 5 Αυγούστου, ο Πέτρος Χάρης στο περιοδικό Εβδομάς γράφει τις εντυπώσεις του από την επίσκεψή του στο νοσοκομείο. Ο Καβάφης επικοινωνεί μαζί του γράφοντάς του, γιατί βέβαια δεν μπορεί να μιλήσει. Τον βρίσκει ισχνό αλλά όχι οστεώδη και κλείνει ως εξής τις εντυπώσεις του: «Ο Αλεξανδρινός ποιητής δεν είναι μόνο μια πνευματική μορφή. Είναι κι ένα από τα χαρακτηριστικότερα ανδρικά κεφάλια που έχω δει».  Όταν τον επισκέπτεται στο νοσοκομείο ο Μιλτιάδης Μαλακάσης, ο Καβάφης του γράφει ότι «έπρεπε υπό άλλους όρους να γνωρισθούμε, θαυμάσιε ποιητή». Από μαρτυρίες επισκεπτών στο νοσοκομείο, ενδιαφέρουσα είναι η μαρτυρία του Γιάννη Σαρεγιάννη  ότι, όταν τον ρωτάει αν θέλει να του φέρει κάποιο βιβλίο να διαβάσει,  εκείνος του γράφει και του υπογραμμίζει «μόνο αστυνομικά».[11] Τον ενθουσιάζουν τα αστυνομικά του Ζωρζ Σιμενόν που δεν γνώριζε. Ο Πέτρος Φασουλιώτης μαζί με τον Πυθαγόρα Δρουσιώτη επισκέπτονται τον Καβάφη στον Ερυθρό Σταυρό (δεν γράφουν ημερομηνία, αλλά είναι σίγουρα πριν από τις 30 Ιουλίου, αφού τότε δημοσιεύεται για πρώτη φορά το κείμενο στην κυπριακή εφημερίδα)· επικοινωνούν με σημειώματα γιατί ο Καβάφης δεν μπορεί να μιλήσει.  Όταν ετοιμάζονται να φύγουν, έχει αρχίσει η δύση και ο Καβάφης από το παράθυρο του νοσοκομείου βλέπει τις εναλλαγές των χρωμάτων στον Υμηττό και δείχνει συγκινημένος. Ο Φασουλιώτης επίσης σημειώνει τον αριθμό του δωματίου στο νοσοκομείο, νο. 215.[12] Άλλος επισκέπτης στο θάλαμο 215 είναι ο νεαρός θαυμαστής του Αλέξανδρος Μάτσας.

Θεραπεία και επισκέψεις σε ιατρούς  

Αν υποθέσουμε, σύμφωνα με την γνωμάτευση του ωτορινολαρυγγολόγου Καναγκίνη, ότι έκανε 24 ακτινοβολίες στον συνάδελφό του Λαμπαδάριο υπό την επίβλεψή του, οι ακτινοβολίες θα έγιναν από τις 18 Αυγούστου μέχρι τις 8 Σεπτεμβρίου. «Η βελτίωσις ήταν σημαντικότατη  αποκατασταθείσης της θρέψεως και της κινητικότητας του λάρυγγος, πλην ελαφριάς ακινησίας του αριστερού ημιλάρυγγος οφειλομένης και ταύτης ίσως εις αντίδρασιν των ακτίνων», γράφει ο Καναγκίνης. Ακολούθησε ένα διάλειμμα δεκαπέντε ημερών  δηλαδή μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου, και ακολούθησαν άλλες 16 επιπλέον ακτινοβολίες, δηλαδή μέχρι τις 11 Οκτωβρίου, οπότε σημειώθηκε εξαιρετική βελτίωση. Από τη μαρτυρία του Κατσίμπαλη ότι είδε τον Καβάφη τον Σεπτέμβριο στο «μπούσι για το Μαρούσι», μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Καβάφης πήγαινε από το αναρρωτήριο της Κηφισιάς στην Αθήνα  για να υποβληθεί στις ακτινοβολίες. Το «μπούσι για το Μαρούσι» ήταν το λεωφορείο που έκανε το δρομολόγιο Αθήνα-Κηφισιά με ενδιάμεσες στάσεις και στο Μαρούσι όπου έμενε ο Κατσίμπαλης. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για τον γιατρό του, Γ. Ι. Καναγκίνη. Στη βιβλιοθήκη του Καβάφη έχει σωθεί το βιβλίο του Το πρόβλημα των αμυγδαλών ως εμφανίζεται σήμερον. Μελέτη ανακοινωθείσα εις την Ιατροχειρουργικήν Εταιρεία. Συνεδρία της 9ης Μαρτίου 1932, Αθήναι, Τύποις Ι. Οικονόμου & Π. Παληβογιάννη <1932>.[13] Στην αρχή, όταν είδα αυτό το βιβλίο, νόμισα, λανθασμένα, ότι προσπαθούσαν να παραπλανήσουν τον Καβάφη, ότι το πρόβλημα υγείας που είχε ήταν ένα πρόβλημα με τις αμυγδαλές του, αλλά όπως δείχνουν τα σημειώματα του Καβάφη που αναφέρονται στον συγκεκριμένο γιατρό φαίνεται ότι είχαν αναπτύξει έναν καλό δεσμό εμπιστοσύνης και αλληλοεκτίμησης. Φαίνεται πράγματι καλός επιστήμονας, αν κρίνουμε από την αναλυτική αναφορά του με το ιστορικό της ασθένειας και της θεραπείας στην οποία είχε υποβληθεί ο Καβάφης, με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου και δύο υστερόγραφα 15 Οκτωβρίου και 18 Οκτωβρίου, τα οποία δείχνουν την πρόοδο που έχει κάνει ο Καβάφης, αλλά και τα προβλήματα που υπάρχουν. Ο Καβάφης τον πιστεύει όταν τον βεβαιώνει ότι κατά τον Δεκέμβριο θα ξαναβρεί τη φωνή του.    

 

Στιγμιότυπο οθόνης 2026 11 01 11.12.02 μμ

Σωζόμενο σημείωμα του Καβάφη, του 1932. «Με ανέλαβε ο εκλεκτής φήμης λαρυγγολόγος Καναγκίνης», φαίνεται να δηλώνει με ανακούφιση.

Cavafy Archive Onassis Foundation 09720041

Παραμονή στο αναρρωτήριο

Η εφημερίδα Πρωΐα σε ένα άρθρο της στις 23 Αυγούστου γράφει ότι από την παρελθούσα Τετάρτη ο ποιητής Καβάφης εγκαταστάθηκε εις Κηφισιά, άρα  είχε φύγει από τον Ερυθρό Σταυρό στις 17 Αυγούστου και είχε εγκατασταθεί στο θεραπευτήριο Villa Renaissance (Αναγέννησις).  Αλλά και ο Ταχυδρόμος, στις 22/8/1932, γράφει ότι «εξήλθε του νοσοκομείου και θα παραμείνει επί χρονικόν διάστημα στην Κηφισιά»[14] και πολλές άλλες εφημερίδες αναπαράγουν την ίδια πληροφορία. Πολλοί επισκέπτες δεν αναφέρουν τη Villa Renaissance σαν αναρρωτήριο αλλά σαν ξενοδοχείο. Από τη φωτογραφία του κτιρίου που εντοπίστηκε, φαίνεται σαν αναρρωτήριο, με φωτογραφίες ιατρικού προσωπικού να εμφανίζονται στην είσοδο και στο μπαλκόνι του κτιρίου. Εκείνη την εποχή με τη φυματίωση, γνωστή ασθένεια της εποχής, να κάνει θραύση, πολλοί ασθενείς  που αναρρώνανε δεν θα ήθελαν να λένε ότι βρίσκονται σε νοσοκομείο ή αναρρωτήριο, γι’ αυτό και πολλές τέτοιες επιχειρήσεις είχαν τη μορφή ξενοδοχείου και βρίσκονταν σε ωραίες εξοχικές περιοχές με υγιεινό κλίμα. Ίσως και ο Αλέκος με τη Ρίκα Σεγκοπούλου να έμειναν και εκείνοι μαζί του στη Villa Renaissance. Ο Γρίβας περιγράφει αργότερα  στον Τίμο Μαλάνο την επίσκεψή του στο αναρρωτήριο και του λέει ότι εκείνο το απόγευμα τον είχαν επισκεφτεί αρκετοί λόγιοι, μεταξύ των οποίων και ο Μαλακάσης, και ότι όταν σηκώθηκαν να φύγουν ο Καβάφης ζήτησε από τον Γρίβα να ανεβεί μαζί του στο δωμάτιό του. Του έδειξε την ωραία θέα και του περιέγραψε το αττικό τοπίο. «Εδώ βασιλεύει, μου είπεν, το μέτρον και η αρμονία της αρχαίας Ελλάδος. Επάνω στα φυλλώματα των δένδρων, διαβάζω: μηδέν άγαν. Επάνω από τους λόφους εκείνους τους μακρυνούς: παν μέτρον άριστον…».  

Ο Σαρεγιάννης που τον επισκέπτεται στο ίδιο αναρρωτήριο για πρώτη φορά, μετά τις επισκέψεις στο νοσοκομείο, δηλαδή λίγο μετά τις 17 Αυγούστου, γράφει ότι ο Καβάφης πήγε εκεί κατόπιν  υποδείξεων των γιατρών του και σημειώνει ότι του «έδειξε το  θαυμάσιο τοπίο: μπροστά κάτι πελώρια κυπαρίσσια, πιο πέρα απλώνονταν η πεδιάδα ώς το Τατόι, στο βάθος ορθώνονταν τα τόσα όμορφα βουνά, η Πάρνηθα και η Πεντέλη», αλλά του φάνηκε ότι ο Καβάφης του είπε ότι «Με πλήττουν». Δίνει επίσης τη μαρτυρία ότι δεν έμεινε για πολύ καιρό εκεί και ότι επέστρεψε στο ξενοδοχείο του στην Ομόνοια.[15]

Το τελευταίο έρχεται βέβαια σε αντίθεση με τη μαρτυρία ότι παρακαλεί τον Σαρεγιάννη να κανονίσει μια επίσκεψη με την Πηνελόπη Δέλτα, η οποία κατοικούσε  εκείνη την εποχή και αυτή στην Κηφισιά. Την επισκέφτηκαν ένα μεσημεράκι του Σεπτεμβρίου. Ο Σαρεγιάννης περιγράφει ότι η κουβέντα «διεξήχθη σε υψηλό κινέζικο ύφος: όλο φιλοφρονήσεις και εκφράσεις αμοιβαίου σεβασμού […] ξαναβρήκαν και ξαναδημιούργησαν την προ του ’14 ατμόσφαιρα των σαλονιών της Αλεξάνδρειας». Άρα ο Καβάφης θα έμεινε στο Αναρρωτήριο μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου, το πολύ τις αρχές Οκτωβρίου. Από δύο αχρονολόγητα σημειώματά του (09720034 και 097220036), που είναι από τα πιο προσεχτικά γραμμένα  του φακέλου, φαίνεται ότι ετοιμάζεται να φύγει από το αναρρωτήριο και περιγράφει πώς θα τακτοποιήσει τα πράγματά του και πόσα αυτοκίνητα θα χρειαστούν για να επιστρέψουν, μάλλον σίγουρα, στο ξενοδοχείο Cosmopolite στην Ομόνοια.

Στο αναρρωτήριο, ο Καβάφης είχε συνάψει σχέση αλληλοθαυμασμού με έναν νέο γιατρό που τον περιέθαλπε, τον Γεώργιο Δεστούνη. Ο Γεώργιος Δεστούνης είχε γεννηθεί το 1905 στα Χανδάτα Ληξουρίου της Κεφαλονιάς.[16] Αποφοίτησε από το Πετρίτσειον Γυμνάσιον  το 1923 και το 1929 πήρε το δίπλωμα της ιατρικής με λίαν καλώς. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Ναυτικό, ειδικεύτηκε στη Νευρολογία στο Δρομοκαΐτειο Νοσοκομείο υπό την επίβλεψη του Μιχαήλ Κατσάρα και έγινε μέλος της Ελληνικής Νευρολογικής και Ψυχιατρικής Εταιρείας και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό Άριστα. Το 1934 υπηρέτησε στο Νευρολογικό τμήμα του Ερυθρού Σταυρού και το 1937 με υποτροφία πήγε στο Βερολίνο, στην κλινική Charité. Πήρε άδεια εξασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος στη Γερμανία και έκανε ένα δεύτερο διδακτορικό το 1940, εξετάζοντας  το επιληπτικό σύνδρομο των όγκων του μετωπιαίου λοβού με βαθμό sehr gut (πολύ καλά). Το 1940, με τον πόλεμο στην Αλβανία, επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε ανθυπίατρος το 1941. Το 1942 επέστρεψε στο Βερολίνο και έκανε την υφηγεσία του και πήρε εντολή να διδάξει στο πανεπιστήμιο. Το 1950 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής Ψυχιατρικής, Νευρολογίας και Παιδοψυχιατρικής Ψυχολογίας  στο  Πανεπιστήμιο Humboldt, θέση που κράτησε για 14 συναπτά έτη, όπως γράφει. Αυτό που δεν λέει είναι ότι μετά τον πόλεμο και το χωρισμό του Βερολίνου, το Πανεπιστήμιο Humboldt, γεωγραφικά, βρέθηκε στην Ανατολική Γερμανία. Το 1961, με το Τείχος του Βερολίνου να υψώνεται, επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε διευθυντής του Κρατικού Νοσοκομείου Παιδοψυχιατρικής Αθηνών (Πεντέλης). Δεν μπόρεσα να εντοπίσω την ημερομηνία θανάτου του, ίσως μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Πάντως, στην Αθήνα κατοικούσε στο Χαλάνδρι  (οδός Σερρών 19) και είχε ιατρείο στο Κολωνάκι (οδός Λουκιανού 17). Στο τομίδιο Επιστημονικαί δράσεις και επιστημονικαί εργασίες αναφέρει τις 85 επιστημονικές εργασίες του έως το 1962, τα εκλαϊκευτικά δημοσιεύματά του και τις διαλέξεις του, τις δημοσιεύσεις του στο ιατρικό περιοδικό της Αθήνας Ασκληπιός καθώς και ένα άρθρο του στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαιδεία για την Κεφαλονιά. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνέχισε τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις, αλλά έγραψε και ένα βιβλίο με τίτλο Κεφαλληνιακά (Αθήνα, Έκδοσις του Συνδέσμου της Επαρχίας Παλλήνης «Το Ληξούρι», 1967) με εξώφυλλο της ζωγράφου Ντιάνας Αντωνακάτου. Αλλά συνεχίζει να γράφει άρθρα και για  Έλληνες λογοτέχνες, όπως π.χ. για τον Καρυωτάκη “In den Armen des Unendlichen. Die Melancholle des griechischen Dichters Kostas Karyotakis“, Deutsches Arzteblatt, Heft 37 (9 Sept. 1971), 2510-2512.  Αυτό που δεν αναφέρει είναι ίσως ένα νεανικό του αμάρτημα, την έκδοση της συλλογής διηγημάτων του Το Χαμένο σπίτι που το κατοικούν γελούμενοι άνθρωποι, Αθήνα, Τυπογραφείο Ξ. Ε. Σεργιάδη, 1925. Ένα αντίτυπο αυτού του βιβλίου το έχει χαρίσει στον Κ. Π. Καβάφη με την αφιέρωση «Στον μεγάλο μας ποιητή με θαυμασμό» Υπογράφει Γ. Δεστούνης, χωρίς να βάλει χρονολογία.[17] Στην εφημερίδα Ελεύθερος Λόγος, 6/12/1925, δημοσιεύεται το διήγημά του « Η γυναίκα που έμοιαζε με παπί» από τη συλλογή που μόλις είχε κυκλοφορήσει, άρα  η κυκλοφορία του βιβλίου του δεν είχε περάσει απαρατήρητη.  Επίσης δεν αναφέρει ότι νέος γιατρός υπηρέτησε στο Αναρρωτήριο  Αναγέννησις  (Renaissance) στην Κηφισιά, όπου γνωρίστηκε και περιέθαλψε τον Καβάφη. Αυτή τη συνάντηση με τον Καβάφη τη θυμάται το 1952 και στέλνει ένα μικρό σημείωμα στο περιοδικό Neue Literarische Welt (25 Ιουλίου 1952),[18] όταν διαβάζει στο προηγούμενο τεύχος της, 25 Ιουνίου 1952, το άρθρο του Helmut von den Steinen για τον Καβάφη και τις μεταφράσεις των ποιημάτων του «Θερμοπύλες» και «Περιμένοντας τους βαρβάρους». Αυτό το άρθρο ήταν μια μορφή αναγγελίας της γερμανικής μετάφρασης των ποιημάτων του Καβάφη  που κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο  στο Βερολίνο από τις εκδόσεις Surkamp Verlag.  Το παραπάνω γερμανικό δημοσίευμα του Δεστούνη, ο Δασκαλόπουλος το είχε καταγράψει στη Βιβλιογραφία του, χωρίς όμως αυτοψία. Πρόσφατα, ο καθηγητής Γκρέγκορι Τζουσντάνις είχε την καλή τύχη να δει το απόκομμα του άρθρου στο Άμστερνταμ, στο αρχείο του Ολλανδού μεταφραστή του Καβάφη Γκ. Χ. Μπλάνκεν, και με ενθουσιασμό και κάπως πρόχειρα δημοσίευσε σε αγγλική στην αρχή και κατόπιν σε ελληνική μετάφραση το κείμενο του Δεστούνη, χωρίς να έχει ερευνήσει καθόλου τη βιογραφία του συγγραφέα[19] ή τη σχέση του με τον Καβάφη. Ο Καβάφης δίνει στον Δεστούνη, πιθανότατα το καλοκαίρι του 1932, το τεύχος Γ8 με τα ποιήματα από το 1916-1918.[20] Ο Δεστούνης περιγράφει πώς γνωρίστηκε με τον Καβάφη όταν ήταν ασκούμενος ιατρός στο σανατόριο Renaissance, «στο όμορφο αθηναϊκό προάστιο της Κηφισιάς. Εκεί γνώρισα τον Καβάφη, τόσο ως ασθενή όσο και σαν άνθρωπο». Αναφέρει την ασθένειά του, ότι δεν μπορούσε να μιλήσει λόγω της  τραχειοτομής και ότι συχνά για να επικοινωνήσει  μεταχειριζόταν χαρτί και μολύβι. Ότι «είχε μεγάλο αυτοέλεγχο, ήξερε πώς να αποκρύπτη και να υπομένη τον πόνο». Είχε πολλούς επισκέπτες Αθηναίους διανοούμενους και συγγραφείς, αλλά ελάχιστες γυναίκες τον επισκέπτονταν. Οι δυο τους είχαν φαίνεται λογοτεχνικές συζητήσεις, όπως φαίνεται και από την ανταλλαγή των έργων τους. Με όση δύναμη και φωνή του είχε απομείνει, ο Καβάφης του μίλησε για τον Παλαμά. «Ο Παλαμάς είναι μεγαλοπρεπής, πολύχρωμος, πλούσιος, μου είπε, ενώ εγώ είμαι απλός και λιτός». Και παρομοιάζει τον μικρό εαυτό του με τον μεγάλο Νείλο. Γερμανικά, ο Δεστούνης γράφει: “Palamas ist gewaltig, farbig und reich, ich aber bin schlicht und einfach und trotz des gewaltigen Nils!”.[21] Ο Δεστούνης περιγράφει επίσης ότι φρόντιζε επιμελώς την εμφάνισή του και ότι η διαύγειά του, η ενεργητικότητά του και η κινητικότητά του δεν είχαν πληγεί ιδιαιτέρως, εννοεί από την ασθένειά του. «Συχνά περπατούσε στον μεγάλο κήπο του σανατορίου και καθόταν για πολλή ώρα σε ένα παγκάκι μονάχος». Αυτή νομίζω είναι μια σημαντική μαρτυρία για την κατάσταση του Καβάφη με τη ματιά ενός γιατρού αλλά και εν δυνάμει συναδέλφου στην λογοτεχνία.

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα  περιγραφή της παραμονής του Καβάφη στην Αθήνα να προέρχεται από τον Γιώργο Κατσίμπαλη, όταν γράφει στον Γιώργο Σεφέρη που υπηρετεί στο Ελληνικό Προξενείο του Λονδίνου, σε ένα γράμμα του αρκετά μακρύ, τοποχρονολογημένο στο Μαρούσι, τις 16/10/32.[22]  Του γράφει ότι γνώρισε τον Καβάφη πριν από ένα μήνα στο «μπούσι που μ’ έφερνε στο Μαρούσι». Δηλαδή κατά τον Σεπτέμβριο του 1932. Είχε μάθει ότι είχε έρθει στην Αθήνα για να υποβληθεί σε θεραπεία και ότι τον είχαν επισκεφτεί ο Καλαμάρης (πιο γνωστός μας σαν Νικόλας Κάλας) και ο Βάρναλης, λανθασμένα γράφει στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού. Του γράφει ότι δεν είχε επιδιώξει να τον επισκεφτεί για τους γνωστούς λόγους με τη διαφωνία Καβάφη-Παλαμά. Αλλά μια μέρα, στη 1 και τέταρτο μετά το μεσημέρι, ο Σεγκόπουλος, που τον είχε γνωρίσει πριν από μερικά χρόνια, του συστήνει «ένα παραδοξότατο γερόντιο» καθισμένο πλάι στη Ρίκα Σεγκοπούλου. Βέβαια ο Κατσίμπαλης δεν μπορεί να αντισταθεί και γράφει στον Σεφέρη ό,τι κουτσομπολιό ξέρει,  ότι ο Σεγκόπουλος είναι νόθος γιος του Καβάφη, όπως τον πληροφορεί ο Μαλακάσης, και ότι είναι ο «μόνος επιβήτωρ με τον οποίο ο Καβάφης έχει συνδεθεί αισθηματικά». Η συζήτηση με τον Καβάφη δεν μπορούσε να γίνει ομαλά γιατί ο Καβάφης «γρύλιζε διάφορα άναρθρα  πράγματα. Τον έπιανε  κάθε τόσο βήχας και ξεφύσαγε σα φυσητήρι μέσα από τη μεταλλική σωλήνα του». Φαίνεται ότι ο Καβάφης θα επέστρεφε από την Αθήνα που έκανε τις ακτινοβολίες του. Αποφάσισαν να συναντηθούν στο ξενοδοχείο του μετά τις εκλογές. Οι εκλογές έγιναν στις 25 Σεπτεμβρίου 1932 και τα αποτελέσματά τους ήταν αδιέξοδα, γιατί το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου πήρε 33,42% με 98 έδρες, το Λαϊκό Κόμμα  του Τσαλδάρη 33,80 με 95 έδρες και τα υπόλοιπα κόμματα έλαβαν το Αγροτικό 11 έδρες και το ΚΚΕ 10 έδρες. Δυστυχώς δεν έχουμε την αντίδραση του Καβάφη στα αποτελέσματα αυτών των εκλογών, για να δούμε τις πολιτικές απόψεις του.

Η υπεσχημένη επίσκεψη στον Καβάφη έγινε (μάλλον μετά την ολοκλήρωση και της δεύτερης σειράς των ακτινοβολιών) και κράτησε μια ώρα και ο Κατσίμπαλης σχολιάζει: «Η θεραπεία τού ’χε κάνει μεγάλο καλό και μπορούσα χωρίς μεγάλο κόπο ν’ ακούω την ιδιόρρυθμη εκείνη φωνή του με ελαφριά αγγλική προφορά». Ο Κατσίμπαλης τον συναντά ξανά στο ατελιέ του Τόμπρου, όταν ο γλύπτης παίρνει τα μέτρα του ποιητή για να κάνει την προτομή του. Τον συνοδεύει ακόμη και στο ατελιέ του φωτογράφου Κυριάκου Παγώνη απ’ όπου έχουμε και τις τελευταίες φωτογραφίες του Καβάφη. Παρ’ όλη την αντιπάθεια του Κατσίμπαλη στον Καβάφη, δεν παραλείπει να γράψει στον Σεφέρη:

Δυο παμπόνηρα και σπάνιας διεισδυτικότητας μάτια, με μια γλυκύτητα στο κάτω μέρος του προσώπου, ολόγυρα στο στόμα και στο πηγούνι. Δεν μοιάζει καθόλου με ό,τι σκίτσο, φωτογραφία κ.λπ. έχεις δει ώς σήμερα. Φυσιογνωμία από τις πιο ενδιαφέρουσες κι εντυπωσιακές.

Επιστροφή στην Αθήνα. Δεξιώσεις και αναχώρηση

Δεν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία που αναχώρησε από το θεραπευτήριο της Κηφισιάς, αλλά φαίνεται ότι επέστρεψε στο ξενοδοχείο Cosmopolite στην Ομόνοια και παρέμεινε εκεί μέχρι την αναχώρησή του. Στο φάκελο με τις χειρόγραφες σημειώσεις, υπάρχει μία σε επιστολόχαρτο του ξενοδοχείου Hôtel Cosmopolite Athènes Place Omonia με ημερομηνία, 12/10/32 και σημειώνει μόνο μια λέξη: «των αντιδράσεων» (09720020).

Στις 10 Οκτωβρίου 1932, λίγο πριν την αναχώρησή τους, ο Καβάφης σίγουρα με τον Αλέκο Σεγκόπουλο και ίσως με τη Ρίκα, επισκέφτηκαν για τελευταία φορά τον ακτινολόγο Λαμπαδαρίδη που τους έδωσε μια συστατική επιστολή, γνωμάτευση για να τη δώσουν σε έναν γιατρό στην Αλεξάνδρεια, τον Γιαλούση. Του περιγράφει την ασθένεια του Καβάφη, «παθόντος εξ επιθηλιώματος του λάρυγγος».[23] Συστήνει στον συγγενή του, κ. Σεγκόπουλο, τον ιατρό Γιαλούση, γιατί πιστεύει ότι θα του φανεί χρησιμότατος επειδή είναι επιστημονικώς άρτιος αλλά και επειδή έχει υλικά και εργαστηριακά εφόδια. Συμπληρώνει την επιστολή με νέα για την καλή πορεία της υγείας ενός συγγενικού προσώπου του ιατρού Γιαλούση και κλείνει την επιστολή παρακαλώντας τον να τον ενημερώνει για την υγεία του «κ. Καβάφη, του τόσον συμπαθούς και εξαιρέτου λογοτέχνου». Η επιστολή είναι γραμμένη σε επιστολόχαρτο της Ραδιολογικής Κλινικής του Λαμπαδαρίδη και  οι τίτλοι του και οι σπουδές του πιάνουν περίπου 5 εκατοστά. Ίσως γι’ αυτό και ο Καβάφης όταν  γράφει για τον ΩΡΛ  Καναγκίνη «χωρίς ρεκλάμα Καναγκίνης αυστηρός επιστήμων» (09720040).[24] Ο Καβάφης επίσης σε ένα του σημείωμα γράφει: «Η κλινική Γιαλούση πού είναι;» (09720018).[25]

Μια αποχαιρετιστήρια δεξίωση πραγματοποιήθηκε και στην οικία του Δ. Π. Πετροκόκκινου. Δυστυχώς, δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για την ημερομηνία και τους παρευρισκόμενους, παρά μόνο από τον Γιώργο Θεοτοκά που συνάντησε για δεύτερη φορά τον Καβάφη και διασώζει μέρος της συζήτησης με θέμα το τοπίο της Αττικής και την ποίηση της Αθήνας.

–Συγκρίνω, έλεγε περίπου [ο Καβάφης], τα βουνά της Αττικής με την ποίηση των Αθηνών. Τι σχέση έχουν; Τι το κοινόν μεταξύ τους; Δεν κατηγορώ κανέναν, δεν υποτιμώ κανέναν, καταλάβετέ με καλά, δεν θέλω να αρνηθώ κανέναν, αλλά… Δεν εννοώ ότι… τα βουνά είναι απέριττα, λιτά, διαυγή, ενώ η ποίηση είναι… Έσκυψε καθώς και την άλλη φορά, εμπιστευτικά, σοβαρά, ανήσυχα, και με κάποιο πείσμα. – Είναι ρωμαντική!.[26]   

Στην προετοιμασία για την επιστροφή στην Αλεξάνδρεια ξέρουμε ότι επιτέλους συνάντησε τον Άγγελο Σικελιανό στις 15 Οκτωβρίου, ο οποίος του αφιέρωσε την ποιητική του συλλογή Ο τελευταίος ορφικός διθύραμβος ή Ο διθύραμβος του ρόδου. Το βιβλίο έχει σωθεί στη βιβλιοθήκη του. Δεν είναι καταγεγραμμένη η ημερομηνία που συνάντησε τον ζωγράφο  Γιώργο Γουναρόπουλο, πριν ή μετά την εγχείρησή του, και του έκανε το σκίτσο του. Κοσμικό γεγονός είναι η δεξίωση στο Μέγαρο Νεγρεπόντη από την Άλκη Θρύλο και τον Κώστα Ουράνη, όπου ο ίδιος ο Δημήτρης Μητρόπουλος προς χάριν του παίζει στο πιάνο τις 10 Inventions, δέκα μελοποιήσεις καβαφικών ποιημάτων. Η Ένωση Λογοτεχνών της Αθήνας τον δεξιώνεται  στα γραφεία της στις 22 Οκτωβρίου και ο Μαλακάσης του στέλνει ένα σημείωμα ότι δυστυχώς  δεν μπορεί να παραβρεθεί. Στις 27 Οκτωβρίου επιβιβάζεται στο πλοίο Αιγαίον και στον Πειραιά κατεβαίνει να τον αποχαιρετήσει σχεδόν όλη η λογοτεχνική και καλλιτεχνική Αθήνα: Τέλλος Άγρας, Μάριος Βαϊάνος, Θράσος Καστανάκης, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Μήτσος Παπανικολάου, Τάκης Παπατσώνης, ο γλύπτης Μιχάλης Τόμπρος, οι ζωγράφοι Τάκης Καλμούχος και Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς κ.ά.

Ανάρρωση στην Αλεξάνδρεια

Προσπάθησα να παρακολουθήσω μέρα με την ημέρα τη διαμονή του Καβάφη στην Αθήνα, αλλά μερικές ημερομηνίες δεν ταίριαζαν. Πώς ο γιατρός Καναγκίνης λέει ότι εξέτασε τον Καβάφη  στο ιατρείο του στις 23 Ιουλίου και ο Καβάφης είχε ήδη υποβληθεί σε τραχειοτομή στο νοσοκομείο και είχε ήδη γίνει η διάγνωση; Είχε βγει από το νοσοκομείο και επέστρεψε  μέχρι να ληφθεί μια απόφαση για την περαιτέρω θεραπεία του, όπως δείχνουν οι επιστολές του στον Δημητριάδη και τον Μπενάκη; Σίγουρες ημερομηνίες είναι μόνο οι τοποχρονολογημένες επιστολές ή οι ημερολογιακές σημειώσεις των επισκεπτών του και τα άρθρα των εφημερίδων. 

Για τον Καβάφη πολλά έχουν γραφτεί για την απουσία της φύσης από τα γραπτά του, αλλά είναι πολλές οι μαρτυρίες ότι σχολιάζει πολύ θετικά τη φύση της Αττικής. Άλλο θέμα των συζητήσεών του ήταν τα σχόλιά του για την «αθηναϊκή ποίηση». Δεν έγινε καμία προσπάθεια για μια συνάντηση Παλαμά-Καβάφη. Είναι γνωστός, αν και όχι σωστά καταγεγραμμένος, ο ανταγωνισμός μεταξύ Καβάφη και Παλαμά. Ίσως η σύγκρουση μεταξύ Παλαμά και Καβάφη να άρχισε με  δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, με την συνέντευξη του Χριστοφή με τον Παλαμά ότι για την ποίηση του Καβάφη είναι «ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ από τους αιώνες». Αργότερα, ο Παλαμάς δήλωσε ότι δεν θυμάται ότι έκανε κάποια τέτοια δήλωση. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, ο Καβάφης ποτέ δεν είπε ότι δεν του αρέσει ο Παλαμάς ή ότι έχει μιλήσει ή γράψει κάτι εναντίον του· απλώς είχε δηλώσει ότι ο Γρυπάρης και ο Μαλακάσης είναι καλύτεροι ποιητές από τον Παλαμά.[27] Σίγουρα όμως, το 1924, είχε δημιουργηθεί μια παρεξήγηση μεταξύ τους, όταν ο Καβάφης εξέφρασε την επιφύλαξή του απέναντι στο λυρισμό της παλαμικής ποίησης.[28] Ο Κώστας Ουράνης, σε ένα άρθρο του στο Ελεύθερον Βήμα, 18 Οκτωβρίου 1932, γράφει ότι η ελληνική πολιτεία έπρεπε να βρει έναν τρόπο να τιμήσει τον ποιητή κατά την παραμονή του στην Αθήνα.

Όταν την πρώτη φορά ο Καβάφης επισκέφτηκε την Αθήνα ήταν ένας άγνωστος και τριγυρνούσε στα διάφορα καφενεία,  για να γνωριστεί με τη λογοτεχνική Αθήνα. Τώρα η παραμονή του είναι ένα γεγονός και οι εφημερίδες παρακολουθούν κάθε κίνησή του. Περίπου 48 άρθρα έχουν δημοσιευτεί για αυτή του την επίσκεψη, αλλά και ο ίδιος σχολιάζει ότι η Αθήνα στις πρώτες του επισκέψεις ήταν ένα χωριουδάκι ενώ τώρα είναι μεγάλη πρωτεύουσα.  Ίσως η παρατήρησή του να είναι σωστή, γιατί το 1903 η Αθήνα είχε 130.000 κατοίκους ενώ το 1932 είχε περίπου 500.000.  Στις 29 Οκτωβρίου, ο Καβάφης με τη συνοδεία του έχουν επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια, όπου ελπίζει ότι η φωνή του θα επανέλθει γύρω στον Δεκέμβριο, όπως τον έχουν επιβεβαιώσει οι γιατροί του στην Αθήνα. Τον Νοέμβριο του 1932, ο Γ. Παπουτσάκης γράφει στον Γ. Βρισιμιτζάκη: «Η ραδιοθεραπεία στην οποία υπεβλήθη τον ωφέλησε. […] Έχει έναν μικρό σωλήνα στον λαιμό». Τον Νοέμβριο κυκλοφορούν τυπωμένες «Οι μέρες 1908», το τελευταίο τυπωμένο ποίημά του. Φαίνεται ότι έχει ξαναβρεί τις δυνάμεις του και την αισιοδοξία του για πλήρη ανάρρωση. Προσπαθεί να τελειώσει τα «έξι ποιήματα» που έχει πει ότι θέλει να τελειώσει. Γράφει, τελειώνει και καθαρογράφει το ποίημά του «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας», ποίημα που ίσως σχεδίαζε να γράψει από το 1919.[29]  Στις σημειώσεις του, που είναι δύσκολο να χρονολογήσουμε και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, βλέπουμε ότι ένα του σημείωμα  είναι γραμμένο σε επιστολόχαρτο του Ελληνικού Νοσοκομείου (Νοσοκομείον της Ελλ. εν Αλεξανδρεία Κοινότητος Hôpital de la Com. Hellénique d’Alexandrie (0920017), που ίσως δηλώνει υποχρεωτικές επισκέψεις στο νοσοκομείο για έλεγχο της υγείας του. Σε άλλα πολλά σημειώματα παρατηρούμε  να τον απασχολούν μερικές γεωγραφικές συντεταγμένες σε περιοχή της Μικράς Ασίας. Ίσως σχεδίαζε να γράψει κάποιο ποίημα με θέμα μια μάχη, ή την πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου  για να συνεχίσει ίσως το ποίημα «Στα 200 π.Χ.». Στις ίδιες σημειώσεις επίσης παρατηρούμε ότι κάνει μια απόπειρα γαλλικής μετάφρασης του ποιήματος  «Άννα Δαλασσηνή»· ίσως ήθελε να γράψει ένα  ακόμη ποίημα με βυζαντινό θέμα. Αλλά αυτά είναι μόνο εικασίες. Το γεγονός είναι ότι συνέβη ένα εγκεφαλικό επεισόδιο στις 28 Απριλίου 1932 στο Ελληνικό Νοσοκομείο της Αλεξάνδρειας και, στις 29 Απριλίου 1932, στις 2 το πρωί, ο Καβάφης άφησε την τελευταία του πνοή.

Χολαργός, Ιούνιος-Ιούλιος 2026

*Για την ολοκλήρωση αυτού του άρθρου είχα μεγάλη βοήθεια από τον σύζυγό μου Κωστή Ιατρού και από τους φίλους και συναδέλφους Peter Jeffreys, Κούλα Χρυσομάλλη-Henrich, Λάμπρο Βαρελά. Από το Αρχείο ΜΙΕΤ-ΕΛΙΑ με βοήθησε η κυρία Σοφία Μπόρα, από το Αρχείο Κ. Π. Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση με συνέδραμαν οι κυρίες Χριστίνα  Κώστογλου και Μαριάννα Χριστοφή και από την ΕΒΕ οι  κυρίες Άννα Καλογρίδου και Μαριάννα Νικολαΐδου. τους ευχαριστώ όλους πολύ.

Στιγμιότυπο οθόνης 2026 11 01 11.12.22 μμ

To πορτρέτο του Καβάφη από τον Γιώργο Γουναρόπουλο. Το σκίτσο έγινε εκ του φυσικού, στη διάρκεια της επίσκεψης του ποιητή στην Αθήνα, το 1932. Στο επάνω αριστερό μέρος του πρωτοτύπου υπάρχει η αφιέρωση: «Στον μεγάλο μας ποιητή Καβάφη, με θαυμασμό, Γ. Γουναρόπουλος». Λέγεται πάντως ότι η εικόνα δεν άρεσε στον Καβάφη.

Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας

[1] Λεύκωμα Καβάφη 1863-1910. Επιμέλεια Λένα Σαββίδη, Αθήνα, Ερμής, 1983, σ. 280-281.   

[2] Κ. Π. Καβάφης, Περικλής Αναστασιάδης,  Αλληλογραφία (1894/5-1905 & 1925). Εισαγωγή και φιλολογική επιμέλεια  Diana Haas, Αθήνα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2025, σ. 145.

[3] Αρχείο Κ. Π. Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση, GR-OF CA CA -SF02 -S02-F24-0002. Στο εξής κάθε τεκμήριο θα δίνεται με τον τελικό αριθμό του.

[4] Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Η βιβλιογραφία Κ. Π. Καβάφη, 1886-2000, Θεσσαλονίκη, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2003 και «Προσθήκες, στη Βιβλιογραφία Κ. Π. Καβάφη (1886-2000)», Κονδυλοφόρος τ. 11 (2012) 163-233. Χωρίς τον μόχθο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου αυτή η εργασία δεν θα ήταν δυνατή και γι’ αυτό αφιερώνω στη μνήμη του αυτό το άρθρο.

[5] Λευτέρης Παπαλεοντίου, Προσθήκες στη Βιβλιογραφία Κ. Π. Καβάφη (1907-2000),  Μικροφιλολογικά τετράδια 22, Λευκωσία 2016.

[6] Ευχαριστώ τη Μάρθα Βασιλειάδη που μου ανακοίνωσε δύο αδημοσίευτα προς το παρόν άρθρα της. « Ο ιατρικός Καβάφης: αναγνωστικά ίχνη και επιστολικές μαρτυρίες»  και «“Καθαυτό άρρωστος δεν είμαι”: όψεις της αρρώστιας σε ιδιωτικά κείμενα του Κ. Π. Καβάφη».

[7] Στάθης Γκώντλετ, «Πώς θυμάται τον Καβάφη ο Κύπριος ποιητής Βορεάδης», Αντίποδες  Μελβούρνης Αυστραλίας, Αφιέρωμα στον Καβάφη, 6/11 (Ιαν.-Ιούν. 1980), 24-26.

[8] Μιχαήλα Καραμπίνη-Ιατρού, «Λίγα ακόμη για τη σχέση Άγγελου Σικελιανού και Αλέκου και Ρίκας Σεγκοπούλου»,

Μικροφιλολογικά, τχ. 39 (Ἀνοιξη 2016), 25-27.

[9] Κ. Π. Καβάφη, Επιστολές στον Μάριο Βαϊάνο. Εισαγωγικό δοκίμιο, παρουσίαση, σχόλια και σημειώσεις Ε. Ν. Μόσχου, Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1979, σ. 23-24. Βλ. και Μάριου Βαϊάνου, Αναμνήσεις. Πρόλογος, παρουσίαση, σχόλια Ευάγγελος Ρόζος, έρευνα, κείμενα Τάσος Πρινέας, Αθήνα, Δρυμός, 2005, σ. 140-157

[10] Για το πλήρες  ιστορικό της ασθένειας και τηε θεραπείας του Καβάφη που συνέταξε ο ωτορινολαρυγγολόγος Καναγκίνης, δες την εργασία μου «Ο ιατρικός φάκελος του άρρωστου Καβάφη (Αθήνα 1932)», Μικροφιλολογικά, τχ. 59 (Άνοιξη 2026), 90-93 . 

[11] Ι. Α. Σαρεγιάννη, Σχόλια στον Καβάφη. Πρόλογος Γιώργου Σεφέρη, εισαγωγή και φροντίδα Ζήσιμου Λορεντζάτου, Αθήνα, Ίκαρος, 1973, σ. 37.

[12] Π. Φ. [=Πάνος Φασουλιώτης], «Λίγα λεπτά με τον Καβάφη», Παρατηρητής (Λεμεσού), 30/7/1932 και Ψυχικά Νέα (Λευκωσία), 29/6/1953.

[13] Η Βιβλιοθήκη Κ. Π. Καβάφη,  Καταγραφή και επιμέλεια Μιχαήλα Καραμπίνη-Ιατρού, Αθήνα, Ερμής, 2003, αρ. 3.134

[14] Παπαλεοντίου, ό.π., αρ. 220.

[15] Ό.π. (σημ. 10), σ. 90.

[16] Τα βιογραφικά του στοιχεία τα παίρνω κυρίως από το τομίδιο Γεώργιος Δεστούνης, Επιστημονικαί δράσεις και επιστημονικαί εργασίες, Αθήνα 1962.

[17] Η Βιβλιοθήκη Κ. Π. Καβάφη,  ό.π., σ. 20, αρ. 3-94.

[18] Δασκαλόπουλος, ό.π., *Δ1071

[19] Γκρέγκορι Τζουσντάνις, «Το παληό σώμα, το φθαρμένο. Ντοκουμέντο από τη διαμονή του Κ. Π. Καβάφη σε αθηναϊκό σανατόριο, ένα χρόνο πριν τον θάνατό του», εφ. Η Καθημερινή, «Τέχνες & Γράμματα», Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026, σ. 1. Βλ. επίσης την αγγλική δημοσίευση του άρθρου https//gc.fairread.net/doumanis-cavafy,  Gregory Jusdanis “A doctor recalls Cavafy’s Final Days” 31 Dec. 2025.    

[20] Γ. Π. Σαββίδης, Οι Καβαφικές Εκδόσεις (1891-1932). Περιγραφή και σχόλιο. Βιβλιογραφική Μελέτη, Αθήνα, Έκδοση Ταχυδρόμου, 1966, σ. 276.  

[21] Για τη μετάφραση αυτής της παρατήρησης του Καβάφη γράφει και ο καθηγητής Βασίλης Π. Βερτουδάκης, «Ο λιτός Καβάφης και ο Μεγάλος Νείλος», εφ. Η Καθημερινή, «Τέχνες & Γράμματα», Κυριακή 5 Μαρτίου 2016, σ. 9.   

[22] Γιώργος Σεφέρης - Γιώργος Κατσίμπαλης, «Αγαπητέ μου Γιώργο», Αλληλογραφία (1924-1970), τόμ. Α΄. Επιμέλεια επιστολών-σχόλια Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Αθήνα, Ίκαρος, 2009, τ. πρώτος (1924-1940), σ. 260-269.

[23] Η επιστολή είναι από ξηρογραφία κομμένη στα δύο, δακτυλόγραφη, αλλά και με χειρόγραφες προσθήκες  ανάμεσα στις γραμμές.

[24] Μια άλλη ανάγνωση της λέξης είναι «απέριττος επιστήμων».

[25] Ίσως μπορούμε να χρονολογήσουμε αυτό το σημείωμα μετά την 10η Οκτωβρίου, οπότε για πρώτη φορά εμφανίζεται το όνομα του Γιαλούση.

[26] Δημήτρης Δασκαλόπουλος - Μαρία Στασινοπούλου, Ο Βίος και το έργο του Κ. Π. Καβάφη. Νέα έκδοση συμπληρωμένη, Αθήνα, Μεταίχμιο, 2013, σ. 15. Βλ. και Ι. Α. Σαρεγιάννη, σ. 8-159.

[27] Για τη διαφωνία δες πρόχειρα, Αλεξανδρινή Τέχνη, τχ. 1 (Δεκ. 1926), 24.

[28] Βλ. την εργασία του Λ. Βαρελά, «1924: από τον καβαφισμό στην καβαφίλα», στον τόμο Ο Καβάφης στην εποχή του. 32 κείμενα. Επιμέλεια Τάκης Καγιαλής, Πάτρα, Opportuna, 2025, σ. 165-176.

[29] ΕΛΙΑ Φάκελος Παπουτσάκη: «Διάφορα προσωπικά Αρχείο Κ. Π. Καβάφη νο 7 «Ποίημα «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας 1919». Μπροστά υπάρχει ένα ερωτηματικό  από άγνωστο χέρι.

01 Νοεμβρίου 2026