Εταιρεία Συγγραφέων

Η Εταιρεία Συγγραφέων ανακάλυψε ακόμη μία απειλή κατά της δημοκρατίας. Αυτή τη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η διακοπή της διανομής των βιβλίων της Ιρλανδής συγγραφέα Σάλι Ρούνεϊ στάθηκε αρκετή για να επιστρατευθεί ολόκληρο το βαρύ οπλοστάσιο της προοδευτικής αγανάκτησης. Λογοκρισία, κατάργηση θεμελιωδών ελευθεριών, δυστοπική πραγματικότητα και, φυσικά, «εκφασισμός». Η τελευταία λέξη έχει αποκτήσει τέτοια δημοτικότητα στον συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο ώστε τείνει να αντικαταστήσει κάθε σοβαρή προσπάθεια κατανόησης ενός γεγονότος. Όταν τα επιχειρήματα δυσκολεύουν, ο φασισμός προσφέρεται πάντοτε ως έτοιμη εξήγηση.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει μια ενοχλητική λεπτομέρεια: τα γεγονότα δεν συμφωνούν με την καταγγελία.

Στη Βρετανία δεν εκδόθηκε καμία κρατική απόφαση απαγόρευσης των μυθιστορημάτων της Ρούνεϊ. Δεν απαγορεύτηκε η ανάγνωσή τους, δεν διατάχθηκε η κατάσχεσή τους από βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες, δεν διώχθηκε η συγγραφέας για το λογοτεχνικό τους περιεχόμενο. Ο εκδοτικός οίκος Faber, σε πλήρη συμφωνία με την ίδια, αποφάσισε να σταματήσει την περαιτέρω διανομή τους στη βρετανική αγορά, επειδή η Ρούνεϊ είχε ανακοινώσει δημόσια την πρόθεσή της να διαθέσει έσοδα από τα συγγραφικά της δικαιώματα στην οργάνωση Palestine Action. Τα ήδη υπάρχοντα αντίτυπα μπορούσαν να συνεχίσουν να πωλούνται.

Και κάπου εδώ η Εταιρεία Συγγραφέων διέκρινε επαναστατικό φως και έσπευσε να βαδίσει προς το μέρος του, χωρίς να μπει στον κόπο να εξακριβώσει τι ακριβώς είχε συμβεί. Η επαναστατική εγρήγορση, άλλωστε, έχει ένα σπουδαίο πλεονέκτημα: σε απαλλάσσει από την κουραστική υποχρέωση να γνωρίζεις για ποιο πράγμα αγανακτείς. Το ζητούμενο  είναι η αγανάκτηση.

Η Palestine Action έχει χαρακτηριστεί απαγορευμένη τρομοκρατική οργάνωση από το βρετανικό κράτος, από τις 5 Ιουλίου 2025. Η απόφαση στηρίχθηκε σε σειρά οργανωμένων ενεργειών καταστροφής περιουσίας και επιθέσεων εναντίον εγκαταστάσεων επιχειρήσεων της αμυντικής βιομηχανίας. Τον Ιούνιο του 2026, το βρετανικό Εφετείο έκρινε νόμιμη την απαγόρευση, ανατρέποντας προηγούμενη αντίθετη απόφαση. Η υπόθεση εκκρεμεί πλέον ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με συζήτηση προγραμματισμένη για τον Νοέμβριο.

Σύμφωνα με τον βρετανικό Terrorism Act 2000, και ειδικότερα σύμφωνα με τα άρθρα 15 και 17, η παροχή χρημάτων ή η συμμετοχή σε χρηματοδοτικές διευθετήσεις, με γνώση ή βάσιμη υποψία ότι οι πόροι μπορεί να χρησιμοποιηθούν για τρομοκρατικούς σκοπούς, συνιστά ποινικό αδίκημα. Η συγκεκριμένη νομοθεσία εφαρμόζεται ανεξάρτητα από την ιδεολογική ταυτότητα της οργάνωσης. Το δικαίωμα στην πολιτική διαφωνία παραμένει κατοχυρωμένο. Η χρηματοδότηση οργανώσεων που εμπίπτουν στις απαγορεύσεις του νόμου αποτελεί διαφορετικό ζήτημα.

Η Ρούνεϊ δικαιούται να καταγγέλλει την ισραηλινή κυβέρνηση, να υποστηρίζει τους Παλαιστινίους και να αμφισβητεί την απόφαση των βρετανικών αρχών. Δικαιούται ακόμη να προσφύγει στη Δικαιοσύνη και να ζητήσει την κατάργηση της απαγόρευσης. Πρόκειται, βεβαίως, για δικαιώματα που, ως γνωστόν, απολαμβάνουν απλόχερα και οι αντιφρονούντες στην Τεχεράνη, στη Δαμασκό και στη Γάζα. Εκείνο που δεν μπορεί να θεωρεί αυτονόητο είναι ότι οι πολιτικές της πεποιθήσεις εξασφαλίζουν εξαίρεση από την ισχύουσα νομοθεσία. Πολύ περισσότερο ότι ένας εκδοτικός οίκος οφείλει να αποδεχθεί τον κίνδυνο ποινικών συνεπειών προκειμένου να εξυπηρετήσει τις επιλογές της.

Μπορεί ασφαλώς να συζητηθεί η αναλογικότητα της βρετανικής απαγόρευσης και το ενδεχόμενο υπερβολικού περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης. Αυτό ακριβώς εξετάζουν και τα βρετανικά δικαστήρια. Η προστασία των ατομικών ελευθεριών απαιτεί πάντοτε αυστηρό έλεγχο της κρατικής εξουσίας. Αλλά η σοβαρότητα μιας τέτοιας συζήτησης προϋποθέτει την ακριβή περιγραφή των γεγονότων. Στη νομοθεσία των σοβαρών δυτικών δημοκρατιών, η ποιητική άδεια αποτελεί λογοτεχνικό προνόμιο, όχι νομική ασυλία. Ούτε η ιδιότητα του συγγραφέα ούτε η επαναστατική έξαρση εξασφαλίζουν εξαίρεση από τους νόμους. Διαφορετικά, καταλήγουμε να παρουσιάζουμε μια διαφορά σχετική με τη χρηματοδότηση απαγορευμένης οργάνωσης ως απαγόρευση λογοτεχνικού έργου.

Η ελευθερία της έκφρασης προστατεύει το δικαίωμα να υποστηρίζεις μια ιδέα. Δεν παρέχει αυτομάτως ασυλία για κάθε πράξη που αποφασίζεις να πραγματοποιήσεις στο όνομά της. Αυτός ο στοιχειώδης διαχωρισμός φαίνεται ότι δυσκολεύει την Εταιρεία Συγγραφέων, η οποία προτιμά την ηθική καταγγελία από τη νομική και πραγματολογική ακρίβεια. Υπάρχει, ωστόσο, και ένα δεύτερο ζήτημα, πολύ σοβαρότερο. Αφορά τη συνέπεια με την οποία η Εταιρεία αντιλαμβάνεται την ελευθερία του λόγου.

Στις 10 Μαΐου 2025, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, ματαιώθηκε ύστερα από δυναμική παρέμβαση διαδηλωτών μια εκδήλωση με θέμα «Μεταβαλλόμενα τοπία της εβραϊκής λογοτεχνίας». Ανάμεσα στους ομιλητές βρισκόταν ο Ισραηλινός συγγραφέας και κριτικός Οντέντ Βολκστάιν, άνθρωπος που είχε ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση Νετανιάχου. Η συζήτηση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η λογοτεχνία υποχώρησε μπροστά στην πολιτική απαίτηση της ακύρωσης.

Το γεγονός είχε καταγγελθεί δημόσια, μεταξύ άλλων, από το Κεντρικό Ισραηλίτικο Συμβούλιο Ελλάδος. Είχαν υπάρξει όμως και πανηγυρισμοί από όσους θεωρούσαν τη ματαίωση επιτυχία του αγώνα τους. Στο σημείο αυτό θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε πώς αντιλαμβάνεται η Εταιρεία Συγγραφέων αυτή την εκδοχή της ελευθερίας. Ποια αρχή επιτρέπει να ματαιώνεται μια λογοτεχνική εκδήλωση εξαιτίας της εθνικής ταυτότητας του προσκεκλημένου και της συμμετοχής της ισραηλινής πρεσβείας στη διοργάνωση; Από πότε η πολιτική διαφωνία με μια κυβέρνηση παρέχει δικαίωμα φίμωσης ενός συγγραφέα;

Και γιατί η ακύρωση μιας δημόσιας συζήτησης για την εβραϊκή λογοτεχνία δεν προκαλεί την ίδια ακαριαία ηθική κινητοποίηση με τη διακοπή της διανομής των βιβλίων μιας, για κάποιον περίεργο λόγο, διάσημης Ιρλανδής;

Αυτού του είδους η επιλεκτικότητα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Όταν ένας Ισραηλινός διανοούμενος αντιμετωπίζεται ως ανεπιθύμητος εξαιτίας της καταγωγής του, η πολιτική διαμαρτυρία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε όχημα αντισημιτικής μισαλλοδοξίας. Και όταν ο χώρος του βιβλίου ανέχεται τέτοιες πρακτικές, υπονομεύει τις ίδιες ελευθερίες που επικαλείται. Ταυτόχρονα, τέτοιες εκδηλώσεις, ιδίως στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που γνώρισε τον αφανισμό της εβραϊκής της κοινότητας, ξυπνούν ειδεχθείς ιστορικούς συνειρμούς. Γιατί η λογική του αποκλεισμού ενός ανθρώπου εξαιτίας της εθνικής του ταυτότητας έχει αφήσει στην ευρωπαϊκή ιστορία μνήμες που κανείς δεν δικαιούται να αγνοεί.

Και κάπου εδώ προκύπτει ένα ερώτημα που αφορά την ίδια τη φυσιογνωμία της Εταιρείας Συγγραφέων. Πρόκειται για ένα θεσμό που εκπροσωπεί την ελευθερία και την πολυφωνία της λογοτεχνικής κοινότητας ή για έναν μηχανισμό παραγωγής προβλέψιμων ιδεολογικών ανακοινώσεων; Ποιοι ακριβώς συντάσσουν αυτά τα κείμενα, ποιοι τα εγκρίνουν και με ποια διαδικασία αποκτούν το κύρος μιας συλλογικής πνευματικής παρέμβασης; Διότι η υπογραφή «Εταιρεία Συγγραφέων» προσδίδει θεσμική βαρύτητα σε κάθε ανακοίνωση, αλλά δεν απαλλάσσει τους συντάκτες και τους εγκρίνοντες από την ευθύνη της επιχειρηματολογίας τους. Η συλλογική υπογραφή δεν αποτελεί καταφύγιο της ατομικής πνευματικής ευθύνης. Θυμίζω επίσης ότι, στις 25 Μαΐου 2025, η Γενική Συνέλευση της Εταιρείας Συγγραφέων υιοθέτησε ψήφισμα για τον πόλεμο στη Γάζα, με ιδιαίτερα αυστηρή καταδίκη του Ισραήλ. Η προστασία των αμάχων αποτελεί απολύτως θεμιτό και επιτακτικό αίτημα. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι ότι στο συγκεκριμένο κείμενο οι σφαγές της 7ης Οκτωβρίου και η ομηρία Ισραηλινών από τη Χαμάς απουσίαζαν από την ηθική εξίσωση.

Η Εταιρεία είχε, βεβαίως, καταδικάσει τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Μάρτιο του 2022, με μια λιτή ανακοίνωση. Η καταδίκη της αυτοκρατορικής επιθετικότητας της Ρωσίας δεν χρειάστηκε τότε ολόκληρο το εντυπωσιακό λεξιλόγιο περί εκφασισμού και δυστοπίας που επιστρατεύεται σήμερα για τη Σάλι Ρούνεϊ.

Η επιλογή των γεγονότων που θεωρούνται άξια αναφοράς αποκαλύπτει συχνά περισσότερα από τις ίδιες τις διακηρύξεις. Ας μεταφερθούμε τώρα σε έναν τόπο όπου οι λέξεις λογοκρισία, καταπίεση και ανελευθερία έχουν πραγματικό, συχνά θανατηφόρο περιεχόμενο. Στο Ιράν.

Η PEN America, στην έκθεσή της Freedom to Write Index 2025, κατέγραψε 53 φυλακισμένους συγγραφείς στο Ιράν, μεταξύ των οποίων 17 γυναίκες. Πρόκειται για τη χώρα που κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως στη φυλάκιση γυναικών συγγραφέων. Άνθρωποι διώκονται για ποιήματα, άρθρα, λογοτεχνικά κείμενα και δημόσιες τοποθετήσεις. Εκεί η συγγραφική ιδιότητα μπορεί να σε οδηγήσει πραγματικά στη φυλακή.

Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Ιρανή συγγραφέας Γκολρόχ Εμπραχίμι Ιραΐ. Συνελήφθη και καταδικάστηκε για ένα ανέκδοτο διήγημά της που ασκούσε κριτική στον λιθοβολισμό γυναικών. Ένα κείμενο που δεν είχε καν δημοσιευθεί, στάθηκε αρκετό για να κινηθεί ο μηχανισμός της θεοκρατικής καταστολής. Ακολούθησαν νέες διώξεις, φυλακίσεις και καταδίκες. Το 2026, η PEN America την τίμησε για τον αγώνα της υπέρ της ελευθερίας της γραφής.

Εδώ έχουμε ακριβώς εκείνο που η ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων περιγράφει με τόση αγωνία: έναν άνθρωπο που διώκεται για τις ιδέες του και για το ίδιο το λογοτεχνικό του έργο. Μόνο που αυτή η συγγραφέας δεν βρίσκεται στο Λονδίνο. Βρίσκεται στις φυλακές του Ιράν.

Και πριν από λίγες ημέρες έγινε γνωστή ακόμη μία υπόθεση, την οποία ήδη παρουσίασα στην Athens Voice. Η 23χρονη Νατζμέ Αμινί καταδικάστηκε σε θάνατο για βλασφημία, εξαιτίας αναρτήσεων που φέρεται να έκανε στα κοινωνικά δίκτυα. Η θανατική ποινή της δεν έχει ακόμη επικυρωθεί σε τελευταίο βαθμό. Η νεαρή γυναίκα βρίσκεται στη φυλακή και ζητά διεθνή συμπαράσταση για να σωθεί.

Αυτή είναι μια πραγματική υπόθεση δίωξης για την έκφραση προσωπικών απόψεων. Με συγκεκριμένο θύμα, συγκεκριμένους δικαστές και μια αγχόνη που περιμένει την τελική δικαστική απόφαση.

Πόσες λέξεις θα χρειάζονταν άραγε για να καταδικαστεί αυτή η βαρβαρότητα με την ίδια ένταση που καταγγέλλεται η απόφαση ενός βρετανικού εκδοτικού οίκου; Πόσα λεπτά απαιτούνται για μια ανακοίνωση υπέρ μιας Ιρανής συγγραφέα που φυλακίζεται για ένα ανέκδοτο διήγημα; Πόση από τη γενναιότητα που περισσεύει στις δυτικές δημοκρατίες μπορεί να διατεθεί για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν πραγματικά ολοκληρωτικά καθεστώτα;

Εκεί, φαίνεται, η μελάνη στεγνώνει ευκολότερα και τα πληκτρολόγια παρουσιάζουν ανεξήγητες δυσλειτουργίες.

Υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία δυτικών διανοουμένων που αντιμετωπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα από το φίλτρο των γεωπολιτικών της συμπαθειών. Η καταπίεση από μια δυτική κυβέρνηση κινητοποιεί ακαριαία τα αντανακλαστικά της. Η καταπίεση από ένα θεοκρατικό καθεστώς, εφόσον αυτό εμφανίζεται ως αντίπαλος της Δύσης και του Ισραήλ, δυσκολεύεται πολύ περισσότερο να αποκτήσει την ίδια θέση στην ιεραρχία της αγανάκτησης.

Έτσι, η πολιτική τοποθέτηση υποκαθιστά σταδιακά την ηθική κρίση. Ο χαρακτήρας της πράξης έχει μικρότερη σημασία από την ταυτότητα εκείνου που την πραγματοποιεί. Η βία μπορεί να βαφτίζεται αντίσταση, ο φανατισμός να αποκτά αντιιμπεριαλιστικά πιστοποιητικά και η καταπίεση να αντιμετωπίζεται ως δυσάρεστη λεπτομέρεια μιας κατά τα άλλα προοδευτικής γεωπολιτικής σύγκρουσης.

Αυτός ο μηχανισμός εξηγεί και την ευκολία με την οποία ορισμένοι καταφεύγουν στον χαρακτηρισμό «φασισμός», ενώ δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τον ολοκληρωτισμό όταν εμφανίζεται με θρησκευτικό μανδύα και αντιδυτικά συνθήματα.

Η Εταιρεία Συγγραφέων έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί με τη βρετανική νομοθεσία. Θα μπορούσε μάλιστα να συντάξει μια σοβαρή ανακοίνωση για το κατά πόσον η απαγόρευση μιας οργάνωσης περιορίζει δυσανάλογα την ελευθερία της έκφρασης και δημιουργεί ανεπιθύμητες συνέπειες για τον εκδοτικό κόσμο. Θα ήταν μια απολύτως θεμιτή παρέμβαση.

Επέλεξε, όμως, να παρουσιάσει ως «εκφασισμό» μια υπόθεση που βρίσκεται υπό δικαστικό έλεγχο σε μια δημοκρατική χώρα, αποσιωπώντας σχεδόν ολοκληρωτικά την ουσία της: τη δηλωμένη πρόθεση οικονομικής ενίσχυσης μιας οργάνωσης που απαγορεύεται από την ισχύουσα αντιτρομοκρατική νομοθεσία.

Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η υπερβολή διατυπώνεται στο όνομα της ελευθερίας.

Η ελευθερία του συγγραφέα δεν αποτελεί προσωπικό προνόμιο που ενεργοποιείται ανάλογα με τη δημοτικότητά του ή την ιδεολογική του τοποθέτηση. Περιλαμβάνει τη Σάλι Ρούνεϊ, τον Οντέντ Βολκστάιν, τη Γκολρόχ Ιραΐ και κάθε άνθρωπο που διεκδικεί το δικαίωμα να σκέφτεται, να γράφει και να διαφωνεί. Η ίδια ελευθερία προϋποθέτει κράτος δικαίου, νόμους που εφαρμόζονται χωρίς πολιτικές εξαιρέσεις και δικαστήρια που ελέγχουν τις αποφάσεις της εξουσίας. Όποιος υπερασπίζεται μόνο τους ανθρώπους με τους οποίους συμφωνεί, στην πραγματικότητα υπερασπίζεται την ιδεολογική του παράταξη.

Και όταν μια συλλογική εκπροσώπηση των συγγραφέων μετατρέπει αυτή την επιλεκτικότητα σε δημόσια ηθική διακήρυξη, το πρόβλημα υπερβαίνει την ατυχή διατύπωση μιας ανακοίνωσης. Αφορά την αξιοπιστία της ίδιας της πνευματικής της αποστολής.

Γιατί η ελευθερία του λόγου, όταν υπερασπίζεται μόνο τους ομοϊδεάτες μας, παύει να αποτελεί καθολική αρχή. Γίνεται μια ακόμη μορφή ιδεολογικού προνομίου. Και η υποκρισία, όσο επιμελημένη λογοτεχνικά κι αν εμφανίζεται –λέμε τώρα...–, παραμένει υποκρισία.

Η χθεσινή μέρα ήταν μια μέρα υψηλού ακτιβιστικού συμβολισμού. Από τη διεθνή επικαιρότητα στα νερά της Νοτιοανατολικής Μεσoγείου έπλεε το ιστιοφόρο Madleen, προκειμένου να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα υπό το καπετανάτο της Γκρέτα Τούνμπεργκ, μέχρι που χάθηκε από το χάρτη... η Γάζα!

Ταυτόχρονα, στα καθ’ ημάς, το ρηξικέλευθο, νέο ΔΣ της Εταιρείας Συγγραφέων  καλούσε  σε ανοιχτή συνεδρίαση-συζήτηση για το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου Επί Λέξει στην Οδό Ακαδημίας, στο χώρο του βιβλιοπωλείου. Και εδώ, κατά έναν μεταφυσικό εναλλακτικό λόγο, χάθηκε η βιβλιοπώλης μαζί με το αγωνιστικό μελόδραμα.

Στο μεταξύ, η θερμοκρασία στο κέντρο των Αθηνών έφτανε τους 40 βαθμούς Κελσίου. Θερμοκρασίες Γάζας...  και συντροφικοί εναλλακτικοί διάλογοι: 

...όταν αποφασίζεις να κάνεις έμπρακτη δήλωση συμπαράστασης και βρίσκεσαι στους 40 βαθμούς Κελσίου να κοιτάς σαν ηλίθιος την κλειστή πόρτα ενός βιβλιοπωλείου»

«Όλη την εβδομάδα η Μαρία τους δήλωνε ότι για πολλούς λόγους δεν ήθελε να γίνει αυτή η εκδήλωση. Χωρίς σεβασμό, χωρίς ενσυναισθηση, εμμονικα επέμεναν να κάνουν την εκδήλωση. Το βιβλιοπωλείο έκανε ανακοίνωση ότι θα μείνει κλειστό»

Η πρόταση που συζητούσα χθες το βράδυ με συνάδελφο συγγραφέα για να βγούμε από το αδιέξοδο, είναι η εξής: Με το σκεπτικό «η ισχύς εν τη ενώσει», προτείνουμε στην Γκρέτα και την Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων να ενώσουν τις δυνάμεις τους στον κοινό αγώνα, ο καθένας από το μετερίζι του, προβάλλοντας τους συμβολισμούς του. Πρόκειται για μια ελληνικής πατέντας κλασική πολιτιστική συνταγή επιτυχίας.

Πρώτον, θα αναθέσουν το καλλιτεχνικό μάνατζμεντ των δρώμενων στον Δημήτρη Κουτσούμπα και τις δημόσιες σχέσεις στη Δέσποινα Κουτσούμπα.

Η Γκρέτα θα διαθέσει το ιστιοφόρο που θα μεταφέρει μια έκθεση ελληνικού αγωνιστικού προοδευτικού βιβλίου: διοργάνωση στη λωρίδα της Γάζας από το Σύλλογο Ελλήνων Εκδοτών Βιβλιοπωλών. Εννοείται ότι, πριν, θα έχει συσταθεί ειδική επιτροπή κριτικών προοδευτικών αγωνιστικά  ψυχωφελών αναγνωσμάτων.

Την εκδήλωση θα ανοίξει συναυλία ελλήνων προοδευτικών καλλιτεχνών στην οποία δεν θα συμμετέχει η Γλυκερία. Από ελληνικής πλευράς θα αναγνωστεί στα παλαιστινιακά μήνυμα συμπαράστασης της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Μαρίας Καρυστιανού. Δεν θα παραλείψουν να εκφράσουν τη λύπη τους για τη μη φυσική τους παρουσία υπογραμμίζοντας ότι  είναι δοσμένες στον αγώνα για την απόδειξη της ενοχής για εσχάτη προδοσία του σιωνιστή Κυριάκου  Μητσοτάκη. Χαιρετισμό  στην Έκθεση Ελληνικού Βιβλίου της Γάζας θα απευθύνουν διεθνείς  πνευματικές προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών:  

Ενδεικτικά αναφέρουμε την  εξ απαλών ονύχων ακτιβίστρια  Γκρέτα Τούνμπεργκ,  τον επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (MIT) Ιμπραήμ Καλίν, τον  Σουδανό δικτάτορα Ομάρ αλ Μπασίρ, τον  εκπρόσωπο των Χούθι, Μαχντί αλ-Μασάτ, τον Κώστα Αρβανίτη από το Ευρωκοινοβούλιο, την αντιπροσωπεία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και άλλες προοδευτικές δυνάμεις του πολιτισμού, φανατικούς εκπροσώπους της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. 

Ποιήματα θα διαβάσουν γνωστοί μετα-αντιστασιακοί ποιητές ενώ οι έλληνες συγγραφείς και πανεπιστημιακοί  θα υπογράφουν τα βιβλία τους υπό τη μουσική υπόκρουση τραγουδιών της Νατάσας Μποφίλιου και της Μαρίνας Σάτι (που στην πατρίδα της, το Σουδάν, σφαγιάζονται από το 2003 οι συμπατριώτες της, αλλά εκείνη χασμουριέται για τους Παλαιστινίους). Τα συνθήματα που θα ακουστούν περισσότερο αναμένεται να είναι: Λευτεριά στην Παλαιστίνη και στα μικρά βιβλιοπωλεία !

Η έκθεση βιβλίου θα φέρει τον τίτλο Lorida BookAid !

Η λογοκρισία δεν φορά πια στολή. Κυκλοφορεί με «πολιτισμικό» ύφος, κρατά παλαιστινιακές σημαίες και αποφασίζει τι θα τραγουδήσουμε, τι θα δούμε, τι θα διαβάσουμε. Θα σταθούμε στο τελευταίο καθώς, εκτός από γνωστούς τραγουδιστές και καλλιτέχνες, υπάρχουν και κάποιοι συγγραφείς που αποκλείονται όχι τόσο για το τι γράφουν αλλά για το ποιοι τολμούν να είναι.