Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Είμαστε όλη την ώρα, μέρα-νύχτα, μέρα-νύχτα, χωρίς να κλείνουμε μάτι κι ας τα βλέπουμε όλα διπλά, σε μακρές πλην όχι αλυσιτελείς κουβέντες με φίλους, γνωστούς και αγνώστους, κυρίως με αγνώστους, για να λέμε και να ξαναλέμε τα ίδια και τα ίδια πράγματα, ξανά και ξανά και ξανά, όσο αντέχουμε, κι όσο και να μην είμαστε και πολύ της υπομονής, πηγαίνοντας όλα τα άλλα μας πράγματα πίσω (αλήθεια; υπάρχει κάτι άλλο πέρα από την Ελλάδα; ΟΧΙ), για να πάρουμε κι άλλες ψήφους, μια από τον βραδινό περιπτερά, ξέρω γω, και μια από την κοπέλα στην κούριερ, βραχνιάσαμε, σπάσαμε τα νύχια μας στα πληκτρολόγια, μας ξεφεύγουν πού και πού τίποτα μπινελίκια (όχι για ανταπόδοση: εμείς τα ξεκινάμε), παρά τον τιτάνιο αγώνα μας να τα τιθασεύσουμε, είμαστε και με τέσσερα αυγά τη μέρα τρίτη μέρα σήμερα, αλλά κι αυτά είναι ΝΑΙ που μπαίνουνε, φίλε. Κι αυτά είναι ψηφαλάκια που μπαίνουνε. Ο βραδινός περιπτεράς και η κοπέλα στην κούριερ. Οπότε πού ώρα, πού κουράγια και πού δυνάμεις για Ημερολόγια. Άσε μας. [§] Είμαι υπερήφανος για τον κύκλο μου: όλοι βραχνιασμένοι και με σπασμένα νύχια είναι. [§] Απλά τα πράγματα: την Κυριακή το ποσοστό για το ευρώ, το ποσοστό τού ΝΑΙ, πρέπει να ξεκινάει από 6.