Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Χθες ήταν η δεύτερη φορά τους τελευταίους εφτά και κάτι μήνες που δεν ανέβασα το Ημερολόγιο Γεφύρας αποβραδίς, όχι από έλλειψη θέματος (πάντα δεν έχω θέμα, ποτέ δεν υπάρχει θέμα), αλλά από δυσανεξία ως προς τη δημόσια σφαίρα, όπως συνηθίζουμε να τη λέμε, και είναι ωραία εικόνα αυτή, μια σφαίρα που καμιά φορά δεν αντέχεται, και από εφηβική αντίδραση απέναντι στη διαρκή και ακατάβλητη επίθεση της καθημερινότητας, τις φορτικές στιγμές εκείνες που το πράγμα κιτρινίζει πολύ, και κιτρινίζει έντονα, και γίνεται μια μεγάλη Αυριανή που πέφτει πάνω σου και σε πλακώνει, αφού πρώτα έχει καλύψει καθετί ένα γύρο —νησίδες μόνο απομακρυσμένες μεταξύ τους λίγο αντιστέκονται με τα τελευταία τους πυρομαχικά, ή με χωρίς πυρομαχικά—, και κάπως, έλεγα από μέσα μου, σαν συμβολική πράξη αντίστασης κόντρα σ’ αυτό που σε φτωχαίνει —πάντα ισχυριζόμουν πως όταν αδειάζεις το τασάκι του αυτοκινήτου σου στον δρόμο δεν βρομίζεις (μόνο) το αστικό περιβάλλον, αλλά κάνεις και το ψωμί να ακριβύνει και τον χωροφύλακα στη γωνία να σμίγει τα φρύδια, κι ας μη νοιάζεται αυτός να ’ναι καθαρός ο δρόμος, κι ας παρακαλάει να αδειάσεις το τασάκι σου για να γενικευτεί περισσότερο όλο το κακό, όπως πάντα θέλει ο χωροφύλακας—, αλλά και επειδή εκείνο το κορίτσι που μιλούσαμε χτες μού ’λεγε για το οξυγόνο που χρειάζεται, λέει, η μαμά της στο νοσοκομείο, το πολύ ακριβό οξυγόνο (το οξυγόνο είναι ακριβό σαν χρυσάφι), κι άντε να βρεις χρήματα να το ψωνίζεις όταν δεν έχεις για να φας, και τέλος πάντων ήταν κι άλλοι οι λόγοι που δεν έκατσα να γράψω το Ημερολόγιο Γεφύρας αποβραδίς, ίσως-ίσως και επειδή ήμουν μεθυσμένος, όχι πολύ, ίσα-ίσα για να βρω άσχετες δικαιολογίες για να μην το γράψω. Και ούτε τώρα το έγραψα. Κι ακόμη να πέσει η τιμή του οξυγόνου.