Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Δεν υπάρχει σοβαρός αναλυτής σήμερα που να υποστηρίζει —χωρίς να έχει μεθύσει ή χωρίς να κοροϊδεύει άγρια τον συνομιλητή του— πως μπορεί να υπάρξει τρίτη εναλλακτική οδός για κυβέρνηση συνεργασίας τις ημέρες που θα ακολουθήσουν τις Εκλογές από τις εξής δύο: ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι από τη μία, ή ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΞΕΛ (ίσως με μια εσάνς Λεβέντη αυτή η τελευταία…), από την άλλη, εφόσον βέβαια μπει στη Βουλή το τσίρκο του Καμμένου, ή, εφόσον δεν μπει, ΣΥΡΙΖΑ-Ποτάμι. Στην πρώτη περίπτωση, το Μνημόνιο θα εφαρμοστεί, η οικονομία θα επανέλθει αργά-αργά στα επίπεδα του Νοεμβρίου 2014, και θα σφίξουμε τα δόντια για να την πάμε ακόμη καλύτερα. Θα είναι δύσκολα. Θα είναι και όμορφα: στο τέλος, θα τα καταφέρουμε. Στη δεύτερη, το Μνημόνιο αποκλείεται να εφαρμοστεί, λυπάμαι πολύ. Ούτε μία στο εκατομμύριο. Επομένως θα έχουμε κατ’ ανάγκην και αναπόδραστα ένα τέταρτο, που θα μετατρέψει σε καυσόξυλα την οικονομία, σε μικρά-μικρά κομματάκια, ματωμένα, ή ένα πρώτο, άλλου τύπου αυτό, με δραχμή — και με δελτία τροφίμων, απομόνωση, αυταρχισμό και μπόλικο Τσάβες. (Και με έναν Θεοδωράκη που θα αποχωρήσει εντός ολίγου από την κυβέρνηση). Διαλέγετε και παίρνετε — ή μας παίρνετε στο λαιμό σας. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει.