Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Πέραν τού προφανούς —η Ελλάδα θα δεθεί για τρίτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της με την Ευρώπη: τη μία το έκανε με τον Καραμανλή το 1979-81, τη δεύτερη με τον Σημίτη το 2001-2002, τώρα θα το κάνει με την ψήφο των περισσοτέρων, αυτών που θα πουν Μένουμε Ευρώπη—, είναι ευτύχημα, και είναι ωραίο, και παρήγορο, και σπουδαίο, που θα κλείσει η εθνικολαϊκιστική παρένθεση του απίθανου Τσίπρα και του καρτουνίστικου Καμμένου, δύο τραγικών μορφών, κυρίως για να βρεθούμε —επιτέλους— ξανά μπροστά στα μεγάλα θέματα που απαιτεί η ζωή και η συνείδησή μας: πρέπει ξανά να αρχίσουμε να μιλάμε αρθρώνοντας σωστά τις λέξεις, ξανά να αρχίσουμε να διαβάζουμε με το μυαλό μας προσηλωμένο, ξανά να αρχίσουμε να περπατάμε έχοντας στο νου θέματα αισθητικά, ξανά να αρχίσουμε να γελάμε με ένα αστείο που θυμηθήκαμε ξαφνικά, ξανά να αρχίσουμε να αναπολούμε το παρελθόν με φολκλορική διάθεση και όχι με νοσταλγία τραυματισμένου σε αυτοκινητικό ατύχημα, ξανά να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι. Μακριά και έξω από την παρένθεση, παρατρίχα σωσμένοι από τη θανάσιμη πτώση στο χάος, θα κάτσουμε ο ένας απέναντι στον άλλο —επιτέλους— και θα παίξουμε σκάκι. Όπως παλιά. Με μια μουσική και κάτι σπασμένα λόγια να βγαίνουν από το ραδιόφωνο, με το τηλέφωνο παραδίπλα να κουδουνίζει, με την εφημερίδα να σαλεύει στο πάτωμα, με μια ταινία να μουρμουρίζει στην τηλεόραση, με ένα βιβλίο στο κομοδίνο να αναστενάζει, περιμένοντας υπομονετικά σαν σκυλί, όπως τώρα αναστενάζω εγώ, κι όπως τώρα θα αναστενάξεις, λυτρωτικά, κι εσύ.