Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ό,τι και να γίνει (κι είναι να γίνουν πολλά, και όχι όμορφα), πάντα θα υπάρχει εδώ δίπλα αυτός που θα ’χει λιγότερα, που θα πονάει πιο πολύ·
ή εκείνος που θα νοσταλγεί την πιο όμορφη απ’ όλες τις πατρίδες: τη δική του. Μα κι αυτός που θα ζηλεύει τα άσπρα καλτσάκια του παιδιού σου.
Στη μίζερη, έξαλλη εποχή που ξεκινά αλαλάζοντας, ας προσθέσουμε αυτό που πρωτίστως απαιτείται: αλληλεγγύη στους αθλίους — παλιούς και νέους.
