Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Η λογική απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να μην κατέβει αυτόνομα το ΚΙΔΗΣΟ στις Εκλογές, καθώς θα υφίστατο ευρεία ήττα για μία σειρά από λόγους (ο ασθενέστερος: η μη προβολή του από τα Μέσα), και όχι βέβαια εξαιτάις της αδυναμίας εξεύρεσης πόρων, πρέπει να χαιρετιστεί από όλους μας, καθώς δεν θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ με διαρροές προς αδελφά και όμορα κόμματα, οσοδήποτε μικρές και αν είναι αυτές. Αν πάλι κάποιοι από τους δυνάμει ψηφοφόρους του Παπανδρέου οδεύσουν προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά, τι να κάνουμε; Μικρό το κακό. Παρά ταύτα, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ οφείλει να στηρίξει το κόμμα που ίδρυσε ο πατέρας του, αν μη τι άλλο με μία ξεκάθαρη δήλωση: γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κόμματα και κομματίδια, δεν έχουμε να κάνουμε με το παρελθόν ή με καριέρες κληρονομικού τύπου, αλλά με την Ελλάδα — σε αντίθετη περίπτωση, η πολιτική του διαδρομή έκλεισε χθες. Κι αυτό μπορεί να μην ενοχλεί τούς, κατά κύριο και περίεργο λόγο, όψιμους οπαδούς του, αλλά ενοχλεί σφόδρα μεταξύ άλλων τους φιλελευθέρους που τον στηρίξαμε μα πάθος και τον ακολουθήσαμε αβλεπί για μακρό διάστημα, χωρίς καν να φροντίζουμε να κρατάμε αποστάσεις: γιατί έπρεπε. Ακόμη και όταν έπεφτε σε σφάλματα, και κυρίως όταν είχε απέναντί του μόνο εχθρούς. Και όχι μόνο απέναντί του, αλλά και πολύ δίπλα του. Η περίπτωση Παπανδρέου δεν πρέπει να απασχολήσει τις τρεις προσεχείς εβδομάδες. Στόχος ήταν, είναι και παραμένει να χάσει την πρωτιά ο Τσίπρας.